تأملی در سهمیه بندی بنزین
هادی حاجیانی
کد خبر :
31093
کشور ایران رکورد دار مصرف بی رویه سوخت در جهان است. همین عامل محرک دولتمردان ما برای بهینه سازی مصرف سوخت گردید که نتیجه آن سهمیه بندی بنزین و محدود کردن استفاده از سوخت شد. از نگاه اشخاص خارج، متهم اصلی در مصرف بی رویه بنزین مردم ایران هستند، اما تأملی کوتاه، نقاب دروغین را از چهره این افکار بر می دارد و مقصر اصلی را نشان می دهد. سالهاست صنعت خودرو سازی ایستای ما ذره ای تحول در خور به خود ندیده است و دولتمردان ما ترجیح می دادند که با تولید خودروهای پر مصرف و فاقد کیفیت و با امنیت بسیار پائین و همچنین محدود کردن واردات خودرو و قرار دادن تعرفه های کلان گمرکی، مردم را از استفاده از خودروهای استاندارد و کم مصرف محروم کنند و با تحمیل محصولات غیر استاندارد و پر مصرف با قیمتهای هنگفت به مردم، زمینه تقصیرات آنها را فراهم نمودن و بدین طریق انگشت اتهام را به سوی آنان منحرف کردند. در حالی که خودروسازان ما و حامیان آنها با تولید محصولات غیر استاندارد و با مصرف سوخت دو برابر خودروهای استاندارد مقصران اصلی رکورد زدن کشور ایران هستند. خودروهای استاندارد در جهان، با مصرف 6 لیتر در هر صد کیلومتر در مقایسه با خودرو تولید
داخل که میانگین مصرف آنها 12 لیتر در هر صد کیلومتر است، حکایت از سربلندی کشور ایران در مصرف بی رویه بنزین دارد! در واقع اگر دولتمردان و مسئولین دیر اندیش ما به جای دادن نوش دارو بعد از مرگ سهراب، سالها پیش به فکر تولید خودروهای کم مصرف بودند و ثروتها و استعدادهای وافر مملکت را صرف ساخت محصولات کم مصرف می نمودند، الان مصرف سوخت در کشور ما به نصف می رسید. پس مقصر اصلی همان مسئولین ما هستند و عجیب است که مردم باید تاوان تقصر اینان را بپردازند. اگر تعداد بسیار کمی از مردم ما در مصرف سوخت اسراف می کنند، نباید این وضعیت را به عموم مردم تعمیم داد و همه را گناهکار شناخت. البته بهینه سازی کردن مصرف سوخت مطلوبی است که مورد پسند هر انسان متعارفی می باشد اما تحقق این مطلوب باید با وسایل متعارف و در شرایط مناسب، به همراه برنامه ریزی صحیح و کارشناسی صورت گیرد، چه با دیمی عمل کردن نتیجه معکوس حاصل می شود و مطلوب مردم به عاملی زیان بار مبدل شده و مورد طرد همگان قرار خواهد گرفت. بی گمان وسایل رسیدن به هدف شایسته باید به شایستگی همان هدف باشد، چراکه استفاده از وسایل مضر و زیان آور به هدف اصلی نیز سرایت کرده و همه آرزوهای
مردم و مسئولین را نقش بر آب خواهد کرد، کمان اینکه سرنوشت سهمیه بندی بنزین چنین بود. آری، مسئولین باید بدانند؛ هدف، وسیله را توجیه نمی کند. اقدام دولت به سهمیه بندی بنزین با به عبارتی روشنتر «جیره بندی بنزین»، ثمره ای جز محروم کردن مردم از بهره گیری از تکنولوژی و بازگشت به دوران سختی کشیدن نداشت. چه، سهمیه 3 لیتر بنزین در روز که فقط کفاف استارت زدن این محصولات استاندارد! را می دهد، جائی برای استفاده متعارف از وسیله نقلیه برای مردم نخواهد گذاشت. هر چه فکر می کنم به معادله ای که دولتمردان دیر اندیش ما در تعیین میانگین مصرف مردم بکار برده اند، پی نبردم. آقای احمدی نژاد