واکنش پورنجاتی به سخنان میر حسین موسوی
آقای موسوی انقلابيتر از اين تصميمات سراغ داريد؟ مردميتر از اين ميشود كه رئيسجمهور ما اطلاعات اقتصادي خود را از كسبه محل سكونت خود دريافت ميكند؟! حضرتعالي در مقام نقد وضع موجود نبودهايد بلكه به «اقتضاي اوضاع ماضي» سخن گفتهايد.اگر چنين باشد – كه البته بعيد به نظر ميرسد – جسارتا عرض ميكنم: «آمدي جانم به قربانت ولي حالا چرا؟!»
کد خبر :
29259
|
|
احمد پورنجاتی به سخنان میرحسین موسوی در موسسه دین و اقتصاد واکنش نشان داد . به گزارش « فردا »، احمد پورنجاتی نماینده اصلاح طلب مجلس ششم در روزنامه هم میهن بعد از تجلیل شخصیت میر حسین موسوی نخست وزیر دوران جنگ نوشت : ملاحظه سخنان اخير اين عزيز نجيب در وانفساي اوضاع و احوال اداره كشور بهويژه در عرصه مديريت اجرايي كه «از سنگ ناله خيزد» و از ديدگان عالم و عامي اشك تاسف فرو ريزد - مرا بر آن داشت كه حاشيهاي بر سخنان ايشان داشته باشم. به گمانم چكيده مضمون سخنان ايشان را ميتوان در چند عبارت خلاصه كرد: به علت فاصله گرفتن تدريجي از نظام ارزشي اوليه انقلاب، تصوير
كنوني ما از شخصيتهاي انقلاب همچون شهيد بهشتي و نيز تفسير كنوني ما از اصول قانون اساسي، هيچ ربطي به چهره واقعي و ماهيت اصلي آنها ندارد. شما اگر آن دوران (سالهاي نزديك به پيروزي انقلاب) را نگاه كنيد خواهيد ديد كه افراد و سياستمداران مقابل رژيم سعي داشتند متخلق به اخلاق حسنه باشند، خودشان را شبيه مردم كنند، سفرههاشان را كمرنگ كنند، ماشينهاي لوكس خود را از مدار خارج كنند و رفتارهاشان مثل توده مردم باشد. اگر گزارشهاي اقتصادي سازمان مديريت، بانك مركزي و وزارت امور اقتصادي و دارايي در سالهاي اوليه انقلاب را با گزارشهاي كنوني مقايسه كنيد، ميبينيد كه
ابتدا يك مقدار به شعارهايي مثل «انقلاب»، «صدور انقلاب»، «وضعيت مستضعفان» ميپرداخت و توجه حاكميت را جهت رسيدگي به امور مردم در مقدمات اين گزارشها جلب ميكرد و سپس به جداول رشد شاخصها و ارقام و GNP، ميزان صادرات و واردات، صدور نفت و تراز پرداختها ميپرداخت. با توجه به اهداف جمهوري اسلامي در زمينه اقتصادي آنگونه كه در اصل 43 قانون اساسي آمده، آنچه اهميت دارد كرامت انساني است. اينجا بحث دولتها نيست بلكه مجموعهاي از عوامل باعث شده كه ما از اين قضايا و واقعيتها فاصله بگيريم. چهبسا خود نيروهاي سياسي هم وقتي از نسخه اصلي فاصله گرفتند به اين وضعيت كمك
كردند. بنده اميد دارم و پيشبيني ميكنم يك نسل جديد غير از بهاصطلاح حوزه نيروهاي سياسي ـ كه همه آنها اعم از چپ و راست، محترم و موردقبول هستند و فعاليتشان هم بسيار خوب است - ايجاد خواهد شد و نهايتا و به ضرورت به اين اصولي كه برشمردم برخواهد گشت. من در اين مجال قصد تعريض يا مناقشه درباره محتواي سخنان و نظرات جناب مهندس موسوي را ندارم. چه بسا با روح كلي ديدگاه ايشان كه همانا تاكيد بر نوعي فاصلهگيري و حتي در مواردي دگرگوني و استحاله ارزشهاي بنيادين انقلاب اسلامي در فرآيند رفتاري نهادها و ساختارهاي گوناگون درون نظام است، موافق هستم. به فرض كه تمام اين
برداشتها و دغدغهها درست و بجا باشد. پرسش اصلي من اين است كه: مخاطب اين حرفهاي حساب كيست؟! ايشان از كدام شخص يا جريان يا نهاد و دستگاهي انتقاد ميكنند؟!بديهيترين پاسخ به اين پرسشها اين است كه شخصيت آگاه، دلسوز و باتجربهاي مثل آقاي مهندس موسوي، اكنون كه احساس مسووليت كردهاند و با خرق عادت مالوف، سيره مستوري را هرچند به بهانه بزرگداشت شهيد بهشتي، واگذاشتهاند، لابد قصدشان سخن گفتن به «مقتضاي حال» بوده است. لابد از ملاحظه روند جاري امور در كشور به اين نتيجه رسيدهاند كه به صراحت از فاصلهگيري از نظام ارزشي اوليه انقلاب و تغيير در تصوير چهرههاي
ارزشي و شعارها و رفتارها سخن بگويند.اگر اين فرض درست باشد و مخاطب اصلي سخنان ايشان متوليان كنوني اداره كشور و حتي نيروهاي سياسي فعال در جامعه باشد، به گمانم انتقادهاي ايشان چندان موضوعيت ندارد!تعجب ميكنيد؟ حق داريد. اما يك نيمنگاه به دور و برتان بيندازيد. به اصطلاح رايج مردم كوچه و بازار، خداوكيلي! از زمان روي كار آمدن دولت نهم، كارنامه شفاهي و كتبي و رفتاري آقاي احمدينژاد و اصحاب و اذناب آبدارخانه ايشان (به تعبير مرحوم گلآقا) چيزي جز همين رويكرد موردنظر آقاي مهندس موسوي بوده است؟! مردي از جنس مردم، سادهزيست در زندگي شخصي كه پوشيدن كاپشن را بر
كتوشلوار ترجيح ميدهد و حتي اين فضيلت را هرچند به مطايبه به رخ هم ميكشد، صبحانه به نان و پنير و گاه به نان خالي بسنده ميكند، به جاي سعدآباد در پاستور از ميهمانان خارجي استقبال رسمي ميكند، همه دستگاههاي دولتي را ملزم ميكند به جاي قند، خرما مصرف كنند. نوشابه گازدار را حذف و به جاي آن دوغ ميل كنند. زمان جلسات شوراي معاونان وزارتخانهها را به ساعتهاي پاياني عصر تا نيمهشب و حتي گاه يكي، دو ساعت پس از بامداد منتقل كنند. رئيس دولتي كه براي سخن گفتن نهتنها در اجتماعات مردمي بلكه در هر جا، ادبيات مردمي و عاميانه را البته همواره سرشار از شعارهاي كوبنده
عليه دشمنان و مخالفان و با تاكيد بر دفاع از ارزشهاي ديني و انقلابي بر گونههاي ديگر ترجيح ميدهد خود را در مواجهه با مردم نوكر آنها معرفي ميكند، حتي گاه براي تصميمگيري مهم مثلا در قضيه الحاق يك بخش به يك شهرستان يا ميزان تخصيص اعتبارات و تسهيلات، به طور مستقيم از خود مردم نظرخواهي ميكند. گوش مديراني را كه مردم از عملكرد آنها ناراضياند ميپيچاند، در هر مناسبت، خواه تقديم بودجه سالانه به مجلس يا معرفي وزيران براي كسب راي اعتماد يا عزل و نصب مديران دستگاههاي دولتي، بيدريغ و به فراواني، كلي از همان شعارهاي ارزشي مورد اشاره جناب مهندس موسوي، مصرف
ميكند و از همه جالبتر، در راستاي همين رويكرد مردمي براي اداره كشور، بهرغم ديدگاههاي كارشناسان آن چناني كه لابد در دو دهه گذشته در خدمت مافياي قدرت و ثروت بودهاند، ايشان به اراده و ابتكار شخصي، تصميمات مهم اتخاذ ميكند، در هر زمينهاي خواه نرخ سود تسهيلات يا سپردههاي بانكي باشد، خواه تاسيس صندوق مهر رضا(ع)، ضرورت و پافشاري بر احداث مونوريل باشد يا تشكيك در قضيه هولوكاست با دعوت از برخي فرقههاي يهودي مشهور به نژادپرستي و نئونازيسم، تغيير ساعت كار بانكها باشد يا عدم تغيير ساعت رسمي كشور در آغاز سال. انقلابيتر از اين تصميمات سراغ داريد؟
