ابراهیم یزدی و اشتباه تاکتیکی اش
اشتباه اول اين بود که من عامل اصلي بودم که مهندس بازرگان نخستوزيري را بپذيرد اما ما بايستي با قول و تعهدات بيشتري قبول مسووليت ميکرديم. ما و مهندس بازرگان نبايد به آن سرعت مسووليت دولت موقت را ميپذيرفتيم بلکه اگرچه پذيرشاش درست بود اما بايد با تمهيدات بيشتري قبول ميکرديم.
کد خبر :
29031
|
|
ابراهیم یزدی گفت : اشتباه اول اين بود که من عامل اصلي بودم که مهندس بازرگان نخستوزيري را بپذيرد . به گزارش « فردا »، ابراهیم یزدی وزیر خارجه دولت بازرگان در گفتگو با روزنامه هم میهن درباره گذشته سیاسی خود مطالبی عنوان نمود . وی در پاسخ به این سوال که، آيا شده در سياست کاري انجام داده باشيد که الان از آن پشيمان باشيد؟گفت : سعدي عليه رحمه در 700 سال پيش فرمود آدم بايد دو بار عمر کند؛ يک بار تجربه پيدا کند و يک بارهم آن تجربهها را به کار ببندد. چه کسي ميتواند در اين دنيا ادعا کند که در طول 60 سال مبارزات ملي دچار اشتباه نشده است. قطعا ما هم اشتباهاتي مرتکب
شدهايم. یزدی در ادامه با بیان اینکه دو نوع اشتباه وجود دارد اظهار داشت : يک نوع اشتباهات استراتژيک است و يک نوع اشتباهات تاکتيکي. من عليالاصول در مجموع فعاليتهاي گذشتهام اشتباه استراتژيک نميبينم. يعني ما هر فعاليتي کرديم براي حقوق و آزاديهاي مردم و براي تحقق حاکميت ملت بوده و اين مبارزات استراتژيک هيچگاه اشتباه نبوده اما در تاکتيکها بله، اشتباهاتي صورت گرفته که ميتوان آنها را مورد بررسي قرار داد. اشتباه اول اين بود که من عامل اصلي بودم که مهندس بازرگان نخستوزيري را بپذيرد اما ما بايستي با قول و تعهدات بيشتري قبول مسووليت ميکرديم. ما و
مهندس بازرگان نبايد به آن سرعت مسووليت دولت موقت را ميپذيرفتيم بلکه اگرچه پذيرشاش درست بود اما بايد با تمهيدات بيشتري قبول ميکرديم. ابراهین یزدی در ادامه به اشتباه دیگری از سوی همفکرانش در انتخابات دوره دوم شوراها اشاره می کند و می گوید : در انتخابات شوراهاي دور دوم شايد اشتباه ما اين بود که بايد در يک صورت شرکت ميکرديم و آن اينکه اصلاح طلبان به يک ليست مشترک ميرسيدند. وی در ادامه در پاسخ به این سوال که چرا همفکران شما دستگير ميشوند اما خودتان نه؟ گفت : وقتي براي سخنراني در چند دانشگاه به آمريکا رفتم در يک آزمايش پزشکي تشخيص دادند که مبتلا به سرطان
هستم. وقتي با دوستانم مشورت کردم همه توصيه کردند که خودم را در آمريکا درمان کنم. وقتي در اواخر اسفند 79 و اوايل فروردين 80 نهضتيها را گرفتند، من در حال شيمي درماني بودم. همان موقع هم اعلام کردم به محض اتمام درمان به ايران بازخواهم گشت. وقتي هم آمدم حکم بازداشت هم داده بودند و به موجب اين حکم هم براي بازداشت من به فرودگاه آمده بودند اما شورايعالي امنيت ملي گفت که وقتي خودش با پاي خودش به ايران آمده لزومي ندارد که او را بازداشت کنيم بنابراين يک گروه آمده بود بنده را بازداشت کند و يک گروه هم آمده بود که از بازداشت ممانعت به عمل آورد. اما بعدا 52 جلسه بازجويي پس
داديم ولي دادگاه ما تشکيل نشد.