گفته اند؛ که مصرف 85 در صد مردم، بیش از 3 لیتر در روز نخواهد بود. گمان نمی کنم بنده و شما خوانندگان محترم تا کنون یک نفر از میان این 85 % را دیده باشید! در واقع صحت این سخن، جز در خواب اثبات نمی شود. کنکاشی استقرائی در وضعیت کسانی که استفاده متعارف از وسیله نقلیه خود می نمایند، بطلان حساب و کتابهای دولتمردان را آشکار می کند. جالب اینست که وسیله نقلیه وزیر کشور که سوخت آن بواسطه همسر وی مدیریت می شد، قبل از پایان 20 روز از ماه اول، 160 لیتر
مصرف داشته است. به عبارتی همسر ایشان در هر روز 8 لیتر بنزین مصرف کرده است، یعنی بیش از دو برابر سهمیه. آیا همسر ایشان ، سفرهای زائد داشته و بیهوده در خیابانها تولید آلودگی و ترافیک می کند؟ بی شک همسر وزیر کشور ملتفت به سهمیه بندی بوده و در مصرف بنزین احتیاطهای لازم را مبذول داشته است. این بیانگر سهمیه بسیار کمی است که پاسخگوی نیازهای 5 درصد از مردم نیز نمی باشد. حال رئیس جمهور ما، چگونه به وجود 85 % مردم پی برده است که روزانه کمتر از سهمیه مقرر مصرف سوخت دارند. در اینکه مردم کشور ما با توجه به منابع عظیم ثروت، از کمترین وسایل تفریحی و رفاهی بر خوردارند تردیدی نیست. مردم ما، خسته از محیط آلوده شهر و فعالیتهای روزمره، اغلب روزهای تعطیل با پناه بردن به دامان طبیعت یا مسافرت، به زندگی خود نشاط می بخشند. دولت با سهمیه بندی بنزین، این نعمت را نیز از مردم ربود. جالب اینست، زمانی که از مسئولین متفکر پرسیده شد، تکلیف مسافرتهای نوروزی و تابستانی مردم چه می شود. در پاسخ می گویند؛ مردم می توانند از سهمیه 6 ماه یکجا استفاده کنند. صد مرحبا به این هوش و ذکاوت! اگر مردم سهمیه دو ماه از 6 ماه را برای مسافرت صرف کنند، پس
نیازهای ضروری خود را در دو ماه باقی مانده چگونه مرتفع سازند؟ وزیر کشور در حل این مشکل گفته؛ مردم می توانند از وسیله نقلیه عمومی و مترو استفاده کنند. جالب تر اینجاست، که مسئولین ما، فقط مردم تهران را آدم حساب نموده اند. گوئی آنانکه در سایر نقاط کشور زندگی می کنند نیز از نعمت مترو بهره مندند. شخص روستائی که محل کارش فرسنگها از روستا دور است، با چه وسیله نقلیه عمومی می تواند به سر کار برود؟ حتی آنها مردم مقیم تهران نیز دچار این مشکل هستند، چه محل کار همه میدان هفت تیر نیست که با مترو سر کار روند یا از اتوبوس استفاده کنند. از طرفی رئیس مجلس در مزایای سهمیه بندی بنزین گفته؛ «که چون آلودگی هوا و ترافیک درتهران کم شده پس سهمیه بندی خیلی خوب است». باز هم سایر نقاط کشور در نگاه وسیع مسئولین، به حساب نیامده است! بنده پیشنها می کنم، ایشان هم در سفرهای استانی، رئیس جمهور را همراهی کند که احیاناً از وضعیت رفت آمدها و مشکلات زندگی آنها آگاه شود. آری، بهره مندی مردم از بنزین، به عنوان یکی از ثروتهای متعلق به خود مردم، حق مسلم آنها است و هیچ نهادی حق ندارد آنها را از حقوقشان محروم کند. دولت با این حرکت خود، عملاً حق
صاحبان آن را گرفته است و مردم تبعاً از بسیاری حقوق مسلم دیگر محروم شده اند. امید است مسئولین ما که مردم را از چاله به چاه انداختند، با تدابیر در خور و شایسته به این وضعیت پایان دهند.