بازخواني دغدغه هاي شيخ احمد كافي
از منتقدان دو سخنران مشهور انقلابي دهه 50 یعنی دكتر علي شريعتي و فخرالدين حجازي بود .در منبر خود گفته بود: «وزن مغز زن حدود 800 گرم و مغز مرد 1000 تا 1200 گرم است و مشاهده ميكنيم كه وزن مغز زن نسبت به مغز مرد كمبود دارد، در نتيجه ميفهميم كه زن نسبت به مرد كاستي دارد.» او سپس ادامه داده بود: «تو كه ميگويي زن و مرد مساوي هستند، غلط كردي.»
کد خبر :
31725
نشریه شهروند امروز به بررسی دیدگاه های شیخ احمد کافی، واعظ مشهور پرداخت . به گزارش « فردا »، این نشریه در ابتدا به انتشار خاطره ای از زمان ورود وی به مدرسه علمیه در سن 12 سالگی پرداخته و نوشته است : «من خيلي بچه سال بودم و كوچك بودم. با يك قبا و عرقچين كه بر سر داشتم، وارد مدرسه نواب مشهد شدم. يكي از آقايان روحاني متنفذ آن روز، دستي روي سر من كشيد و گفت: آقاپسر، طلبهاي؟ گفتم: بله آقا. او چندين مرتبه به من گفت: احسنت، آفرين، درس بخوان تا يكي از خدمتگزاران دين شوي و همين تشويق و ترغيب و نظاير آن برخوردها بود كه مرا در نوكري به دين علاقهمند و راسخ و ثابتقدم نگاه
داشت.» شهروند امروز افزوده است، بعدها شيخ احمد از منبريهاي معروف شد كه روزانه گاهي 10 بار منبر ميرفت. اين جايگاه كافي و نفوذ كلام او در ميان عوام و توده مردم از آغاز كودكي در رفتار و كردارش مستتر بود. او از سال 43 به تهران آمد و منبرهايش در تهران رخنمايي كرد و در سلسله سخنرانيهاي اقماري به بيان برخي دغدغههاي مذهبي خود پرداخت. او در نهايت پس از چهار سال حضور در تهران، در سال 47 مكان مذهبي «مهديه تهران» را تاسيس كرد تا به منبرهايش تا حدي تمركز دهد كه در اقمار اين مركز به اموري ديگر مشغول شد؛ كمك مالي به فقرا، راهاندازي صندوق قرضالحسنه مهديه، ارائه خدمات
درماني و تاسيس داروخانه، برپايي حوزه علميه مهديه و برگزاري مراسم عمامهگذاري طلاب، اسكان و پذيرايي از معاودين عراقي و خريداري مشروبفروشيهاي مجاور مهديه و تبديل آن به كتابخانه اسلامي و چنين اموري در برخي شهرستانهاي ديگر قدرت مهديه و احمد كافي را در ميان تودههاي مردم متدين مستحكمتر كرد. بنا بر این گزارش، اما آنچه بيش از همه در كنار فعاليتهاي او به چشم ميآمد؛ تاسيس مهديه تهران و 20 مهديه در شهرستانهاي ديگر بود كه برخي او را بنيانگذار مهديه در ايران ناميدند و از سوي ديگر ترويج و معرفي مسجد جمكران در منابر و مراسمهاي مذهبي به مردم، به گونهاي كه
«محمدعلي ايازي» از اعضاي مجمع مدرسين و محققين حوزه علميه قم و قرآنپژوه در مصاحبهاي درباره تاريخ جمكران گفته بود: «شيخ احمد كافي آن را به اين سطح گسترده كرد.» كافي در ميان منبرهاي خود روي اعمال خلاف احكام اسلامي و فقهي بسيار حساس بود و به اين مسائل خرده و رژيم وقت را به باد انتقاد ميگرفت. او درباره ريشتراشي مردان ميگفت: «آقايان در اسلام ريشتراشي حرام است، تعجب در اين است كه بعضي از مردم به مقتضيات زماني بعضي چيزهاي خود را با زنان عوض ميكنند. در تهران عدهاي از مردها بند به صورت خود مياندازند. در عوض زناني گيسوي خود را ميبرند و خود را مانند مردها
درست ميكنند.» او نگاهي سنتي به نقش زنان در جامعه داشت و به حضور آنان در ادارات واكنش نشان ميداد. او در 29 ارديبهشت 37 در منبر خود در شاهينشهر گفته بود: «وزن مغز زن حدود 800 گرم و مغز مرد 1000 تا 1200 گرم است و مشاهده ميكنيم كه وزن مغز زن نسبت به مغز مرد كمبود دارد. در نتيجه ميفهميم كه از نظر عقلاني زن نسبت به مرد كاستي دارد.» او سپس ادامه داده بود: «تو كه ميگويي زن و مرد مساوي هستند، غلط كردي.» كافي همچنين موافق ازدواج دختران در سن و سال نوجواني بود. او در منبري در مسجد حاج اسماعيل هوري در تهران دوم شهريور 46 گفته بود: «يك آخوند را به جرم اينكه دختر 14 ساله را به عقد
