یک گزارش واقعی
رشید غریبی عندلیبی
کد خبر :
32092
فصل تابستان معمولا فضل مسافرتهای بین شهری و اوج صنعت گردشگری است ما هم فرصتی فراهم نمودیم تا به اتفاق خانواده ضمن سفر به شمال و دیداربا اقوام و مناطق دیدنی شمال چند روزی را در کنار خانواده به دور از شلوغی تهران از هوای مناسب استفاده نماییم و همانند اکثر مردم که سهمیه بنزینشان تمام شده ویا کفاف مسافرتهای طولانی را نمی دهد مجبور به استفاده از وسایط نقله عمومی می شویم و لذا وارد ترمینال غرب می شویم سالن ترمینال مملو از مسافرانی است که به همرا خانوداه هاشان عازم سفر هستنداما با مراجعه به متصدیان تعاونی ها با یک جواب تکراری مواجه می شویم اتوبوس نداریم و بلیط فروخته نمی شود اکثر مسافران از این وضعیت گله مندند اما عملا کاری نمی توان کرد ترمینال اتوبوس رانی را به سمت دفتر تاکسی رانی که در کنار ترمینال اتوبوس رانی فعالیت می کنند را ترک می کنییم قاعدتا با توجه به اختصاص 1200لیتر برای اینگونه تاکسیها انتظار می رود حداقل در استفاده کردن از تاکسی های بین شهری علارغم قیمت نسبتا بالای آن با مشکلی مواجه نشویم اما درحالی که اکثرمواقع محوطه تاکسی رانی مملواز تاکسیهای زرد رنگ سمند و پزو بود اما اینبار تعداد تاکسی های موجود
از تعداد انگشتان دو دست تجاوز نمی کرد وقتی وارد دفتر تاکسیرانی می شویم باز هم با یک جواب مواجه می شویم فعلا ماشین نداریم و معلوم نیست کی بیایند نرخ کرایه به رشت در یک تابلو بربالای درورودی نصب شده است صندلی عقب 6500تومان وتک صندلی جلو 8000تومان انتظار در اینجا هم فایده ای ندارد فکری به ذهنم می رسد به خودم امیدوارم می شوم معولا مسافربرهای شخصی بیرون درب ترمینال برای خود ایستگاهی دست وپا کرده اند و نرخ کرایه آنهم هم حدود دوهزار تومان از نرخ تاکسیهای زرد رنگ کمتر است اما مردم به خاطر امنیت و اطمینان به تاکسیرانی با پرداخت مبالغی اضافه سعی می کنند از تاکسیهای زرد رنگ استفاده کنند وکمتر به سراغ مسافر برهای شخصی بروند اما حالا دیگر چاره ای نیست به سمت ایستگاه مسافربرها حرکت می کنییم حدثم درست بود اینجا مسافربرها دنبال مسافر می گرددند به تمامی مقصدها هم ماشین موجود است خوشحال می شویم وبه سمت آنها حرکت می کنییم وقتی نرخ کرایه ها را راننده می گویید دود از سر همه بر می خیزد به مقصد رشت صندلی عقب 15هزار تومان و تک صندلی جلو هم بیست هزار توان از تخفیف هم خبری نیست چون مسافر به اندازه کافی هست افزایش نرخ حدود سیصد
درصد راننده گان در جواب اعتراض مردم خرید آزاد بنزین به نرخ 500تا 700تومان را دلیل افزایش نرخ خود عنوان می کنند .اما نکته جالب و تاسفبار وجود همان تاکسی های زرد زنگ سمند وپزه است که علارغم دریافت 1200لیتر بنزین سهمیه اما خارج از تاکسی رانی مسافران را با قیمت 15هزار تومان جابجا کرده و حتی سعی می کنند با استفاده از سوخت ارزان گاز بنزین مازاد خود را به شخصی های مسافر بر فروخته و از این راه هم به سود مناسبی دست پیدا کنند. به هر حال داستان سهمیه بندی بنزین و مشکلات عدیده ای که بر مردم خصوصا در شهرستانها تحمیل شده پایانی ندارد مردم هر روز فشار مضاعفی را تحمل می کنند. بنده یکی از طرفداران مقابله جدی با مصرف بی رویه بنزین بودم و اعتقاد داشتم که در این مورد باید کاری اساسی انجام شود و از هدر رفتن میلیاردها دلار ارز این کشور زنج می بردم اما متاسفانه رنج و عذابی که مردم خصوصا در شهرستانها از اجرای این طرح می برند بسیار ناگوار و دردناکتر است . درست است که که دولت با اجرای سیاست سهمیه بندی بنزین در ظاهر توانسته است روزانه میلیونها دلار از خارج شدن ارز از کشور جلوگیری کند و باتمهیدات و تهدیداتی از جمله اختصاص به موقع
