نقش عربستان در ایجاد باتلاق عراق
نيويوركتايمز می نویسد: با وجود آنكه واشنگتن علنا اعتراضي نكرده است، رياض مرتبا مبالغ هنگفتي پول به گروههاي مخالف سني واگذار ميكند و به سعوديها اجازه ميدهد از مرز عراق عبور كنند و به شورشيان سنيمذهب بپيوندند، شورشياني كه هماكنون با دولت عراق كه مورد حمايت آمريكاست و اكثر اعضايش را نيز شيعيان تشكيل ميدهند، در حال جنگ هستند.
کد خبر :
31699
دولت بوش و خاندان آل سعود وجوه اشتراك بسياري دارند؛ از قبيل نفت، رقباي مشترك همچون ايران و گرايش به تكذيب كه به هر دوي آنها امكان داده است تا نقش مؤثر سعوديها را در ماجراي حملات 11 سپتامبر ناديده بگيرند، ليكن سر و كله زدنهاي اخير آنان بر سر عراق را نميتوان تكذيب و يا در پشت نقاب چند فقره درباره فروش سلاحهاي بزرگ و جديد، پنهان كرد. اگر اين اختلافها حلوفصل نشود، اين احتمال پديد خواهد آمد که جنگ عراق به خارج از مرزهاي عراق نيز سرايت کند. به گزارش سرويس بينالملل «فردا»، روزنامه نيويوركتايمز نوشته است: «با وجود آنكه واشنگتن علنا اعتراضي نكرده است،
رياض مرتبا مبالغ هنگفتي پول به گروههاي مخالف سني واگذار ميكند و به سعوديها اجازه ميدهد از مرز عراق عبور كنند و به شورشيان سنيمذهب بپيوندند، شورشياني كه هماكنون با دولت عراق كه مورد حمايت آمريكاست و اكثر اعضايش را نيز شيعيان تشكيل ميدهند، در حال جنگ هستند.» این روزنامه آورده است: «واشنگتن برآورد ميكند كه تقريبا نيمي از شصت تا هشتاد شورشی خارجی كه هر ماه وارد خاك عراق ميشوند، اهل عربستان سعودي هستند.» وجود يك نظام حكومتي ناكام در عراق، در حالي كه شماري از اسلامگرايان سعودي در حريم مكانهاي امن «القاعده»، واقع در بيابانهاي غرب عراق،
پنهان شده اند، مسلما به نفع هيأت حاكمه سعودي نخواهد بود. برای همین رايس و گيتس براي آنكه امكان تغيير سياستهاي عربستان سعودي را داشته باشند، مجبور خواهند شد از محدوده سياست دولت آمريكا كه ترکیبی از ارعاب و انكار است، فراتر بروند و بكوشند كه به رفع نگرانيها عربستان سعودي مبادرت كنند. نیویورک تایمز می افزاید: «يكي از نگرانيها، اقدامات ايران است كه شبه نظاميان شيعه را آموزش ميدهد و پول در اختيار آنان ميگذارد و در نواحي شيعهنشين عراق، پايگاههايي براي اعمال قدرت ايجاد ميكند و تلاش دارد كه نوري كمال المالكي، نخستوزير عراق را به داخل مدار خود
جذب كند. نفوذ در حال گسترش ايران، عربستان سعودي را در معرض خطري عمده قرار داده است. پس از سالها اجرا شدن سياست غلط آمريكاییان درباره عراق، تهديد عربستان سعودي را نميتوان به سادگي مشخص و مهار كرد و چه آن را دوست داشته باشد و چه نداشته باشد، براي واشنگتن ضروري است كه در برابر اينگونه معضلات بايستد، همراه با تهران پشت ميز مذاكره بنشيند و راه حل هایی كه مورد قبول باشد، براي رفع اين معضلات ابداع كنند؛ راهكارهايي كه به سعوديها نيز امكان بدهد كه بدون روبهرو شدن با خطر، به زندگي عادی خود ادامه دهند.» این روزنامه آمریکایی می افزاید: «نگراني ديگر عربستان
سعودي، اين مسئله است كه اقليت سني مذهب عراق تحت سلطه يك حكومت شيعه فرقهگرا كه با شبه نظاميان كينهجوي شيعه، متحد اند، به سر برد. عربستان سعودي و سنيمذهبان عراق، ناگزيرند خود را با انديشه برخورداري اكثريت شيعه عراق از قدرت عادت داده و به آن عادت كنند، اما وقتي كه دولت عراق سنيهاي آن كشور را از خانههايشان بيرون ميراند و از دادن شغلها و مناصب آبرومند به آنان دريغ ميكند و آنها را شهروندان درجه دو به شمار ميآورد، نميتوان از سعوديها توقع داشت كه آرام بنشينند و هیچ نگویند.» نیویورک تایمز در ادامه اضافه می کند: «اگر واشنگتن خواستار حمايت
سعوديها از دولت مالكي است، در آن صورت مالكي نيز بايد با پايان دادن به فرقهگرايي در نيروهاي امنيتي و انتظامي كشور، تجديدنظر در محدوديتهاي تبعيضآميز ضدبعثي و رعايت قوانين مربوط به تقسيم عادلانه عايدات نفتي كشور، رأسا اين حمايت را از عربستان سعودي كسب كند.» این روزنامه در آخر می آورد: «بوش بايد اعتراف كند، هرچقدر هم براي چنين اعترافي دير شده باشد، كه ايالات متحده عملا شانس يك پيروزي نظامي در عراق را ندارد و مجبور است به طور اضطراري خود را براي روبهرو شدن با پيامدهاي خروج نيروهايش از عراق آماده كند، پيشگيري در حد مقدور از بروز پيامدهاي وخيم، مسلتزم
همكاري واشنگتن با همه كشورهاي همسايه عراق، از جمله ايران و سوريه، است. اگر آمريكا در زمينه يك چنين همكاري موفق شود، راضي كردن عربستان سعودي براي در پيش گرفتن يك سياست معقول كاری آسان خواهد بود.»