زمانی برای برداشتن فشار
چین بود که این مسئله را حل کرد، چین بعنوان خریدار بخش اعظم نفت، همیشه مهره کلیدی برای وارد آوردن فشار واقعی بر دولت بود. برای سالها، هیچ کاری نکرد، و دلیل آن این بود که از منافع اقتصادی خود حمایت کند و راه آن «بله گو» بودن رژیم بود. اما در چند ماه اخیر، پیام پکن تغییر کرد. به نظر می رسد که چینی ها، اکثر مسئولیت های معنوی و سیاسی را که به اقتصاد آنها هم مربوط می شود را پذیرفته اند.
کد خبر :
31304
از سال 2003 تا کنون، در غرب سودان در دارفور پس از شروع درگیریها، حداقل 200 هزار نفر کشته و 2.5 میلیون نفر از محل زندگی خود جابجا شده اند. تصویب قطعنامه سازمان ملل متحد در روز سه شنبه، مبنی بر به کار گیری 26 هزار سرباز از دارفور، بعنوان قدمی مثبت و مناسب جهت پایان دادن به خشونت ها ارزیابی گردید. آمریکا، فرانسه و انگلیس به دولت بی میل سودان، فشارهای زیادی برای قبول کردن نیروها در یک سال گذشته وارد نمودند، پس پیروزی برای فشار دیپلماتیک همگون و بیرحمانه رخ داد. به گزارش سرویس بین الملل «فردا»، مجله اکونومیست در گزارشی می گوید: چین بود که این مسئله را حل کرد، چین بعنوان
خریدار بخش اعظم نفت سودان، همیشه مهره کلیدی برای وارد آوردن فشار واقعی بر دولت خارطوم بود. برای سالها، هیچ کاری نکرد، و دلیل آن این بود که از منافع اقتصادی خود حمایت کند و راه آن «بله گو» بودن رژیم سودان بود. اما در چند ماه اخیر، پیام پکن تغییر کرد. به نظر می رسد که چینی ها، اکثر مسئولیت های معنوی و سیاسی را که به اقتصاد آنها هم مربوط می شود را پذیرفته اند. و با تهدید بایکوت کردن دارفور، شاید مسائل المپیک 2008 چین را هم هنگام رای دادن به قطعنامه در نظر گرفتند. این گزارش ادامه می دهد: چرخش موضع چین، به طور غیر قابل باوری مورد استقبال جامعه جهانی قرار گرفت. هر چند،
کاغذی که در نیویورک تصویب شدن، به تنهایی راه حلی برای دارفور ارائه نمی کند. کار اصلی و بسیار سخت از الان شروع می شود. برای شروع، سازمان ملل متحد باید سربازان برای ماموریت را پیدا کند، و هنگامی که به قدرت کامل دست پیدا کند، بزرگترین لشگر در نوع خود در دنیا خواهد شد. سودان اصرار دارد که سربازان بیشترشان آفریقایی باشند، اما اتحادیه بی خاصیت آفریقا (AU)، این امر را مشکل می داند و همین الان هم برای افزایش نیرو به 8.000 نفر در سومالی دچار مشکل شده است و تا امروز، فقط 1.500 نیروی اوگاندایی ازفوریه (فروردین/اردیبهشت) وارد آنجا شده است. و با هفده هزار نیروی سازمان ملل متحد که
باید به کنگو بروند، باید ببینیم که نیروهای تازه نفس از کجا و کی به سودان می روند. اگر این نیرو، به واقعیت درآید، سپس باید قدمی برای تغییر طرز برخورد آفریقایی ها برای حفاظت از قاره خودشان، که با پول زیاد غرب صورت می گیرد، بردارد. سرانجام، سودانی ها مجبور خواهند بود تا نیروهای آسیایی و قاره های دیگر را نیز قبول کنند. اکونومیست ادامه می دهد: آمادگی نیز نیاز است، بخاطر این که امکان دارد دولت سودان در حد توان خود، هر مانعی برای ورود نیروها بوجود آورد. این تاکتیک نیز با هفت هزار نیروی قوی AU و ده هزار نیروی قویتر سازمان ملل متحد در جنوب سودان (که دچار جنگ داخلی بود) که
برای اجرایی قرارداد صلح میان شورشیان و دولت، اجرا شد. پس از ورود نیروها به دارفور که شکستی برای دولت حساب می آید چون که سعی می کردند که نظامیان خود را برای این کار به خدمت درآورد. و این دفعه هم امکان این کار وجود دارد. جهان باید از این استراتژی دولت سودان جلوگیری کند، هم چنین هر قدم سازنده در دارفور بوسیله دولت از بین نرود. به گزارش «فردا»، سرویس خاورمیانه و شمال آفریقای اکونومیست در پایان می نویسد: پس از آن، «دلالی» برای قرارداد صلح در خود دارفور نیز باید صورت گیرد. تلاشی که سال گذشته شکست خورد، و گروه های شورشی به گروه های خشن تر و بی رحم تر تبدیل شده اند؛ که
کار را سخت تر می کند.امروز، (3 آگوست/12 مرداد) دیپلماتها در تانزانیا، برای صلح تلاش می کنند. و فشارها باید از دولت های خارجی برای صلح بیشتر انجام شود. و تنها این زمان است که بازماندگان رنجور و ضعیف الحال فجیع ترین و بدترین فاجعه انسانی دنیا، می توانند به کابوس خود پایان دهند.