در حاشیه تعطیلی روزنامه کارگزاران

کد خبر : 34704
اقاي كرباسچي چطور توقع داريد مملكتمان را دستتان بدهیم؟

حزب كارگزاران سازندگي كه از قديم اتهام مافياي نفتي را به يدك مي كشيده و به عنوان يك حزب ثروتمند شناخته مي شود اين روزها استراتژي جديدي را براي از ميان بر داشتن برچسبهاي قديمي خود به كار گرفته است.

اين بار تحريريه روزنامه كارگزاران است كه بايد قرباني استراتژي هاي جديد كارگزاراني ها شود .

تحريريه كارگزاران كه نزديك به 3 ماه است حقوق خود را دريافت نكرده اند قربانياني هستند براي اينكه حزب ثابت كند نه خبري از نفت هست نه كاغذ نه سيمان نه حمايت هاي رفسنجاني پشت كارگزاراني ها را گرما مي بخشد و نه اتصالي به سازماني وجود دارد . يك روز كرباسچي مسئول مسائل روزنامه است يك روز مرعشي وروز ديگر اصلا هيچ كس خود را مسئول نمي داند تا مرجع مشخصي براي متوسل شدن وجود نداشته باشد . هر چند وقت يكبارهم شايعاتي مبني بر بسته شدن روزنامه از طرف آقايان منتشر مي شود تا از يك طرف تفكر بي پولي كارگزاراني ها براي انتشار حتي يك روزنامه پر رنگ تر شود و از طرف ديگر دولت با اين تفكر كه روزنامه كارگزاران رو به انحلال است زحمت توقيف روزنامه را به خود ندهد. چندي پيش نيز چند نفر از اعضاي تحريريه روزنامه به نمايندگي از سايرين براي رفع مشكلات موجود به آقاي كرباسچي رجوع مي كنند و برايش از مشكلات موجود و به ويژه پرداخت نشدن حقوق 3 ماه اخير كاركنان روزنامه مي گويند. اما در مقابل سياست مديريتي آقاي كرباسچي حكم مي كند كه در اين جلسه توپ را به زمين تحريريه بيندازد و خود را از هر مسئوليتي مبرا سازد. در عين حال يكي از حاضرين جلسه كه سمتش" خبرنگار " بوده لب به سخن مي گشايد تا از مشكلات تحريريه بگويد اما اشراف زادگي آقاي كرباسچي گفتمان با كسي كه سمتش تنها يك خبرنگار است را نمي پذيرد و با بي احترامي هر چه تمامتر از گفتگو با وي اجتناب مي كند . و اما دلايلي كه كرباسچي در اين جلسه براي مشكلات روزنامه حزب متبوعش اعلام مي كند از اين قرار است: " تقصير پدر من است كه به جز يك جا نماز برای من ارث ديگري نگذاشته كه من الان به شما ها بدهم . " " تقصير تحريريه است كه خوب كار نمي كند تا منابع ما تامين شود."" تقصير آنهايي است كه 2 جا كار مي كنند. "

اما اقاي كرباسچي در اين جلسه حتي اجازه نداد نمايندگان تحريريه هم دلايل متقابل خود را ارائه دهد . كاش آقاي كرباسچي به جاي اينكه خود را نابغه بپندارد غرورش اجازه مي داد تا تنها چند دقيقه هم ما با او سخن بگوییم. آنوقت به او می گفتیم: جناب آقاي كرباسچي شما كه خود را مديري نخبه و قوي مي دانيد چطور اين اصل ساده را كه " كارگري كه چند ماه حقوق خود را نگرفته باشد انگيزه اي براي كار كردن ندارد " فراموش كرده ايد؟ شايد هم فراموش نكرده ايد و مو قعيت ايجاب مي كند كه فراموش كنيد؟

آقاي كرباسچي چرا دلايل شكستهاي سياسي خود را در آ سمان ها جستجو مي كنيد؟ شما آنقدر خود شيفته هستيد كه با وجود نداشتن هيچ سمت ارزشمندي حتي حاضر نيستيد با يك روزنامه نگار هم كلام شويد در مقابل آقاي احمدي نژاد زيركانه براي براي كسب محبوبيت با ترك ها تركي صحبت مي كند و با كرد ها كردي . با بچه هاي كوچك و پير سالان بي سواد مهربانانه هم كلام مي شود تا آینده سیاسی خود را تضمین کند.

