یادش بخیر رفاقت های بی منت!

کد خبر : 32360
از وبلاگ مسعود ده نمکی :
صفا مظفری دان که رزمی کاری داشت و برای جنگ تن به تن با لوله دو نیم آب برای خودش نانچیکو درست کرده بود به جان نگهبانان سنگر کمین عراقی ها افتاد و درگیری تن به تن شروع شد . سید محمود ابوالمعالی هی خودش را جلوی من می رساند که من تیر نخورم .رگبار دو شکا و تیربار از همه طرف می بارید .مسعود حیدری وقار با سعید داودی روی جاده فاو ام القصر رفتند و به سمت کانون تیراندازی تیربارها شلیک می کردند .. یک تیر دو زمانه به شکم مسعود خورد و او هم مثل فیلم ها روی هوا پرت شد و با کمر روی زمین آمد . سعید هم که با تیربار به مسعود پوشش می داد تیرخورد و شهید شد یاد لحظه ای افتادم که چند ساعت پیش با نگاه کردن به عکس دخترش چه حالی می کرد.. وقتی حال و روز مسعود حیدری وقار را دیدم گریه ام گرفت .روی یراهنش برخلاف دیگران نوشته بود هرچه خدا خواست همان می شود. او اولین فرمانده من در جبهه بود خیلی چیزها از او یاد گرفته بودم مثل برادر بزرگتر نصیحتم می کرد او ان شب زنده ماند وتا حالاکه بیست و دو سال از ان موقع می گذرد مثل یک استاد احترامش را دارم.. یک مقدار که جلوتر رفتیم دیدم محمد رضا تعقلی که به پایش تیری سابیده و روی زمین نشسته تا مرا دید بلند داد زد اینجا واینستا اگه منو دوست داری برو جلو کارو تموم کنید من خوبم.. با حضار زحمت از محمد رضا دل کندم و جلو رفتم. وای خدا ی من امشب چه خبر است قرار است هرکس را که ما دوست داریم و دلی به او بسته ایم درو کنی؟ امیر حجی بچه مظلوم دسته و گردان سلمان در حالی که دو تیر به شکمش خورده بود دمر روی زمین افتاده بود و داشت جان می داد .. حجت روزبهانی خودش را به من رساند انگار نگران من بود با هم راه افتادیم به سمت پل که ناگهان محمود ابوالمعالی هم نقش بر زمین شد ...بالای سرش رسیدم چقدر سپر بلای من شده بود اما کاری ازدستم برنمی آمد باید می رفتم او هم توقعی نداشت که بلندش کنم یادش به خیر رفاقتهای بی منت!!!
لینک مطلب
لینک کوتاه :

با دوستان خود به اشتراک بگذارید: