اگر میتوانستم دلم را برایت میفرستادم!
يک روز، بعد از تمام شدن مباحثهام زدم به دامن طبيعت تا قدري استراحت کنم در کنار سبزهها، در کنار يک جوي آب رواني بنشينم. اگر هم حالي دارم شعري بگويم يا چيزي بنويسم.
کد خبر :
32609
پايگاه اطلاعرساني دفتر حفظ و نشر آثار حضرت آيتالله العظمي سيدعلي خامنهاي در سومين روز درگذشت آيتالله بهجتي خاطرهاي را از ديدار و دوستي وي با رهبر معظم انقلاب نقل كرده است كه در پي ميآيد: «آن روز يکي از روزهاي دهه شصت بود. ائمه جمعه کشور با رييسجمهور ديدار داشتند. در ميانشان چهرههاي مشهور و عالمان بزرگ زياد بودند که امروز بعضيهايشان نيستند. بعد از گزارش و سخنان آنان، نوبت رييسجمهور رسيد. او پشت تريبون قرار گرفت و سخنرانيش را شروع کرد. بحث درباره جايگاه نماز جمعه در نظام اسلامي بود. ارتباطي که شنوندگان با بحث پيدا کرده بودند باعث شده بود جز طنين سخنان گوينده صداي ديگري از سالن شنيده نشود. ناگهان سکتهاي در سخنراني پيش آمد، نظم سخن آشفته شد و نگاه رييسجمهور در انتهاي سالن ماند. شايد محافظان زودتر از همه متوجه اتفاق غيرعادياي شدند، بينشان نگاههاي نگراني رد و بدل شد. شنوندگان نيز به آن سمت برگشتند. شيخ ميانسالي که تازه وارد مجلس شده بود دو دستش را باز کرده بود و با چهره خندان به طرف تريبون پيش ميآمد. پيش از اين که پاسدران اقدامي بکنند، رييسجمهور سخنراني را رها کرد. از تريبون فاصله گرفت و با
سيماي بشاش به پيشواز او رفت. او حجتالاسلام بهجتي امام جمعه اردکان بود. آن روز هرچند بعضي از حاضران از دوستي او با آقا مطلع بودند اما هرگز فکر نميکردند اين دوستي اين قدر عميق باشد که در چنين مجلسي همه آداب و ترتيبهاي رايج فراموش شود! قدمت اين دوستي به سالهايي بر ميگشت که آيتالله خامنهاي از مشهد به قم آمده بودند و محور طلاب فاضل و اهل ذوق و معناي حوزه گشته بودند. اما در اين ميان چند تني بودند که حسابشان جدا بود و دوستيشان از جنس ديگري بود. يکي از آنان شيخ محمدحسين بهجتي بود. اين آشنايي در سال ١٣٣٨ در درس خارج فقه حضرت امام(ره) اتفاق افتاد و در جلسات مباحثه آن درس، تبديل به دوستي ديرينهاي شد و تا امروز ادامه داشته است. و اينک به مناسبت سوم درگذشت رحلت آن عالم رباني خاطرهاي از ايشان که حاوي مکاتبهاي با حضرت آيت الله خامنهاي در سال ٤٣ است، تقديم حضور ميشود: يک روز، بعد از تمام شدن مباحثهام زدم به دامن طبيعت تا قدري استراحت کنم در کنار سبزهها، در کنار يک جوي آب رواني بنشينم. اگر هم حالي دارم شعري بگويم يا چيزي بنويسم. ديدم کنار جو وسط گندمزارهاي بسيار انبوه يک سيد بزرگواري نشسته، البته من از
پشت سر ايشان را ميديدم، دور هم بودند. فکر کردم که برادر عزيزم هست. با شور و ولع عجيبي آرام آرام رفتم، با شتاب ميرفتم اما سعي ميکردم صداي پايم معلوم نشود که ايشان از حال خودشان بيرون نيايند؛ تا نزديک شدم وقتي که نگاه کردم به قيافهي ايشان ديدم عجب، ايشان کسي ديگري است. آن مايهي اميد من و مايهي انس من که به او علاقه و ارادت ميورزيدم نبود. آنچنان شد وضع روحي من که همانجا يک مثنوي پرشوري گفتم به نام "اشتباه" که بعضي از شعرهايش اين است: بيهوده خيال ماه کردم، اي واي که اشتباه کردم اي دوست مبين خطا گناهم، اين نيست نخست اشتباهم هر روز ز مستي و خماري، زين سان کنم اشتباه کاري... مثنوي، مثنوي بلندي است، خيلي پرشور که از اول وصف اميد و شوق سرشار که از چشم و سر و صورت و قلب و دل انسان ميجوشد به صورت خيلي کامل تجسم داده شده و بعد که يک مرتبه ديدم ايشان نيستند و مراد من نيستند، سردي و نا اميدي و شکستگي خاطر به صورت عجيبي در اين شعر مجسم شده. اين شعر را براي ايشان ارسال کردم. بعد از مدتي اين نامه از ايشان رسيد: «آشناي دلم! قربانت، قربان تو و سوز تو، قربان تو و دل تو و حتي قربان «اشتباه» تو. مجسمهي نور همه چيزش
نور و روشني است، اگر احياناً نگاه تندي هم بکند و دشنام و ملامتي هم بفرستد باز نورباران کرده است و روشني بخشيده، روشنيِ دل و ديده، آن هم دل و ديدهاي پژمرده و افسرده. ديشب در دل شب نامهي عزيز و روشنيبخش تو را زيارت کردم و اگر توان آن را داشتم که در همان لحظه به جاي جواب و به نام عذر از تقصير فاصلهها را درنوردم و بوسهي اعتذار بر آن آستان عشق و سوز بزنم، لحظهاي توقف نميکردم، ولي ميدانيم که بنا نيست دل دردمندان بيطپشي، و سينهي مشتاقان بيسوزي بگذرد. من هم در اين حسرت خواهم بود، تا چه پيش آيد. ناچارم براي تسکين خود از قلم استمداد کنم. اما عقدهي دل اين بار گران کجا و خامهي ناتوان آن هم قلم به دست و پاي من و آن هم در برابر آن تودهي آتشي که تو فرستادهاي. راستي اين نامه نبود، اين يک خرمن آتش بود بر سر من ريخت. دل پرسوز و دردآلودي بود که رسا و فصيح سخن ميگفت و خود را نشان ميداد. اين يک قطعهي ادبي است که بر پايهي صفا و واقعيت و پاکي خود هميشگي و ابدي خواهد ماند. من در جواب چه بنويسم. راستي، دوست عزيز! جواب يک قطعه شعر و يک پارچه احساس را چه ميتوان نوشت. نامهي تو از جملهي اول تا آخرش احساس و شعر
است، سوز و لطافت و رقّت است. در مقابل اينها چه ميتوان کرد. اگر ميتوانستم ميخواستم در جواب، عکس تو را براي تو بفرستم. عکسي که از تو، از آن موجود درخشنده و جذاب بر صفحهي دل من نقش بسته است. آنجا تو آنچنان که هستي، به همان پاکي و قداست، به همان جلوه و درخشندگي متجلي و نماياني. اگر همهي مردم آن جلوهي تو را ميديدند يعني در حقيقت تو را ميديدند، همه چون من محو زيبايي و خوبي تو ميشدند. آن وقت ديگر تو بودي و يک جان شيدا. اگر من ميتوانستم آن عکس را به تو نشان بدهم، به راستي جواب تو را داده بودم. آن وقت بود که به تو ميگفتم که در زير آن قطعهي ادبي يک فراز ديگر براي يک اشتباه ديگر باز کن و با يادآوري آن از تکرارش درگذر. اشتباه در اينکه شناساي خود را پيمانشکن و فراموشکار خواندهاي. مگر کسي که تو را ديد ميتواند نسبت به تو فراموشکار باشد. آنان که اينچنين بودند و تاکنون ديدهاي، به حقيقت تو را نديدهاند. آري اگر ميتوانستم دلم را برايت بفرستم و چهرهاي را که از تو در آن است به تو نشان دهم جواب تو را داده بودم اما چه کنم که نميتوانم. ترسيم دل، کار من نيست. تو بايد با ديدگان روشنبين و دورنگر خود اعماق روح
مرا بخواني تا گواه صدق مرا بازيابي. به هر حال پس از اين جمله، اولين سخن من اعتذار است. اعتذار از آن که با قصور يا تقصير خود، آن دل تابان و روشن را آزردهام و چنين احساسي لطيف و رقيق را جريحهدار ساختهام. ميدانم به هر صورت اين گناه بزرگ است ولي چون تقصير در اين باره را گناهي نابخشودني ميشمارم، ميخواهم به تو اطمينان دهم که تقصير نداشتهام. مدتي بيش از يک ماه است که بر اثر غائله و حادثهي اخير تمام برنامههايم متغير و متبدل است. نامهي تو در اولين سطر برنامهي کارهاي بعد از مراجعت از قم من، بوده است. ولي اين کار هم مثل بسياري از کارهاي لازم ديگر مشمول قصور من شده و تا زماني دير به تأخير افتاد. حال از دوردست دست تو را ميبوسم و عذر ميخواهم و اگر نپذيري دل خود و دل تو را شفيع ميآورم. اگر ميتواني با دل ستيزه کني، عذرم را نپذير. ولي تو خوبتر از آني که عذر بيتقصيري را رد کني. يقين دارم خواهي پذيرفت. در اين صورت در انتظار رضايتنامهي تو هستم. شعر، بسيار جالب و عالي بود، البته تا حدود يکبار خواندم. يقيناً باز هم خواهم خواند و مطمئناً بيشتر از شيرينيهاي آن بهره خواهم برد. قربانت، خامنهاي ١٥ / ٩ / ٤٣