اقاي كرباسچي چطور توقع داريد مملكتمان را دست حزبی بسپاريم كه ظلم و ستم را در حق يك مجموعه كوچك زير دستش در روزنامه كاركزاران روا داشت ؟

شما 30 نفر كاركنانتان را در روزنامه كارگزاران فداي بازي هاي سياسي خودتان كرديد اگر حزب متبوعتان به قدرت بازگردد مملكت را فداي منافعتان نمي كنيد؟

آقاي كرباسچي خواندم كه حزب كارگزاران 100 كرسي مجلس را براي خود هدف گذاري كرده است مي شود بگوييد چه كساني قرار است همرزمانتان را اينچنين از ارايشان بهره مند سازند ؟

شما حتي نتوانستيد كاركنانتان را از خود راضي نگه داريد و كساني را كه تا ديروز شما را مديري لايق مي دانستند از خود رانده ايد . به نظر مي رسد اگر نخواهيد در تفكر و عملكرتان اصلاحاتي صورت دهيد دیر یا زود مجبور باشید با سياست خداحافظي فرماييد. کاش اینطور نباشد.

خدايا خودت مي داني كه ما به اجبار بجاي ذكر ماه رمضان ذكر ديگري مي گوييم.

سال ها پيش از اين حرف ها بود كه به اتفاق هوشيار انصاري فر، شهريار وقفي پور، پيام يزدانجو، مهسا محب علي و خيلي هاي ديگر كه هنوز كم و بيش با آن ها در تحريريه هاي كوتاه مدت همكار مي شوم، قيد «هيچ چيز» را زديم و از تحريريه روزنامه ايرانيان بيرون آمديم تا بيشتر از اين شاهد اتفاقات بد نباشيم. روايت هاي مختلفي در باره ي آن رويداد نقل مي شود، هرچه بود هنوز به يادم هست كه نمي خواستيم كسي بنابرسليقه ي خود خط قرمزها را به ما تحميل كند. از آن روزگار تا به امروز اتفاقات زيادي را شاهد بوده ايم. اما امروز اوضاع و احوالمان به گونه يي شده كه دست آن كسي را كه بيشتر حذف مي كند از مطالب تا حذف نشويم مي بوسيم و كسي را كه احتمال مي دهيم مطلبش گزگي دست حذف كنندگان بدهد حاضريم سر ببريم. اوضاع خيلي خراب تر از اين شده منتها ما حاضريم هر بلايي سرمان بيايد اما خداي نكرده آن بلايي كه سر دوستانمان در كارگزاران افتاد سرمان نيايد. دلمان خوش است كه حق بيمه مان رد مي شود و حق و حقوقمان را بيست و پنجم ماه دريافت مي كنيم. ما براي دريافت همان هيچ چيز سال ها پيش هر روز صبح كه از خواب بيدار مي شويم و مطمئن مي شويم هنوز كار داريم صد بار ذكر مي گوييم و ذكر ما خيلي تفاوت پيدا كرده با آن كه در بازار نشسته يا در منصبي دولتي و با خيال راحت ذكر ماه مبارك رمضان را مي گويد. فقط دلمان خوش است كه خداي ما آن بالاها حواسش هست كه ما بي خبر و غافل از ذكر ماه مبارك رمضان نيستيم، اما شرايط به گونه يي است كه ذكرمان معناي ديگري يافته است. اگر خوب نگاه كنيم تنها آن هايي كه در روزنامه هاي دولتي و وابسته مشغول بكار هستند نمي توانند وضعيت خبرنگاران امروز كارگزاران را درك كنند. روزگار به گونه يي شده كه سرمايه گذاران روزنامه هاي بخش خصوصي از بس متضرر شده اند در توقيف هاي نابهنگام و غيرقابل درك، ديگر حاضر نيستند بيشتر از اين خود را بدهكار روزنامه يي كنند كه به اجبار ديگر چندان بو و خاصيتي ندارد. به بهانه رفتني ديگر و اين بار از روزنامه كارگزاران روزنامه نگاري يعني سيلي خوردن ؛ سيلي خوردن ؛ سيلي خوردن . و ايستادن. وباز هم ايستادن. روزنامه نگاري يعني دوستاني را ببرند ؛ دوستاني بروند ؛ دوستاني ساعت وگوشي موبايل و كتابهايشان را بفروشند كه در بيكاري از گرسنگي نميرند. روزنامه نگاري يعني صبح كه مي خواهي از خانه بيرون بروي بچه ات ؛ همسرت ؛ خواهرت ؛ برادرت ؛ مادرت ؛ پدرت بگويند كه اگر روزنامه تعطيل شود چه ميكني؟ روزنامه نگاري يعني مدير روزنامه كه عوض شد تو يا اخراج شوي يا به گوشه اي پرت شوي يا...روزنامه نگاري يعني ديدن هر روزه دوستاني كه فقط با پول حق التحريرزندگي مي كنند و همين هم از آنها دريغ مي شود. روزنامه نگاري يعني شرمنده شدن پيش دوستاني كه از آنها دعوت به كار كرده اي ؛ مطلب گرفته اي و حالا پولي نمي دهند كه بزرگواريشان را با چندرغاز جبران كني . روزنامه نگاري ... و روزنامه نگاري يعني ماندن يعني ايستادن و همچنان نوشتن كه روزنامه نگار اگر روزنامه نگاري را كنار بگذارد خيانت كرده است . و ما همچنان مي نويسيم گرچه باز هم سيلي بخوريم نه گفتن به بهره کشی

با تنش گرم بیابان دراز مرده را ماند در گورش تنگ به دل سوخته ی من ماند نیما یوشیج
از طریق تادانه مطلع شدم که همکاران خوبمان در روزنامه ی کارگزاران تصمیم به استعفای دست جمعی گرفته اند. پیش از این نیز یاسین نمک چیان در وبلاگش بعضی دلایل این اقدام را شرح داده بود. روزنامه ی کارگزاران که شاکله ی اصلی تیم آن از اعضای تحریریه ی سابق همشهری هستند در دوران حیات کوتاه خود تا امروز با وجود محدودیت هایی که به هر حال گریبان گیر ارگان یک حزب سیاسی است توانسته بود چهره ای حرفه ای و حالب از خود به نمایش بگذارد. اگرچه کیفیت این روزنامه به دلیل همان محدودیت ها هرگز نتوانست از سطح متوسط فراتر برود ولی به هر حال در میان روزنامه های معتبر و قابل استناد جای می گرفت. متاسفانه در سال های اخیر و به طور مشخص بعد از اردیبهشت سیاه 79 هر سال که می گذرد موقعیت حرفه ای روزنامه نگاران بیش از پیش در معرض تهدید قرار می گیرد . در شرایطی که روزنامه ها هر روز مجبورند دایره ی اطلاع رسانی را به خاطر بقای خود محدود تر کنند و در شرایطی که اقتصاد راکد کشور امکان مانور را از حامیان مالی روزنامه ها و آگهی دهندگان گرفته است صاحبان روزنامه ها چاره را در این می بینند که با پایمال کردن حقوق اعضای تحریریه ی روزنامه ها تا سر حد امکان از مخارج خود بکاهند و امکان دوام و بقا را برای روزنامه فراهم کنند. واقعیت این است که وقتی اطلاع رسانی که علت وجودی یک روزنامه است به دلیل مانع تراشی های صاحبان قدرت تقریبا غیر ممکن می شود روزنامه از وجود خواننده ی وفادار که شرط بقای هر رسانه ای است محروم می شود و به این ترتیب دلیل وجودی خود را از دست می دهد . معادله بسیار ساده است: روزنامه ای که خواننده نداشته باشد آگهی هم نخواهد داشت و روزنامه ای که اگهی نداشته باشد ضرر می دهد و در نهایت روزنامه ای که ضرر بدهد حقوق کارمندانش را نمی پردازد. بالاخره این اعضای تحریریه ی روزنامه هستند که باید متحمل زیان ناشی از این معادله ی غلط اندر غلط بشوند. امروز دستمزد یک خبرنگار تحریریه به نسبت سال 81 با احتساب تورم به نصف یا یک سوم تقلیل پیدا کرده است و روزنامه داران در مواردی همین مختصر را هم با تاخیر می پردازند یا گاه اصلا نمی پردازند. در چنین شرایطی شاید تنها راه موجود این باشد که روزنامه نگاران حرفه ای به این شرایط غیر انسانی نه بگویند و اجازه ندهند که شرافت این حرفه بیش از این در پای بازی های قدرتمداران لگدمال شود. کاری که گروه ادب و هنر روزنامه ی کارگزاران تصمیم به انجامش گرفته اند. به هر حال برای هاشم اکبریانی و اعضای تیمش که تمام این سختی ها را با نجابت تحمل کرده اند گشایش آرزو می کنم. امیدوارم به زودی بتوانند در روزنامه ای دیگر فعالیت خود را از سر بگیرند خداحافظ كارگزاران تازه به همدیگه عادت کردیم که مجبوریم بار و بندیل و جمع کنیم و بریم یه جای دیگه .یه سال که بگذره مجبورمی شیم دوباره... امروز هجدهم شهریوره و روزنامه کارگزاران منتشر نشده .مث اینکه بوی الرحمنش پیچیده.محمد هاشمی در گفتگو با جهان نیوز بر اساس شنیده هاش از تعطیلی روزنامه تا آخر همین هفته خبر داده و از حرفهای مدیر مسئول روزنامه با یکی از سایت ها هم ماکه چیزی نفهمیدیم. به هر حال روزنامه در آستانه تعطیلی و ما در آستانه روزهای بیکاری به سر می بریم.فضای اینجا کسالت بار و دلمون می خواد هر چي زودتر تکلیفمون روشن بشه.این فرزین شیرزادی هم نمی ذاره بیشتر بنویسم تازه همین حا لا ۴ بسته هزارتومانی براش رسیده و داره با دمش گردو می شکنه .حق التحریرش و از همشهری گرفته . معلومه وقتی خبر نگارای یه روزنامه ۱۰ جا کار کنن همین وضعیت پیش می یاد.قرار بود سه شنبه اعتصاب کنیم تا تکلیفمون روشن شه اما دوستان پیش دستی کردن.آقای اکبریانی هم نشسته می گه این همه زحمت ارزش داره که ۵ نفرهم اونو نمی خونن.ایمان مهدی زاده هم درست بالا سرم داد مي زنه مي گه روزنامه نگاري سرگرمي شغل كه نيست راس مي گه فقط خدا كنه تا تعطيلي تسويه حساب كنن و كار به پاسگاه و دادگاه نكشه ما كه كه حالشو نداريم كلي پله رو هر روز بالا پايين بريم. آخرين گزارش امروز آمدم روزنامه. ديروز نيامدم. پريروز آمدم ولي در پي كارهاي خودم بودم. امروز آخرين گزارشم را مي‌نويسم و گروه ما(ادب و هنر) از اين آشيانه ويران و خراب آباد رخت مي‌بندد. فرزام مي‌گويد چون نام هاشمي پشت اين حزب است روزنامه‌شان تعطيل نمي‌شود. آيا مگر همين استاد انتخابات نيامد كه راي نياورد در عوض با مظلوم‌نمايي بحث آقازاده براي هميشه تمام شد.

تعطيلي اين روزنامه هم براي اصلاح‌طلبان موزمار يك مظلوم‌نمايي جديد خواهد بود. مي‌گيد نه،انتخابات را بررسي كنيد.

به من و ما ربطي ندارد كه در ايران شيوه‌هاي اخذ راي از مردم ساده و گرسنه چيست. ما كه هرگز كانديداي چيزي نمي‌شويم،مگر گريز از اين خاك آدم بدبخت‌كن. اما مسئله اين است كه فوتوسنتز نمي‌كنيم. پول كارمان را لازم داريم و اين حزب گدا گشنه سركارگزاران بايد آن را بدهد.

جالب اينكه مي‌گويند چون الان سر پست نيستيم پول نداريم. اينها عادت كرده‌اند از پول بيت‌المال هزينه تبليغاتشان را بپردازند.

دلم براي خودم و همكارانم مي‌سوزد و بيش از آن اين مردم كه دوباره فريب اينان را خواهند خورد.

از مزاياي ديگر اين حزب پاسخ‌ندادن است. به راحتي خود را از هر گونه پاسخگويي مبرا مي‌دانند و اين دگماتيسمي است كه اغلب گروههاي سياسي ايران را در بر گرفته است.

مثل باراني بي امان از كارگزاران رفتيم

وزندگي يعني همين غروب دلگيري كه پشت پنجره تكرار مي شود.همين كه در كنار يكديگر ايستاده ايم وناگهان مثل باراني بي امان در رودخانه هايي دور فرود مي آييم.شايد تقدير ما را آورده است اينجا تا بميريم. امروز روز آخر فصلي بود كه به پايان رسيد و ما يعني گروه ادب وهنر روزنامه كارگزاران از پله هاي ساختمان 5 طبقه خيابان آفريقا براي هميشه سرازير شده ايم تا زندگي را همان طوري ادامه دهيم كه بر پيشاني مان حك شده است ،هرچند دل كندن از دوستاني كه دوستشان داريم و از كارگزاران با همه نامهرباني هايش، سخت است. برای کارگزاران هم باید فاتحه خواند بچه های گروه فرهنگ و ادب روزنامه کارگزاران همگی با هم طی استعفای جمعی روزنامه را ترک کردند.

حذب محترم کارگزاران از اداره امور یک روزنامه آنهم روزنامه ای که لگوی این حزب را بر پیشانی دارد، در مانده است. خدا می داند این آقایان چگونه قصد اداره مملکت را دارند.

سایت «فردا»، ضمن ابراز تاسف از تعطیلی روزنامه کارگزارن و استعفای جمعی از روزنامه نگاران حرفه ای آن، آرزو می کند که هیچ رسانه ای از کار خود که همانا اطلاع رسانی شفاف و نقد است، باز نماند. به امید ...
لینک کوتاه :

با دوستان خود به اشتراک بگذارید: