عراقی ها و کمکهای انسان دوستانه

جان هولمز

کد خبر : 31882
یکی از بزرگترین بحران های انسانی جهان که سريع ترين رشد فزاينده را دارد در جايی در حال وقوع است که کمتر شناحته شده يعنی عراق. بیش از 4 میلیون انسان یعنی از هر 7 عراقی یک نفر از خانه گريخته است که بزرگترین جمعیت آواره در تاریخ اخیر خاورمیانه را تشکيل می دهد. خشونت مستمر نه تنها باعث مرگ تعداد کثیری از شهروندان (نزدیک به 100 نفر در روز) می شود، بلکه به شدت هر حرکتی از جمله جا به جايی مددکاران را محدود می کند و مو جب محدودیت هايی در ارایه خدمات و امکانات عمومی نیز می گردد که به وضعیت زندگی آسیب می رساند.ارائه آب سالم، دفع بهداشتی فاضلاب، خدمات بهداشتی، غذا و برق به گونه ای فزاینده رو به کاهش است. تمامی این موارد بیانگر این واقعیت است که 8 میلیون عراقی نیازمند کمک و حمایت های انساندوستانه هستند که این رقم شامل 2 میلیون عراقی پناهنده در خارج عراق و 2 میلیون و200 هزار نفر آواره درون این کشور می شود. اکثر این افراد را زنان و کودکان تشکیل می دهند. عراقی هایی که به کشورهای همسایه یعنی اردن و سوریه و به میزان کمتر مصر ، ایران و لبنان گریخته اند برای بقا تلاش می کنند. آنان برای کار، مدرسه رفتن، مراقبت های بهداشتی و از همه مهم تر امید سخت در تلاش اند. کشورهای همسایه عراق باید مسئولیت سنگین تری به دوش گیرند. به يقين استقبال از پناهندگان در جوامع میزبان رو به کاهش می رود. برای مثال اردن با جمعیت 6 میلیون نفری، 750 هزار عراقی را پذیرفته که بر اساس سرانه جمعیت در حال حاضر میزبان بزرگترین جمعیت پناهنده در جهان است. تصور کنید ناگهان ایالات متحده آمریکا مواجه با 37 میلیون و700 هزار پناهنده شود. کمیساریای عالی پناهندگان ملل متحد، سایر کارگزاری های سازمان ملل و سازمان های غیر دولتی با دولت میزبان سخت تلاش می کنند تا از این فشار بکاهند. همایش سطح بالا در ژنو در ماه آوریل موجب افزایش آگاهی ها شد و باعث جمع آوری کمک های نقدی به مبلغ 60 میلیون دلار و نهایتا 120 میلیون دلاردیگر گردید. این ها وسایر کار گزاری های ملل متحد خواستار 130 میلیون دلار برای تجهیز امکانات آموزشی به منظور جلوگیری از خروج کودکان عراقی هستند. فکر اصلی این است که اردوگاه ها و موسسات مجزا برای عراقی ها ایجاد نشود بلکه آنان را قادرنماید تا از امکانات موجود بدون هر گونه تبعیض بهره ببرند. هیچ یک از این موارد ساده نیست. حساسیت های سیاسی بارز است. اما کمک به آنانی که هنوز در عراق به سر می برند به دلایل مشهود امنیتی حتی دشوارتر است. سازمان ملل همراه با سازمان های غیر دولتی ملی و بین المللی به گونه ای آرام و پیوسته کمک ارائه داده اند مانند بسیج واکسیناسیون و ارائه محموله های اضطراری آب، غذا و سایر موارد به جوامع آسیب پذیرترعراق. اما این تلاش ها تنها قطره ای از دریای نیازهای مردم عراق است. پس بر اساس فرضیات واقعی که انتظار نمی رود خشونت و ناآرامی در آینده نزدیک خاتمه یابد چه باید کرد؟ پاسخ کوتاه این است که ما باید سریعا تلاش های انساندوستانه خودرا افزایش دهیم. البته دولت عراق هم مسئولیت و هم منابع را دارا است. برای مثال دولت عراق 25 میلیون دلار برای کمک به پناهندگان ارائه داده و باید آن را افزايش نیز بدهد. اما به تنهایی نمی تواند با مشکلات فزاینده مقابله نماید. به همین دلیل ما طرح عملیاتی اضطراری جدیدی با همکاری کارگزاری های سازمان ملل و سازمان های غیر دولتی آماده کرده ايم که همراه در خواست جدید برای منابع بیشتر به منظور کمک رسانی در داخل عراق ارائه خواهد شد. امکان معجزه نیست. خشونت فعلی در عراق این کشور را خطر ناک ترین مکان برای ارائه کمک های انساندوستانه در جهان کرده است. از سال 2003 تعداد 84 امداد رسان در عراق کشته شده اند و تعداد کثیری نیز مجروح یا ربوده شده اند. آنان که در گیر کار انسان دوستانه هستند و عمدتا عراقی اند، عملا زندگی خودرا برای نجات جان دیگران به خطر می اندازند. ما می خواهیم تعداد آنان را افزایش دهیم اما اینکار تنها با صبر انجام پذير است. نمی توانیم فراموش کنیم که چگونه 4 سال قبل در همین ماه (اوت) مسئول قبلی امور انساندوستانه سازمان ملل و 21 نفر از همکاران وی به وسیله انفجار کامیون بمب گذاری شده در مقر سازمان ملل در بغداد کشته شدند. با وجود خطرات، جامعه انساندوستانه باید بیشتر تلاش نماید. در عین حال ما باید تاکید داشته باشیم که فعالیت های ما از دستور کار سیاسی، امنیتی یا اقتصای مجزا است. به عنوان افراد انسان دوست ما تنها یک هدف داریم: ارائه کمک به نیازمندان به روشی بی طرفانه بر اساس نیاز و نه طمع ورزی. این ارزش ها ریشه در آموزش های اخلاقی اسلام و تمامی ادیان عمده دارد. بنابراین اينجانب از تمامی طرف ها یعنی دولت، مسئولان محلی، نیروهای مسلح، گروه های سیاسی و مذهبی می خواهم برای ارتقا و حفظ کمک های انسان دوستانه هر آنچه از دستشان بر می آید انجام دهند. کمک دهندگان انسان دوستانه تنها مرهمی بر زخم می گذارند. و آشکارا این زخم که همانا عراق است، تا هنگامی که راه حل سیاسی برای درگیری ها پیدا نشود، چرکی تر می گردد. در عین حال ما باید ارائه مرهم همراه با مراقبت، شفقت و شجاعت را ادامه دهیم. **جان هولمز، معاون دبیر کل سازمان ملل برای امور انساندوستانه و هماهنگ کننده کمک های اضطراری ملل متحد می باشد.
لینک کوتاه :

با دوستان خود به اشتراک بگذارید: