اعتقادات ایرانیان

کد خبر : 30912
الف) معتقدیم باهوش​ترین مردم دنیا هستیم. ب) معتقدیم وطن​پرست​ترین مردم دنیا هستیم. پ) معتقدیم آگاهی عمومی در ایران بالاست. ت) معتقدیم دموکراسی غربی بدرد ما نمی​خورد. (هم قبل از انقلاب به این معتقد بودیم و هم بعد از انقلاب تا حالا) ث) معتقدیم حقوق بشر را کوروش به دنیا معرفی کرده است. ج) معتقدیم فوتبال ما یک سرو گردن از فوتبال آسیا بالاتر است. ح) معتقدیم که موفق​ترین مهاجران در سراسر نقاط دنیا هستیم. خ) معتقدیم به زودی و به محض اینکه اوضاع خوب شود (حتی در بدبینانه ترین تحلیلهای اپوزیسیونی) به ابرقدرتی مهم در منطقه خاورمیانه و قلب جهان بدل خواهیم شد. د) معتقدیم در حساسترین برهه زمانی و در حساسترین نقطه دنیا و در کانون توجهات همه هستیم. ذ) معتقدیم بهترین هنرمندان دنیا را داریم. ر) معتقدیم بهترین و باشکوه​ترین تمدن​ها را چه پیش از اسلام یا پس از اسلام داشته​ایم و ما را غارت کرده​اند. ز) معتقدیم عرب و مغول را ما آدم کرده​ایم. ژ) معتقدیم زیباترین دختران جهان را داریم. س) معتقدیم آیین فتوت و پهلوانی را ما به جهان صادر کرده​ایم. ش) معتقدیم بهترین و خوشمزه​ترین غذاهای دنیا از آن ماست. ص) معتقدیم بهترین خلبانهای دنیا ایرانیان هستند. ض) معتقدیم ناسا را ایرانیان می​گردانند. ط) معتقدیم بهترین دانشمندان جهان را داشته​ایم و حالا هم داریم. ظ) معتقدیم دماوند زیباترین کوه دنیاست. ع) معتقدیم بهترین موسیقی دل​نواز و روح​بخش دنیا را داریم. غ) معتقدیم شجاعترین مردم دنیا هستیم. ف) معتقدیم باگذشت​ترین و صلح​دوست​ترین مردم دنیا هستیم. ق) معتقدیم زیباترین و گرمترین عواطف را نسبت به دیگران داریم. ک) معتقدیم بهترین زنده​ترین و مفیدترین وبلاگستان را داریم. گ) معتقدیم بافرهنگ​ترین مردم دنیا هستیم. م) معتقدیم غرب در بحران است. ن) معتقدیم نژاد برتر هستیم. و) معتقدیم بهتر از همه می​فهمیم و درک می​کنیم. ه) معتقدیم بهترین و والاترین نوع عرفان را داریم. ی) معتقدیم بهترین شاعران دنیا را داریم. نمیدانم اینکه ما این اعتقادات را داریم، درست است یا نادرست، کمی درست است ، تاحدی درست است یا اصلاً معلوم نیست یا همه پروپگاندای ضدایرانی است! اما من دست​کم آخری را قبول دارم. ما مردمی شاعرپیشه، شعرشناس و مشتاق حرف و سخن زیبا هستیم و جسارتاً هزاران سال است که داریم شعر می​گوییم. زمانی به خط میخی می نوشتیم که پزش را بدهیم، حالا در این و آن وبلاگ و فلان خبرگزاری وبلاگستانی و بهمان سایت جینگیل مستون می​نویسیم که حالش را ببریم (پز که سرجایش هست). هیچکدام هم دیگری را قبول نداریم و رقابتجویی را هم کنار نمی​گذاریم. به عبارت دیگر یک انجمن تاریخی شاعران رقابت​جو داریم به وسعت ایران​زمین! حرف خیلی می​زنیم و خیلی برای حرف و نمایش و رنگ، ارزش و وقت می​گذاریم. ذلیل حرف و کلمه هستیم و آنجا درجا می​زنیم و از آن هم جلوتر نمی​رویم. من حاضرم جانم را بدهم که تو بگذاری من شعرم را بخوانم و تو خیط شوی. من حاضرم جانم را بدهم که بخوری زمین، شعرت را نخوانی، بمیری و بیایی آن دنیا و من بهت بگویم دیدی من باز اول شدم؟! من حاضرم جانم را بدهم که تو مخاطب من باشی و گوش مفتی برای من. این پدیده دیگر وبلاگستانی و غیر وبلاگستانی ندارد. ده دهان داریم و نیم گوش، چشمهایمان را هم که بسته​ایم. این را به یادگار از بنده داشته باشید که بدبختی ما ایرانیان در دو چیز است: اول شاعر بودن، دوم رقابت​جو بودن. لینک مطلب
لینک کوتاه :

با دوستان خود به اشتراک بگذارید: