نقدی بر توقيف هم ميهن
سیاوش رضوانی
کد خبر :
29764
شايد زمان نوشته شدن اين يادداشت كمي ديرهنگام به نظر آيد، اما اين تعلل از آن رو بود تا بلكه ندايي از جايي رساتر برآيد و كار را در همان دم اول يكسره كند، تا نيازي به اين نوشتارها نباشد. اول. هم ميهن بي ترديد از پايگاه سياسي - اقتصادي خاصي نشات مي گرفت كه پس از سالها زيست در زير سايه حكومت اسلامي، حالا كارآمدي دين را به چالش كشيده و خود را طلايه دار در انداختن طرحي نو در ساحت عمل و نظر سياست در ايران مي داند. اين گرايش، در تمامي سالهاي انقلاب هوادار و فعال داشته است و دارد و آن ادعا نه به اشاره، بلكه به صراحت از سوي متوليان اداره اين جريان گفته شده است. اما پرسش اين است كه مگر چنين نحله اي نبايد در عصر متكثر كنوني مجال حضور داشته باشد؟ روش فكري و مشي عملي پايهگذاران انقلاب اسلامي گواه اين معناست كه حاكميت ديني از چنان ريشه اي در اعماق ايرانيان برخوردار است كه به آساني گزندي نمي يابد و تازه حلاوتي فزونتر هم خواهد يافت. چه بسياري از نوشته ها و رسايل گرانقدر حكيم بزرگ انقلاب، استاد شهيد مرتضي مطهري كه در زمانه مقابله با جريانات انحرافي متجلي شد و سالهاست كه انقلاب را بيمه كرده است. دوم. بستن هم ميهن بر اساس
ابطال يك دستورالعمل قضايي رايي چندان روا نيست چه اين كه اگر اشتباه را در اين مسير طولاني بپذيريم، جاي پاي اين گمانه را بازكرده ايم كه مي¬شود بر تمام راه طي شده تا امروز هم در مورد اين پرونده (يا موارد مشابه) علامت سوالي بزرگ باقي گذارد. و اگر دليل اين توقف، آن اطلاعيه نباشد، پس راه براي داستان پردازي هاي فراوان گشوده خواهد شد و از چاپ عكس زهرا اميرابراهيمي و يادداشت مسعود بهنود گرفته تا نقدي بر نقل خواب امام جمعه هفته گذشته تهران و چاپ تيتري درباره احتمال سهميه بندي برق همه را مي توان علت تامه اين توقيف خواند. دستگاه قضا كه سالهاست در گير و دار مقابله با روزنامه ها و روزنامه نگاران خاطي است به خوبي مي داند تدبير اين روند، اگر بخش اصلي ماجرا نباشد، لااقل حوزه اي از وسيع از اين درگيري بي پايان است؛ توجه به توجيه افكار عمومي و رفع پرسشها را نمي توان موكول به محال و زماني در آينده اي نامعلوم كرد. سوم. جلوگيري از ادامه انتشار هم ميهن، فوايدي بسيار را نصيب هواداران اين طيف خواهد كرد؛ زبان شان را در درشت گويي و هتاكي گشاده تر خواهد ساخت (همانگونه که در این چند روزه توهینهای فراوان کردهاند)، همت و عزم شان را
براي گردهم آيي استوارتر خواهد كرد (به مانند تيتر نخست روز شنبه برخي از روزنامه هاي اين جريان)، به شعار «هم ميهن، شرق بخوان» جامه عمل خواهد پوشاند و مهم تر از همه در ميان افكارعمومي (كه نوعا مظلوم خواه است) وجاهتي و آبرويي عزت مندانه نصيب شان خواهد كرد. بودن يك روزنامه، با هر ميزان از شمارگان (كه در اين مورد چندان هم زياد نبوده است)، نه تهديدي است براي درخت تناور جمهوري اسلامي و نه تحديدي. و ديده ايم كه در همين مدت دوماهه چه نشاطي به صفحات سياسي برخي روزنامه ها جريان اصولگرا بازگشت و آنها براي عقب نماندن از رقابت، چه فعالانه به ميدان درآمدند و معمولا هم پيروز. شاید زمان نوشته شدن این یادداشت کمی دیر باشد، ولی گاهی میتوان آب رفته را به جوی برگرداند و نگذارد که آنها از شانتاژها هر چه میخواهند نصیب خود سازند.