خود درآورده است زنداني ميكنند و شكنجه ميدهند و ناخنهايش را ميكشند، آخر ظلم و جنايت تا كي.» او كه از تعدد زوجات دفاع ميكرد، معتقد بود كه دليل افزايش فحشا، منع تعدد زوجات است. از سويي، اين منبري مشهور در برابر واگذاري طلاق برعهده زنان اعتراض كرده و گفته بود: «در روزنامه خواندم كه ميخواهند طلاق را به عهده زنها بگذارند، آخر اينها چه مينويسند؟ اين مجله زن روز چه مينويسد؟ مگر شما نميگوييد ما قرآن را قبول داريم. مگر شما مسلمان نيستيد. اگر قرآن را قبول داريد، قرآن كه با اين چيزها مخالف است. قرآن نگفته اين كارها را دست زن بسپاريد.» او همواره از مسائل
فرهنگي ناهماهنگ با شرع رژيم سابق ناراحت بود و حتي با تلاش او راهاندازي سينما در قم شكست خورد. او در مسجد جامع تهران در 31 شهريور 47 گفته بود: «آيا در مقابل اين سينماها و تئاترها و مينيژوپها، جواني پاك ميماند. واقعا خوشا به حال اشخاصي كه در پشت كوه زندگي ميكنند زيرا دچار گناهي نشدهاند و هيچ چيز را نميبينند و مانند جوان تهراني نميشوند.» این نشریه ادامه داده است : اگرچه اكثر منابر كافي به مسائل اجتماعي آن روز و انتقادات او به مسوولان رژيم پهلوي در اين چارچوب تمركز يافته بود، اما به دليل نزديكي او از دوران جواني به دو عالم ارشد مشهد «آيتالله ميلاني» و
«آيتآلله سيدحسن قمي» و سخنراني در بيوت اين دو، حال و هواي سياسي به منابرش داد. به گونهاي كه حتي اولين گزارش ساواك درباره او به سخنراني در منزل سيدحسن قمي اختصاص دارد. او زماني كه منبرها از تبعيد آيتالله خميني ناخرسند بودند، به همراه «شيخ جعفر شجوني و شيخ محمد مقدسيان» نامهاي به آيتالله ميلاني مينويسد و از او استفسار ميكند كه «آيا در منابر از دولت و برنامه آن تنقيد نموده و استفاده تبليغاتي به نفع روحانيون طرفدار آيتالله خميني بنمايند». ميلاني در پاسخ به اين سوال مريدان خود گفته بود: «فعلا به مصلحت نيست... فقط درباره دين و ارشاد مردم صحبت شود،
بهتر است.» البته كافي در برهههاي مختلف از رهبر فقيد انقلاب نام ميآورد و او را رهبر شيعيان جهان مينامد و براي سلامتي و خلاصي او از تبعيد دعا ميكند. اين اقدامات كافي به همراه انتقاداتش از وضعيت اجتماعي آن دوران باعث شد كه چند باري توسط ساواك و شهرباني رژيم پهلوي احضار و با نوشتن تعهدي آزاد شود. البته چند ماهي هم در زندان قصر در بند بود كه با وساطت آيتالله حكيم به همراه چندي از منبريهاي ديگر آزاد شد. از سوي ديگر كافي در آن دوره كه منبريهاي منتقد رژيم پهلوي به تبعيد محكوم ميشدند، به سه سال تبعيد در ايلام محكوم شد و پس از گذراندن دو سال، با تلاش
آيتالله سيداحمد خوانساري بار ديگر به تهران آمد و منابر خود را پي گرفت. او همچنين از منتقدان دو سخنران مشهور انقلابي دهه 50 به حساب ميآمد؛ دكتر علي شريعتي و فخرالدين حجازي. به گونهاي كه از محل سخنراني اين دو كه «حسينيه ارشاد» تهران نام داشت؛ به عنوان «يزديه اضلاليه» تعبير ميكرد. به هر حال كافي با سخنراني در صد شهر ايران و حضور در منابر كشورهايي همچون عراق، افغانستان، پاكستان، كويت، عربستان، سوريه، بحرين و لبنان فقط به دنبال اقامه احكام شريعت و بزرگداشت نام و ياد ائمه شيعيان بهويژه امام موعود(عج) بود. اما حتي فوت او هم در آن فضاي انقلابي سال 57 بوي سياسي
گرفت و تصادف در مسير تهران ـ مشهد او شگرد رژيم تعبير شد كه همچنان نزديكان و آشنايان او بر اين باور خود اصرار دارند. كافي در 30 تير 57 مصادف با نيمه شعبان سالروز ولادت امام مهدي(عج) درگذشت كه مراسم بزرگداشت او به صحنه تظاهرات سياسي مبدل شد. در اين مراسم چندين نفر كشته شدند و دهها نفر مجروح.