متن كامل نامه افروغ به شريعتمداري

کد خبر : 28667
مدير مسئول محترم روزنامه كيهان جناب آقاي حسين شريعتمداري با سلام و تحيت ضمن تشكر از اين كه باب بحث و گفت وگو درباره دو مفهوم كليدي حيات سياسي يعني حقيقت و مصلحت را باز كرديد و انشاءالله به زودي بحثي را در اين خصوص تقديم خواهم كرد، و با تشكر از اين كه مقاله اينجانب با عنوان «تبيين فلسفي انقلاب اسلامي براساس حكمت متعاليه» را چاپ مي كنيد، يادآور مي شوم كه مضمون اصلي مصاحبه بنده با خبرگزاري فارس - كه كماكان از آن دفاع مي كنم و معتقدم كه رشد و بالندگي نظام جمهوري اسلامي در گرو مباحثه و گفت وگوي علمي و نقد و ارزيابي است- اشاره موكد به رسالت و تعهد روشنفكران و حقيقت گراياني است كه فارغ از هرگونه مصلحت انديشي اي، نه از جنس منفعت جويي هاي شخصي و جناحي يا محافظه كاري به تعبير جنابعالي، بلكه همان مصلحت انديشي هايي كه در جاي خود و با توجه به شرايط حاكم، موجه، مطلوب و اجتناب ناپذير است، زمينه و بستر را براي موضع گيري هاي اولا ، بالذات و حقيقي رهبري انقلاب اسلامي مهيا و گسترش داده و بالطبع براي مواضع مصلحت گرايانه ضيق نمايند. دقت داريد كه در پس هر انتخاب از روي مصلحت، انتخابي ديگر نهفته است. چرا شرايط را براي انتخابي ديگر و حقيقت گراتر هموار نكنيم. آيا اگر شرايط به گونه اي ديگر رقم خورده بود، مثل امام حسني (ع) با مثل معاويه اي صلح مي كرد؟ به نظر حضرتعالي اگر شرايط به گونه اي ديگر رقم خورده بود و در اين بين افرادي ديگر با ذهنيت و تصويري ديگر و صحيح تر از واقعيات، به حضرت امام(ره) مشورت مي دادند، باز هم معظم له مرحوم بازرگان را نصب مي كردند كه بعدها از اين انتصاب ابراز پشيماني كنند؟! ثانيا قطع نظر از قابليت ها و توانمندي هاي شخصي و جايگاه ساختاري متعالي رهبري و ولايت فقيه، مي توانيد منكر شرايط متفاوت ساختاري و رواني ظهور انقلاب اسلامي با شرايط كنوني باشيد؟ آيا اگر كسي به مقايسه اين دو شرايط و حتي بالاتر به مقايسه ويژگي هاي شخصي دو چهره شاخص و اصيل انقلاب اسلامي پرداخت ذنب لايغفري مرتكب شده است؟ روي سخن حقير با دوستداران صادق و كاذب ولايتي است كه تاكنون بيش از يكصد پيام كوتاه توهين آميز و برنامه ريزي شده و البته با تحريك اصحاب قدرت و يا همان منفعت طلباني كه منافع شخصي جناحي خود را با مصالح نظام گره مي زنند و شرم از بازگويي آن دارم، ارسال كرده اند. آقاي شريعتمداري تمام سخن بنده در اين مصاحبه اين است كه با توجه به شرايط متفاوت و به طور خاص وجه كاريزماتيك امام راحل (ره)، حداقل به عنوان رهبر اول انقلاب اسلامي، قطع نظر از نظريه پرداز و بنيانگذار و مرجع تقليد بودن امام، زمينه براي پذيرش مواضع حقيقت گرايانه و به دور از مصلحت هاي مبتني بر شرايط هموارتر بود. دقت كنيد بحث بيشتر و كمتر است و نه بهتر و بدتر، بحث كمي است و نه كيفي. اعتقاد بنده اين است كه به همين دليل، ضرورت روشنگري ها و زمينه سازي هاي روشنفكران حقيقت گرا و آرمان گرا به مراتب بيشتر از زمان امام راحل (ره) است. نبايد اجازه داد تا منفعت طلبان و دنياگرايان به ظاهر دين مدار فضاي تحليلي و ذهني جامعه را اشغال كنند و تحت الشعاع مطامع خود قرار دهند. هر قدر هم رهبري معظم انقلاب اسلامي در فهم اين ترفندها و مصلحت انديشي هاي كاذب توانمند باشند، از انديشمندان و حقيقت گرايان عرصه غيررسمي سلب تكليف نمي شود. اشاره به قدرت كاريزماتيك رهبر اول انقلاب اسلامي كردم، شايان ذكر است كه به هيچ وجه قصدم قبول كامل نظريه رهبري كاريزماتيك نيست. چون بر اين باورم كه قدرت كاريزماتيك در فرهنگ و آموزه هاي شيعي و به ويژه در مرجعيت تقليد متجلي است و به عبارتي آموزه هاي شيعي زمين حاصلخيزي براي ظهور رهبري كاريزماتيك است، اما نمي توان از اين واقعيت چشم پوشيد كه شرايط بروز انقلاب مخصوصا انقلابات ديني، اقتضائاتي دارد كه به يكي از آنها كه همان برجسته بودن و غلظت كاريزماي رهبر اول است اشاره كردم. همان گونه كه در مصاحبه نيز آمده است- و اي كاش عزيزاني كه انشاءالله از سر عشق به رهبري موضع عجولانه و احساسي گرفته اند، مصاحبه را مطالعه مي كردند- به رغم كاهش وجه كاريزماتيك مزبور، مقام معظم رهبري به خوبي توانسته اند كشور را با دشواري هاي هرچه تمام از تندباد حوادث نجات دهند و خداوند سايه ايشان را بر سر همه مسلمين جهان مستدام بدارد. جناب آقاي شريعتمداري بر بنده بسيار سخت بود كه پس از يك عمر متنعم شدن از نعمت بندگي و افتخار آشنايي با ولايت فقيه و مباني نظري و فلسفي آن و تلاش در جهت تئوريزه كردن آن، توسط عده اي و احتمالا معلوم الحال متهم به بي ديني و نامسلماني و ضديت با ولايت فقيه و مقام معظم رهبري شوم. آيا قدرت طلبي بنده را به اين مصاحبه كشانده كه نتيجه طبيعي اش كنار رفتن يا كنار گذاشته شدن از قدرت است و يا قدرت طلبي ديگران، محرك اين انگ ها و تهمت ها بوده است؟! گيريم كه موضع بنده از سر خطا بوده است، پاسخ اين خطا، گفت وگوي روشمند و عالمانه است يا دفاع غلط از حرمت ولايت فقيه و مقام معظم رهبري در قالب تهمت ناروا؟!
لینک کوتاه :

با دوستان خود به اشتراک بگذارید: