كم كاري دولت در زمينه احزاب

کد خبر : 31873
عضو شوراي مركزي سازمان مجاهدين انقلاب گفت: در دولت اصلاحات كارهايي براي احزاب صورت گرفت اما هيچ اقدام جدي و اساسي انجام نگرفت. به گزارش فارس، نشست"تجربه تحزب در ايران" شب گذشته (يكشنبه) در جبهه مشاركت برگزار شد. در اين نشست ابوالفضل بازرگان ، طي سخناني با عنوان «احزاب پس از پيروزي انقلاب اسلامي» گفت: قبل از انقلاب سه گروه وجود داشتند، اسلامي، ملي و چپ. اما پس از انقلاب نقش احزاب تغيير كرد، در دوران اول انقلاب چند نيرو وجود داشت، گروه اول نيروهاي سياسي مثل جامعه روحانيت، مدرسين قم، گروه چريكي حزب‌ ملل اسلامي، مؤتلفه و... كه با تشكيل حزب‌ جمهوري اين گروه‌ها در آن ادغام شدند. در واقع حزب جمهوري اسلامي يك جبهه فراگير براي اين گروه‌ها بود تا يك حزب.گروه دوم، احزاب اسلامي و مذهبي بودند كه امروزه به ملي - مذهبي مشهور هستند كساني كه از يك سو به اسلام روشنفكرانه معتقد بودند و از سوي انديشه‌هاي ملي داشتند، مثل نهضت آزادي جنبش مسلمان مبارز، سازمان مجاهدين انقلاب اسلامي و گروه سوم روشنفكران عرضي و غير مذهبي بودند، مثل جبهه‌هاي حزب ملت ايران و گروه چهارم نيروهاي چپ بودند، مثل توده، كانون نويسندگان و چريكهاي فدايي. وي در ادامه افزود: كل اين مجموعه احزاب را مي‌توان به دو دسته نيز تقسيم كرد، سنت‌گرايان و روشنفكران كه در گذر زمان سنتي‌ها موفق شدند روشنفكران را كنار زدند. اين فعال ملي - مذهبي در ادامه به دسته ديگري از تقسيم‌بندي احزاب پرداخت و گفت: در ابتداي انقلاب برخي گروه‌ها با نظام مشكلي نداشتند، اما نقدهايي به آن داشتند، مثل نهضت آزادي، اما گروه‌هايي هم بودند كه مخالف نظام جمهوري اسلامي بود و حالت تعرض داشتند مثل سازمان مجاهدين (منافقين)كه به برخورد مسلحانه انجاميد. سازمان مجاهدين انقلاب اسلامي هم كه گرچه بعدها خود را چپ مدرن معرفي كرد اما به پايگاه سنتي‌ها نزديك بود. بازرگان در ادامه افزود: احزاب چپ، گروهي مانند حزب توده معتقد بودند كه چون جمهوري اسلامي با امپرياليسم آمريكا تضاد دارد بايد از آن حمايت كرد. وي در بخش ديگري از سخنان خود گفت: مجاهدين (منافقين)فكر مي‌كردند ابتدا بايد روحانيت را خلع سلاح كنند و بعد روشنفكران را اما آنها اشتباه فكر كردند زيرا پايگاه روحانيت ريشه هزار ساله داشت و به اين سادگي‌ها نمي‌شد اين پايگاه را مورد هدف قرار داد. ** سرنوشت احزاب در ايران مثل سرنوشت مطبوعات است فياض‌ زاهد نيز در ادامه اين نشست، با اشاره به جنگهاي ايران و روسيه و شكستهاي ايران در اين جنگ‌ها و غفلت ايراني‌ها از پيشرفت‌هاي آن دوران گفت: اين جنگ‌ها بسيار مؤثر بودند و باعث نوزايي در جامعه ايران شد، يعني موجب طرح سؤالات جديد در ذهن افراد جامعه شد. همچنين انتشار جرايد ايراني در خارج از كشور يا اعزام دانشجويان به اروپا، همه اين مسائل دست به دست هم داد تا تحولي عظيم در جامعه ايراني رخ داد. زاهد همچنين در ادامه افزود: احزاب در ايران سرنوشتشان مثل مطبوعات است، يعني به جز استثناهايي در تاريخ، هرگاه دولت مركزي قدرتمند بود، جايي براي احزاب و مطبوعات مستقل وجود نداشت و اگر هم بوده حزب بله قربان‌گو بوده‌ است و برعكس آن. اما اگر دولت مركزي ضعيف بوده احزاب قدرتمند حضور داشتند. **دولت اصلاحات در زمينه احزاب اقدام جدي انجام نداد در ادامه نشست"تجربه تحزب در ايران" عضو شوراي مركزي سازمان مجاهدين انقلاب طي سخناني با اشاره به اينكه احزاب در جامعه ما هنوز ضعيف هستند و ما اگر به اين مسئله نپردازيم و ريشه‌يابي نكنيم باز هم ضعيف خواهند ماند، گفت: در دولت اصلاحات كارهايي براي احزاب صورت گرفت، اما هيچ اقدام جدي و اساسي انجام نگرفت، يعني احزاب، عرصه سياست را به طور جدي در انحصار خود قرار ندادند،مثلاً دوران اصلاحات بهار مطبوعات است. هرگاه در جامعه جنبش اصلاحي پيدا شود، مطبوعات گل مي‌كنند و تيراژ آنها و استقبال از آنها بسيار زياد مي‌شود و معتقدم اگر رسانه‌هاي اصلاح‌طلب بتوانند 10 سال فعاليت كنند به سرآمد مطبوعات خاورميانه تبديل خواهند شد. مصطفي تاج‌زاده با بيان اينكه مشكل جدي ما ايراني‌ها اين است كه نمي‌توانيم كار حزبي انجام دهيم، اين مشكل نه تنها در حزب كه در هر كار جمعي وجود دارد، گفت: چرا اينگونه مي‌شود؟ بايد آسيب‌شناسي گردد، آيا در دوران استبداد احزاب، چه در ايران و چه در ديگر كشورها شكل نگرفته‌اند؟ آيا در زماني كه فرصت آزادي بوده است، احزاب قدرتمند و مستمر داشتيم؟ الان نزديك به 30 سال است كه سه ميليون ايراني در خارج از كشور داريم كه در فضاي بسيار آزادي هستند، آيا آنها توانسته‌اند تاكنون حزبي راه بيندازند؟ پس تنها مشكل استبداد و حكومت نيست. وي با طرح اين پرسش كه آيا جامعه ما سياست‌گريز است، گفت: تصور مي‌كنم انتخابات به عنوان تجلي‌گاه سياست نشان مي‌دهد طي سي سال گذشته 50 درصد مردم در انتخابات همواره شركت كرده‌اند كه اين نشان مي‌دهد جامعه، ‌مشاركت‌جو است. عضو شوراي مركزي سازمان مجاهدين انقلاب اسلامي در ادامه افزود: هيچ متفكري تاكنون ادعا نكرده است كه دموكراسي بدون حضور احزاب مي‌تواند حضور داشته باشد. به ياد داشته باشيم هرگاه احزاب ضعيف باشند، معمولاً جايگزين آنها باندهاي قدرت هستند كه رذائل احزاب را دارند اما فضائل آن را ندارند و پاسخگو نيستند. وي در ادامه افزود: احزاب ما هنوز در ابتداي مباني خود هيچ اقدامي انجام نداده‌اند، هنوز به اساسي‌ترين سؤال‌ها در برابر احزاب پاسخ نگفته‌اند، هنوز بحث نكرديم كه مدل ما دو حزبي است يا چند حزبي؟ يا نسبت تحزب با قدرت را مشخص نكرده‌ايم. همچنين كمترين مباحث را انجام داده‌ايم كه تشكيلات بايد چگونه باشد. عضو شوراي مركزي سازمان مجاهدين انقلاب در ادامه افزود: در متون دانشگاه‌هاي ما نيز به ادبيات تحزب كمتر توجه شده است.
لینک کوتاه :

با دوستان خود به اشتراک بگذارید: