ناگفته هایی از خاکسپاری امام
گفتگو با ناطق نوری
کد خبر :
28565
حجت الاسلام ناطق نوری رئیس سابق مجلس شورای اسلامی در گفتگو با فارس به تشریح لحظات وداع مردم با امام (ره) ، بررسی عملکرد مقام معظم رهبری و همچنین نکاتی از زندگی خصوصی خود پرداخته اند که با هم می خوانیم . من خيلي حرفها را زدهام در اين ارتباط ولي نكتهاي كه براي خودم هم هنوز مبهم است اين است كه يك شخصيتي مثل امام از دنيا رفته است و در مصلي همه جمع شدهاند، نماز ميخوانند، معمول اين است كه بعد از تكبير آخر نماز همه ميروند سراغ جنازه. نميدانم چرا من نرفتم. همين كه آخرين تكبير را گفتند من از روي نردههايي كه آن جلو گذاشته بودند مثل يك جوان پريدم و رفتم طرف ماشينم. به ما كروكي داده بودند كه به عنوان مسئول از چه مسيري برويم. يكي از محافظان ما كه كروكي همراه او بود نيامده بود و وقتي اين مسئله را به من گفتند با حالت عصباني گفتم به جهنم كه نيامده برويم بهشت زهرا. واقع قضيه آن است كه تا الان كه با شما صحبت ميكنم نميدانم چه نيرويي مرا وادار كرد اينگونه از مصلي خارج شده و به بهشت زهرا بروم. اولين ماشيني كه از مصلي بيرون آمد ماشين ما بود كه بي هدف به سوي بهشت زهرا رفتيم. وقتي به آنجا رسيديم ديدم كه جمعيت زيادي در
بيابان پخش شدهاند. ماشين ما ويژه بود و مردم دور ماشين ما ريختند. گفتم بگذاريد من پياده شوم تا ببينند كه كسي داخل ماشين نيست و بدانند كه من هستم و ميخواهم در اين خاكها با آنها بنشينم. دور محل فعلي آرامگاه امام كانتينر گذاشته بودند كه محافظان دست ما را گرفتند و رفتيم بالا كه آنجا ديدم حضرت آيتالله مكارم هم نشستهاند و من هم نشستم. معمولا در حوادث يا مجامع و اينها من نميتوانم بيتفاوت بنشينم. اگر ببينم بينظمي هست و من هم ميتوانم كاري بكنم نميتوانم بيتفاوت بنشينم. در جريان ورود امام در سال 57 به تهران نيز وضعيت به همين گونه بود. اينكه من آنجا بودم از قبل و با برنامه قبلي آنجا نرفته بودم و حضورم اتفاقي بود و وقتي شلوغي را ديدم نتوانستم بيتفاوت بنشينم. وقتي در مراسم ارتحال جنازه را آوردند من ديدم كه خيلي بيتدبيري شده است. جنازه را در يك تابوت ذنبقي گذاشتهاند كه در روستاها هست. اين تابوت در هليكوپتر هم جا نگرفته بود و از هليكوپتر آويزان كرده بودند و يك تكه از كفن را هم كه باز شده بود باد تكان ميداد. مردم هم ميدانستند كه جنازه اين است. اين همه جمعيت، هليكوپتر ننشسته جنازه را گرفتند و بردند. دو
نفر جنازه را با اين هليكوپتر آوردند يكي آقاي انصاري و يكي آقاي سراج كه همين اول جنازه را از دست اينها درآوردند. من از آن لحظه تا زماني كه سنگ لحد را نچيده بودم يك دغدغه داشتم و آن اين بود كه اين جنازه خداي ناكرده تحقير شود، زير دست و پا بيافتد و حيثيت و عظمت امام خدشه دار شود. همه فكر، ذكر و ذهن من اين بود كه خدا كمك كند دست من به آن برسد (يك آدم در بين ميليونها نفر ميخواستم اين جنازه به دست من برسد) تا بتوانم بدون آنكه اين جنازه تحقير شود آن را دفن كنم. خدا لطف كرد و اين كار شد. شرح آن را من جاهاي ديگر دادهام اما نكته جالب كه اينجا ميخواهم بگويم اين است كه وقتي جنازه آمد افتاد دست ما، آن را روي كانتينري كه خودمان بوديم آوريم. كفن از سينه به بالا رفته بود و از زانو به پايين هم رفته بود. جنازه با اين وضعيت كه كفن تكه تكه شده بود از اين تابوت ذنبقي بيرون نيافتاده بود. جنازه خيلي در بين جمعيت اين طرف و آن طرف شد و بالا و پايين شد اما جنازه از داخل تابوت بيرون نيافتاده بود. من وقتي جنازه را آورديم روي كانتينر اول قباي خودم را انداختم روي امام. اين كانتينر در اثر فشار مردم صدا ميكرد. در همين حين با خودم
يك مروري كردم كه اگر اين كانتينر الان در اثر فشار مردم له شود چه ميشود به اين نتيجه رسيدم كه هيچ اتفاقي نميافتد و ديدم من در زندگي مشكلي ندارم خوب جايي است كه من هم همينجا روي اين جنازه بروم. يك بيسيم به دستي آنجا بود. به او گفتم تو با كجا ارتباط داري كه گفت با جماران. گفتم تماس بگير بگو هليكوپتر بفرستند. تماس گرفت گفتند كه هليكوپتر نميتواند در جمعيت بنشيند. من به حالت عصباني گفتم بگوييد من تجربه 12 بهمن 57 را دارم كه چگونه هليكوپتر را در ميان جمعيت بنشانم. حالا اينكه چطور من بايد آنجا باشم كه چنين تجربهاي دارم. به هر حال جنازه را گرفتيم و به جماران منتقل كرديم. نكته جالبي كه اينجا بايد بگويم اين است كه وقتي در جماران وارد حياط شدم، عبا و عمامه نداشتم. مرحوم حاج سيد احمد آقا گفت كه تو در 12 بهمن 57 پدر من را نجات دادي با همين قيافه اما موي سر و محاسنت مشكي بود و الان هم با همان قيافه پدر من را نجات دادي فقط مو و محاسنت سفيد شده است. بعد ديديم جنازه كفن ندارد و بايد كفن شود. در همين گير و دار آقا (مقام معظم رهبري) زنگ زد. مقام معظم رهبري كه در آن ايام تازه رهبر شدهاند. پرسيدند كه جنازه را كفن
كردهايد، گفتيم نه. فرمودند كفن نكنيد من يك كفن برد يماني دارم كه در نجف طواف دادهاند اين را براي امام ميفرستم. من به قدري منقلب شدم و با خودم فكر كردم كه خدايا همه اين اتفاقات بايد بيافتد كه جنازه برگردد و كفن ولي قبل را ولي بعد بدهد. اين خيلي براي من جالب و منقلب كننده بود. بعد از ظهر جنازه را برديم و دفن كرديم و وقتي من سنگها را چيدم خيالم راحت شد. در آن لحظات كسي نبود من را نجات دهد ولي راضي بودم. فكر كردم كه شايد از بين بروم و راضي هم بودم ولي به هر حال توانستم خودم را از زير پاها بيرون بكشم. ناطق نوری در ادامه به بیان چگونگی انتخاب جانشین حضرت امام (ره) و جمع بندی عملکرد مقام معظم رهبری در طول 18 سال زعامت پرداختند و گفتند : - در رابطه با مقام معظم رهبري بحث رهبري در خبرگان مطرح بود. من كه عضو خبرگان نبودم در منزل بودم كه يكي از دوستان زنگ زد و گفت كه سريع خودت را به مجلس برسان و گفت كه قصه رهبري دارد به سوي شورا ميرود تا رهبري را شورايي كنند. آقاي محمدي گيلاني الان بيرون آمدهاند و وقتي از ايشان سوال كرديم گفتهاند كه الان دارد به سمتي ميرود كه مجلس خبرگان به رهبري شورايي راي بدهد. من
همينطور كه لباسم را پوشيدم تا به مجلس بروم گفتند تلفن كارت دارد. وقتي پاي تلفن رسيدم گفتند كه نميخواهد بيايي، جمعبندي خبرگان بر اين شد كه آقاي خامنهاي بشود رهبر. اجمال قصه اين است كه انتخاب ايشان براي رهبري براساس همان خوابي كه خود ايشان قبل از انقلاب ديده بودند مثل خود انقلاب و مثل حضور امام در تاريخ ما جزو مستثنيات و معجزات تاريخ است. انتخاب آقاي خامنهاي در آن شرايط جزو معجزات است و اصلا خداوند خواسته كه اين انقلاب را نگه دارد. در اين قضايا آقاي خامنهاي انتخاب شد و به نظر من امام (ره) در انتخاب ايشان نقش بسيار بالايي داشت. آن بحثي كه آقاي خامنهاي در نماز جمعه داشتند و بعد امام يك برخورد اوليه داشتند و بعد اينكه آقاي خامنهاي گفتند من احساس تكليف كردم، اينها و اين اتفاقاتي كه افتاد در انتخاب آقاي خامنهاي به رهبري نقش داشت. آن روزي كه راديو عليه آقاي خامنهاي يك بيانيهاي را خواند اولين كسي كه پيش ايشان رفت من بودم. عصباني و ناراحت خدمت ايشان رفتم و ديدم كه ايشان چهار زانو در كتابخانه رياست جمهوري نشسته بودند با چهرهاي شاد و نوراني و تنها. من با عصبانيت گفتم چرا اينطور شد و چرا راديو اين بياينه
را خواند و چرا اينگونه شد و اين حرفها. ايشان خيلي آرام و با لبخند به من گفتند؛ بنشين. ايشان به من فرمودند كه يكي از بهترين روزهاي زندگيام را دارم ميگذرانم چرا كه به تكليف عمل كردهام و امام پدر ماست و پدر حق دارد سر فرزندش فرياد بزند و هدايتش كند و سر او داد بزند. ايشان فرمودند كه نگران نباش من فردا خدمت ايشان ميروم و قضيه را توضيح ميدهم. فردا يا پس فرداي آن روز بود كه آن بحث «خورشيد فروزان» و توصيف امام درباره آقاي خامنهاي كه «شما از معدود انسانهايي هستيد كه ... » همچنين سفرهاي مقام معظم رهبري و به خصوص سخنراني آقاي خامنهاي در سازمان ملل و پخش آن كه مرحوم حاج سيد احمد آقا به امام گفته بود رياست جمهوري خيلي به ايشان زيبنده است و امام به سيد احمد آقا فرموده بود كه «او شايسته رهبري است». اين يك نكته و نكته ديگري كه كمتر به آن توجه ميشود اين ايستادگي بر روي انجام تكليف است. آقاي خامنهاي بر روي انجام تكليف ايستاد و از آبروي خود گذشت و امام احساس كرد آن كسي كه به درد رهبري ميخورد و پاي انقلاب ميايستد ايشان هستند. ايشان كه حاضرند آبرويشان، سلامتي و حتي جانشان را براي انجام تكليف بدهند. امام از
آدمهاي ترسو و بزدل خوشش نميآمد. امام از آدمهاي شجاع و متدين خوشش ميآمد. با توجه به اين مسايل ايشان به رهبري انتخاب شدند. امروز 18 سال از اين انتخاب ميگذرد. بيني و بينالله منهاي رابطه و علاقه و ارادتي كه من از سال 40 در مدرسه حجتيه قم به ايشان دارم و آن موقع حالات ايشان را ميديدم و اذان سحر ايشان در گوش من است، منهاي اين قضايا، اگر بخواهم به عنوان يك ايراني كه از قضايا خبر دارم، نظر بدهم حقيقت امر اين است كه اگر ايشان نميبود آدم هر چه فكر ميكند كه چه كسي ميتوانست اين خلا را پر