سوخت مورد نیاز ناوگان حمل ونقل عمومی و آزانشهای مسافر بری و تاکسیها و حتی شناسایی و اختصاص بنزین مورد نیاز مسافر برهای شخصی جلوی اثرات سوء این سیاست در زندگی عادی مردم را به حداقل رسانده و مانع از آفزایش ملموس کرایه های درون شهری شود اما این سیاست فقط در تهران و شهرهای بزرگ اجرا شده و شهرستانها در عمل به حال خود رها شده اند این درحالی است که هرچه قدر از مراکز استانها دور می شوی آثار فقر ومحرومیت را در آنها بیشتر احساس می کنی و فشار اجرای این سیاست در آنها بیشتر نمایان می شود . با نگاهی به وضعیت ناهنجار ایجاد شده که درحال تبدیل شدن به یک بحران واقعی در شهرستانهاست به نظر نمی رسد واقعا مسولان عالی رتبه نظام از عمق مشکلات ایجاد شده در شهرستانها به درستی آگاه شده باشند و به نظر می رسد اظهار نظرهای که در این مورد بیان می کنند برپایه اطلاعاتی است که اجرای این سیاست در تهران وشهر های بزرگ اجرا شده ودر اختیار آنان گذاشته شده است و همین اطلاعات منشاءقضاوت آنان در باره اجرای طرح سهمیه بندی بنزین گردیده است چرا که پس از اعلام آغاز طرح و بروز برخی ناهنجاری ها در تهران وبه آتش کشیده شدن چند مرکز عرضه بنزین در تهران
مسولان مربوطه فورا به مردم قول واطمینان دادند که آنها را تنها نخواهنند گذاشت وسعی خواهند کرد که کمترین آثار سوئی را در زندگی روز مره مردم از خود بجا بگذارد و البته این اتفاق با توجه به تمهیدات نسبتا مناسب در تهران و شهرهای بزرگ رخ داده است اما شهرستانها واقعا به حال خود رها شده است و در شهرستانها فاجعه ای در حال رخ دادن است. در اکثر شهرستانها به جز تاکسهای درون شهری بنزین اختصاص داده شده به اتومبیلها همان 100لیتر در ماه است و برخلاف تهران و کلان شهر ها سهمیه تاکسی تلفنی ها و مسافر برهای شخصی و بین شهری هیج بنزین اضافه ای دریافت ننموده اند و بنزین های فوق نیز تمام شده و با اتمام زودهنگام سوخت تاکسی تلفنی ها و مسافر برهای شخصی و بین شهری بخشی از ناوگان حمل نقل شهرستانها از چرخه خدمات رسانی به مردم خارج شده و بخش باقی مانده هم با تهیه بنزین به نرخ 500تا700تومان باعث افزایش تصاعدی خدمات رسانی به مردم شده و عملا زندگی مردم را با بحران ومشکلات عدیده ای مواجه ساخته است به طوری که معمولا مردم برای یک مسافرت بین شهری به مسافت 70تا100کیلومتر از نیم ساعت تا1.5ساعت باید منتظر مانده ودر صورت فراهم شدن وسیله نقلیه نیز
با افزایش 150درصدی نرخ کرایه ها هزینه سفرشان را پرداخت نمایند . اما در مورد تاکسی تلفنی ها به گفته متصدی آزانسهای مسافربری مجبور هستند به بیش از 75درصد مشریان خود جواب منفی داده وامکان سرویس دهی به مردم را نداشته باشند وباتوجه به خرید آزاد بنزین به نرخ500تا700تومان به بقیه مردم هم با توجه به بعد مسافتی با نرخ توافقی خدمات ارایه می نمایند. بسیاری از مردم در این شهرستانها در صورت نیازهای اضطراری به تاکسی حتی جهت انتقال مریض هایشان به اورزانسها با مشکل مواجه هستند حتی بسیار اتفاق افتاد ه بنزین کافی برای آمبولانس ها جهت انتقال بیماران به مراکز درمان موجود نبوده و بیماران در یک وضعیت نابهنجاری به سر برده اند . متاسفانه این وضعیت در اکثر شهرستانها کشور حاکم است و هرچه قدر از مراکز استانها دور می شویم وضعیت به صورت بحران واقعی برشهرستانها سایه افکنده است و هیچ کس هم پاسخ گوی مشکلات مردم نیست . شاید باور کردن مشکلات فوق در شهرستانها برای اکثر مردم تهران کمی مشکل باشد افزایش یکباره کرایه ها از80تا 150درصد و انتظارهای به مدت یکساعت حتی بیشتر برای یک سفر کوچک کمی غیر قابل باور می نمایید و به نظر می رسد همین مسئله
هم در مورد مسولان امر صادق است و مسولان پایتخت نشین واقعا این مطالب را بزرگ نمایی و حتی سیاه نمایی برای تضعیف دولت خدمتگذار قلمدادکنند اما این یک واقعیت است و تا موقعه ای که مسولان نتوانند به صورت عادی در شهرستانها حظور پیدا کنند و اطلاعات خودشان را از مجاری وافراد به به گویان دریافت کنند همین مشکلات خواهد بود . در شهرستانها نه تنها از بالش نرم برای زیر سر مردم خبری نیست بلکه واقعا مشکلات ایجاد شده برای مردم به اندازه سنگهای بزرگی هست که به سر مردم اصابت می کند . کجایندعدالت گسترانی که اجرای عادلانه سیاستهای مهرورزی را شعار خود قرارداده بودند تا بیایند اجرای عدالت را در شهرستانها ببینند .کجاییند نمایندگانی که رفاه و آسایش برای مردم را شعار اصلی خود قرارداده بودند چرا به وعده های خود عمل نمی کنند.