مردميتر از اين ميشود كه رئيسجمهور ما اطلاعات اقتصادي خود را از كسبه محل سكونت خود دريافت ميكند؟! جناب آقاي مهندس موسوي عزيز! بهتر از اين چه ميخواهيد؟!فرض دوم اين است كه حضرتعالي در مقام نقد وضع موجود نبودهايد بلكه به «اقتضاي اوضاع ماضي» سخن گفتهايد.اگر چنين باشد - كه البته بعيد به نظر ميرسد - جسارتا عرض ميكنم: «آمدي جانم به قربانت ولي حالا چرا؟!» نسخه نابهنگام طبيب حاذق، چه ميكند با بيمار پريشانحال كه يا تغيير مزاج پيدا كرده يا زبانم لال، ميرود كه به سرنوشت سهراب شاهنامه فردوسي دچار شود؟!البته در مثل مناقشه نيست اما اگر نسخه شفابخش براي
بيمار مبتلا به اسهال بپيچيم و او آن را در دوره ابتلا به خشكيمزاج مصرف كند، بلايي به سرش خواهد آمد كه بر خردمندان پوشيده نيست. به نظر طبيب حاذق ما، اين بيمار مظلوم، هماكنون در چه وضع مزاجي بهسر ميبرد؟!البته انصاف حكم ميكند كه به اعتبار دانستههايم گواهي دهم كه شما، آقاي مهندس موسوي عزيز از همان زمان كه به عنوان مشاور نخستين رئيسجمهور پس از بازنگري قانوناساسي قبول زحمت فرموديد تا هماكنون، در همه اين سالها و در هر شان و موقعيتي، خواه در مقام مشاوره رهبري، خواه در مجمع تشخيص مصلحت، خواه در شوراي عالي امنيت ملي و شوراي انقلاب فرهنگي و حتي در
ديدارها و مشاورههاي خصوصي با مقامات و مسوولان ارشد نظام، همواره از بيان ديدگاههاي خيرخواهانه دريغ نكردهايد. اما همه اينها نميتواند پاسخ قانعكنندهاي براي اين پرسش آميخته با شگفتي باشد كه: آقاي مهندس موسوي مقصد گفتارشان چيست يا كيست يا كجاست؟ خلاصه، خواننده يا شنونده سخنان ايشان، يقه چه كسي را بايد بگيرد؟ يقه دولتهاي گذشته را؟ يقه جريانهاي سياسي چپ و راست را؟ يقه متوليان كنوني را؟ يا يقه خودش را؟! به گمانم اين آخري كمهزينهتر و به صواب نزديكتر است. اما اگر نظر اين حقير را بخواهيد وضعيت كنوني ما شبيه وضع آن مرد قزويني است كه عبيد زاكاني
گفت:«عسسان (ماموران دولت) شب به قزويني مست رسيدند. بگرفتند كه برخيز تا به زندانت بريم. گفت: اگر من راه توانستمي رفت، به خانه خود رفتمي.»در اصول فقهي هم هست كه در شرع، مست را پس از هوشيار شدن حد ميزنند و اجراي حد در حال مستي روا نباشد. به قول مولانا: چون كه مستم كردهاي حدم مزن/شرع مستان را نبيند حد زدن. به گمان من مهمترين درد استخوانسوز شرايط كنوني جامعه ما، هژموني مستي (بخوانيد: ناهوشياري، عوامزدگي، عوامفريبي، ترويج تقليد به جاي تعقل، خرافه به جاي حقيقت، تصوير مار به جاي كلمه مار و واقعيت مار) و در يك كلام ناآگاهي و غفلت است. اي كاش يك بار ديگر به كتاب جهاد
اكبر يا مبارزه با نفس امامخميني(ره) بازميگشتيم كه: قدم اول در مبارزه با نفس، يقظه (بيداري از خواب غفلت) است. آنگاه شايد بار ديگر به عمق احساس نگراني پيامبر اكرم(ص) درباره امت خويش پي ميبرديم كه:«اني ما اخاف علي امتيالفقر. بل اخاف عليهم سوءالتدبير»: من بيمناك فقر و ناداري در ميان امت خويش نيستم، بلكه از تدبير نادرست بر آنان بيمناكم.