كند ميبينم كه هيچ كس نميتوانست. در هر مقولهاي كه حساب كنيد ايشان خيلي به ديگران سر هستند. تعبد، تدين و تقوا و ارتباط معنوي ايشان بينظير است. بالاخره يك رهبر ويژگيهايي دارد از قبيل تسلط بر نفس، پايدار در دينداري، ترك هواي نفس و مطيع امر مولاي خود كه حقيقتاً آقاي خامنهاي مصداق كامل اين ويژگيها هستند. ايشان اصلا اهل هوا، هوس و دنيا و دنياپرستي نيستند. از اول هم نبودند. يك موقع آقاي هاشمي ميگفت يك زماني قم بوديم و به آقاي خامنهاي گفتم كه آقا ما داريم طرفهاي سالاريه زمين ميخريم و شما هم بيا يك تكه بخر و آقاي
خامنهاي در پاسخ گفته بودند كه «آقاي هاشمي تو كه ميداني من اهل اين حرفها نيستم». ايشان از همان زمان اهل اين حرفها نبودند. همچنين ايشان از نظر تعبد و شجاعت بسيار در جايگاه بالايي قرار دارند. الان اگر ميبينيد كه ما در قصه هستهاي و شرايط خاص منطقه به فضل خدا وضعيت خوبي داريم اين به نظر من عنايت خداوند است كه از طريق شجاعت، صراحت، فهم و مديريت بالاي ايشان محقق شده است. بنده از بازرسي يك گزارش 500 صفحهاي به ايشان دادم و گفتم كه 40 صفحه آن گزارش اصلي است و شما فقط آن را بخوانيد. بعد از 15 روز كه من خدمت ايشان رفتم با همه مشغلههايي كه دارند به من گفتند كه از خدا خواستم فرصتي باشد تا اين گزارش را كامل بخوانم و به لطف خدا هر 500 صفحه را خواندم. ايشان وقتي گزارشي را ميخوانند حاشيه بر آن مينويسند كه نشان ميدهد واقعا گزارش را خواندهاند و تازه بعد از آن هفت صفحه و نيم دستورالعمل بر اساس اين گزارش صادر كردند. اين تازه مربوط به دفتر بازرسي است. مسايل سياسي را وقتي آدم ميرود به ايشان ميگويد فكر ميكند كه مسئله تازهاي را براي ايشان نقل ميكند ولي ميبيند كه ايشان خبرهاي بالاتري را دارند. همچنين در مسايل
فرهنگي ايشان صاحبنظر بسيار توانمندي هستند. در مسايل نظامي كه ديگر تبحر و تسلط ايشان مثالزدني است. قطعا در مسايل نظامي حتي فرماندهان نظامي ما به اندازه ايشان تسلط ندارند. در هنر، ادبيات، تاريخ اسلام و در هر حوزه ديگري كه فكرش را بكنيد ايشان تسلط عجيبي دارند. اين لطف خداوند بود كه خداوند ايشان را براي ما نگه دارد. پنج يا شش سال قبل در حياط رهبري قدم ميزديم و من گزارش كاري را به ايشان ميدادم. بحثي پيش آمد و من به ايشان گفتم كه آقا يادتان هست آن روزي كه شما را در مسجد ابوذر ترور كردند وقتي من به عيادت شما آمدم شما در همان حال بيحالي به من گفتيد كه عليالقاعده من بايد رفته باشم، نميدانم خدا با من چه كار دارد كه مرا نگاه داشته است؟ من همين پنج شش سال پيش به ايشان ميگفتم كه آن روز شما فرموديد نميدانم خدا براي چه مرا نگه داشته است، حالا به شما ميگويم كه خدا شما را براي امروز اين ملت نگه داشت. اصلا ايشان با هيچ كسي قابل مقايسه نيست. ناطق نوری درباره زندگی خصوصی خود به فارس گفت : من نه. فعاليت اقتصادي ندارم و حتي گاهي هم بوده كه در بعضي از صندوقها، بنيادها و امثال آن از من درخواست كردند كه عضو هيئت امناي
