شبه خاطرات مسعود ده نمکی
کد خبر :
30212
به دلیل مشغله فیلم و حواشی آن از قسمت شانزدهم در نگارش شبه خاطرات وقفه ایجاد شد که سعی می کنم از این پس ترتیب زمانی منطقی تری داشته باشد .بسیاری نکات تاریخی و نا گفته در لابلای این خاطرات برای دوستدارن این گونه مطالب و جود خواهد داشت...در صورت جا افتادن مطلبی سعی می کنم در قسمت های بعدی بگنجانم.. ستون آماده زدن به خط در محدوده عملیاتی کارخانه نمک در امتداد جاده فاو ام القصر می شد.چند شب قبل گردان حمزه در این محور به خط زده بود اما در آن سوی خاکریز دهها تانک انتظار می کشیدند تا صبح پاتک بزنند .جنگ تن به تن و نفر به نفر که نه نفر به تانک شده بود و بچه ها از سرو کول تانک ها بالا می رفتند و نارنجک داخل تانک ها می انداختند . آن شب بیش از پنجاه تانک و نفر بر دشمن توسط همین یک گردان نابود شد و بیش از صد تن از بچه های گردان حمزه شهید شدند .شهید اسد الله پازوکی معروف به یک دست آن شب شهید شد و حالا نوبت گردان سلمان رسیده بود .اصلا گردان سلمان قبل از عملیات والفجر هشت به نوعی شبیه سازی شده گردان حمزه بود .نصف کادر گردان حمزه گردان سلمان را درست کرده بودند. علی میرکیانی از قدیمی ترین یاران حاج احمد متوسلیان فرمانده
گردان و شهید صفا مظفری که در همین عملیات با نانچیکو که با لوله دونیم آب ساخته بود به جنگ سنگر کمین های عراقی ها رفت در همین شب شهید شد معاون گردان ما بود. گروهان یک با مسئولیت بهروز پازوکی که بعدها در عملیات مرصا شهید شد اداره می شد و معاونش طاهر موذن که بعدها فرمانده گردان صیف شد و روزگار بعدها در دوران مسئولیت برادر سوری در گردان سلمان مرا به مسئولیت این گروهان رساند . گروهان دو با مسئولیت شهید بهروز آذری که در ماووت شهید شد با معاونت همین برادر سوری اداره می شد و گروهان سه هم با فرماندهی حاجی لیاهی و شهید چراغی.. دورو برم را خوب نگاه کردم همه در حال خداحافظی و خوش و بش کردند با دوستانشان بودند برخی هم صیغه برادی می خواندند تا در صورت شهادت شفیع هم باشند .. از دور تعقلی را می پاییدم دورو برش شلوغ بود همه اورا دوست داشتند دیگر جایی برای من تازه رفیق نبود شهید مجید قشونی جلو آمد و با من روبوسی کرد چنان شاد بود که روی زمین بند نمی شد انگار داشت به عروسی می رفت . شهید سعید اسکندری هم جلو آمد و مقداری با هم شوخی کردیم .تیر بارچی شده بود او هم فکر مرا می کرد بند حمایل را بستم و آماده رفتن شدم.همه اش بین
نیروها خودم را قایم می کردم تا چشم برادر طاهر به من نیافتد چون به سن کم من خیلی گیر می داد و در مهران هم که دیده بود موج انفجار کمرم را گرفت همه اش دنبال بهانه بود که نگذارد من در عملیات باشم... زیر چشمی مرا دید ولی به روی خودش نیاورد داشت دیر می شد باید را ه می افتادیم که محمد رضا تعقلی جلو آمد .. رو بوسی کردیم گفت ..برادر مسعود امشب اگر من زمین افتادم بالای سر نایست اگر مرا من را دوست داری برو جلو.. گفتم :من ؟ گفت : آره تنها کسی که تا آخر بالاسر م می مونه توئی! انگار از دلم خبر داشت .گفتم سلام من رو به برادر شهیدت برسون لبخندی زدو دوباره رویم را بوسید. انگار دنیا رو بهم داده بودند..دیگه رفاقتهای جبهه اینطوری بود دیگه فقط حیف....
لینک مطلب