آنها يا بخشهاي ديگر آنها بشوم كه من پرهيز داشتم و نشدم. زماني ما يك بنيادي درست كرده بوديم به نام بنياد شهيد نوري كه اساسنامه آن هم همه چيزش معلوم بود و آن را ثبت هم كرديم. بعد از يكي دو هفته ديديم كه زمزمههايي شد كه آقاي ناطقنوري هم يك بنياد راه انداخته است و لذا زود رفتيم و آگهي داديم و انحلال آن را اعلام كرديم. كارمند مجمع هستم و همه سوابق ديگرم را به مجمع منتقل كردم و حقوق بگير آنجا هستم. خانهاي دارم كه شهره آفاق و مبدا تاريخ است. در چيذر و منطقه فرمانيه است. زماني يكي از روزنامهها زده بود كه فرمان در فرمانيه اين خيلي معروف شد. اما من دو پسر دارم كه از اول هم به آنها گفتهام كه كارهاي دولتي را به هيچ وجه قبول نكنيد و كار آزاد داشته باشيد كه آن هم به خنسي خورده است. يك پسر من در دوبي زندگي ميكند و در همانجا هم كه هست خبري نيست و آه در بساط ندارد چرا كه بيش از هر چيز مراعات حيثيت مرا ميكند و اينها چوب ما را هم ميخورند و هر كاري كه بخواهند بكنند پسر آقاي ناطقنوري هستند. يك موقع اين پسر من آمد گفت كه بابا ما در بد موقعيتي قرار گرفتهايم و شانس خوبي نداشتهايم. من پرسيدم چرا گفت كه براي آنكه يك
زماني ميگفتند كه فلاني آقازاده فلاني است طرف يك بادي هم در غبغب خود ميانداخت اما الان كه ميگويند آقازاده همه ميگويند شما هم آقازاده هستيد و در زمان ما آقازادگي مصادف با يك فسق و فجوري شده و اسباب زحمت شده است. پسر بزرگ من زندگي محدودي دارد و هيچ فعاليت ويژه اقتصادي هم ندارد و به اندازهاي در ميآورد كه خودش را اداره كند براي اينكه مراعات مرا ميكند. پسر دوم من هم كه همكلاس همين آقاي توانگر سردبير خبرگزاري شماست كه خودشان گفتند. فوق ليسانس اقتصاد از دانشگاه تهران دارد. او هم چند سال قبل قرار شد يك كار مشخصي براي اداره زندگي خود دست و پا كند و لذا يك دفتر نمايندگي بيمه گرفت كه بعد به دروغ گفتند كه پسر ناطق يك شركت بزرگ بيمه دارد ولي شركت بيمه ميلياردها تومان پول ميخواهد و با يك نمايندگي دفتر بيمه خيلي فاصله دارد. اين دفتر را تا چند سال قبل داشت تا اينكه يك روز آمد پيش من و گفت كه بابا اجازه بدهيد من اين را هم رد كنم چرا كه اولا دست خيلي زياد شده است و ثانيا من پسر شما هستم خيلي دستم باز نيست كه بخواهم بروم با شركتها وارد مذاكره شويم تا بيايند با ما كار كنند. اين دفتر خرج خودش را هم در نميآورد و اسم
من و شما هم روي آن هست. لذا آن را هم رد كرد رفت و بعد با پولي كه از آنجا دستش آمد با چند نفر شريك شد و رفتند يك جايي را گرفتند تا كار توليدي بكنند. يك سولهاي زدند تا كار كنند ولي اين هم الان مانده روي دستشان و اخيرا آمد از من يك پولي گرفت و گفت كه بابا ما اين سرايداري كه آنجا داريم الان بدون حقوق مانده و كار خودمان هم كه به نتيجه نرسيده و دستمان خالي است. اين وضع بچههاي بنده است. هر كس سراغي از اين دارد كه بچههاي من جايي سرمايهگذاري، پولي، رانتي، امكاناتي، بساطي يا هر چيز ديگري دارند ميتوانند بيايند بگويند. اين هم وضع ما.