كيهان: چرا جنگ نمي شود؟

يادداشت روز سه شنبه 3 مهر

کد خبر : 34950
آيا جنگي جديد در راه است؟ ظرف هفته هاي گذشته در تلويزيون ها، روزنامه ها و خبرگزاري هاي غربي سيلي از اخبار و گزارش ها به راه افتاده، همه با اين مضمون كه زمان درگيري ايران و آمريكا فرا رسيده و به زودي اتفاق هايي هولناك در راه خواهد بود. اين فضاي سنگين رسانه اي البته در نوع خود اولين نمونه نيست. اما اين بار رسانه هاي غربي- كه اخبارشان با بعضي مانورهاي خاص از جانب ديپلمات هاي آمريكايي، فرانسوي و صهيونيست هم هماهنگ شده- سعي مي كنند اينطور وانمود كنند كه قضيه كاملا جدي است. براي اين كه مخاطبان اين عمليات رسانه اي كاملا قانع شوند اين پروژه جديد با دروغ هايي كه قبلا از همين رسانه ها درباره قريب الوقوع بودن جنگ با ايران مكرر شنيده اند، فرق دارد، دوباره سر و كله انبوهي از «مقام هاي مطلع» و «منابع آگاه و بسيار آگاه» در رسانه هاي غربي پيدا شده كه هركدام با آب و تاب و بدون پرده پوشي و ملاحظه امنيتي از جزئيات طرح هاي محيرالعقول درباره حمله نظامي به ايران خبر مي دهند. اين خط خبري از گزاره هاي كاملا مشخصي تغذيه مي كند كه در اين روزها با شدت هرچه تمام تر تكرار شده اند و مي شوند. رسانه هاي غربي مي گويند كاخ سفيد به اين نتيجه رسيده كه ديپلماسي در مقابل ايران در آخر خط قرار دارد و ديگر نمي توان به تداوم آن اميدوار بود، اين رسانه ها از قول برخي منابع در كاخ سفيد گزارش مي دهند رايس- كه تاكنون از ديپلماسي در مقابل جنگ حمايت مي كرد- در حال نزديكتر ساختن خود به چني است كه همواره مدافع جنگ بوده است. بعضي رسانه هاي غربي در تحليل هاي خود بر اين موضوع تاكيد مي كنند كه بوش نمي خواهد بدون اقدام جدي عليه ايران كاخ سفيد را ترك كند. روزنامه گاردين هفته گذشته گزارش مفصلي منتشر كرد كه در آن از قول مقام هاي نظامي آمريكايي ادعا شده بود 2000 هدف براي بمباران در ايران مشخص شده است. گزارش اخير پترائوس- كراكر درباره دخالت ايران در عراق هم به كمك همه اين موارد آمده تا زمينه براي بحراني جلوه دادن اوضاع فراهم شود. در داخل كشور اما مقام هاي رسمي بارها و به صراحت گفته اند كه همه اين سر و صداها «جنگ رواني» است و هدف آن هم فقط ترساندن ماست نه اين كه به واقع اقدامي عليه ايران در كار باشد. اگرچه اين ديدگاه در ايران به طور عام پذيرفته شده و هيچ يك از مردم ايران- حتي درصد بسيار كوچكي از آنها هم- قبول ندارند كه آمريكا قادر به راه انداختن يك جنگ عليه ايران باشد، اما همچنان اين نياز احساس مي شود كه دلايل اين ناتواني يك بار به دقت شرح داده شود. چرا ما مي گوييم آمريكا بيشتر از آن كه توان عمل داشته باشد حرف مي زند، چرا نظام جمهوري اسلامي با آسودگي و خونسردي از ناتواني دشمن براي گام نهادن در يك درگيري نظامي سخن مي گويد؟ حقيقت اين است كه دلايل بسيار روشني وجود دارد. اجازه بدهيد از اينجا شروع كنيم كه همانطور كه نوام چامسكي جايي گفته يك اصل هدايت كننده در استراتژي نظامي آمريكا وجود دارد كه برمبناي آن «ارتش آمريكا وارد جنگي كه در آن از پيروزي خود مطمئن نباشد، نمي شود». اين اصل را حتما تقريبا در تمامي مداخلات نظامي كه آمريكا از زمان پايان جنگ دوم در خارج از مرزهاي خود داشته صادق است و به استثناي دو سه مورد آمريكايي ها توانسته اند خود را در تمامي آن مداخلات، پيروز جلوه دهند. اين اصل را به خاطر داشته باشيد و اكنون بياييد ببينيم چه دلايلي وجود دارد كه بر مبناي آنها مي توان استدلال كرد «آمريكا از جنگ با ايران پيروز بيرون نخواهد آمد». اين دلايل و عوامل را به طور خلاصه در 3 گروه زير مي توان دسته بندي كرد. اول، دسته موانع اطلاعاتي. مجموعه از پرسش ها و ابهام هاي اطلاعاتي پيش روي آمريكاست كه تا براي آنها پاسخ هايي سرراست و دقيق فراهم نكند، بحث درباره آمادگي براي حمله به ايران از حد شوخي فراتر نخواهد رفت. مهمترين سؤالات اينها هستند: 1- برنامه هسته اي ايران دقيقاً تا كجا پيش رفته و با نقطه اي كه آمريكايي ها آن را پايان راه تلقي مي كنند دقيقاً چقدر فاصله دارد. اكنون اطلاعات غرب از برنامه هسته اي ايران منحصر به آن مواردي است كه بازرسان آژانس به آنها دسترسي دارند و بيش از آن چيزي نمي دانند. 2- آيا تاسيسات هسته اي ايران منحصر به همان موارد اعلام شده است كه آمريكا بتواند مطمئن باشد اگر اين تاسيسات را منهدم كرد تمام برنامه هسته اي ايران را نابود كرده يا لااقل براي مدت زمان طولاني عقب انداخته است؟ و 3- توان ايران براي بازسازي تاسيسات منهدم شده چقدر است؟ آمريكايي ها قبلا گفته اند مي دانند ايران جامعه فني توانمندي دارد اما به هيچ وجه نمي توانند از قبل بگويند ايران در چه مدتي برنامه خود را به وضعيت ماقبل حمله بازخواهد گرداند. هر طراح نظامي- در پنتاگون يا در هر جاي ديگر- كه مشغول طراحي يك عمليات عليه ايران است، بايد جواب هايي كاملا روشن به اين پرسش ها پيدا كند و ما مي دانيم كه چنين جواب هايي در دست نيست. دوم، دسته موانع عملياتي. پيش روي هرگونه درگيري نظامي با ايران مجموعه اي بزرگ از موانع عملياتي نيز وجود دارد: 1- چه كسي قرار است حمله به ايران را برعهده بگيرد؟ آمريكا و اسرائيل تا امروز موضوع را به هم پاس داده اند و پيداست كه هيچ كدام از آنها جرأت پذيرش مسئوليت كار را ندارد. به علاوه آمريكايي ها كه با وجود بسيج كردن همه ظرفيت خود و متحدانشان در كنترل اوضاع عراق و افغانستان درمانده اند، ظرفيت انساني و تسليحاتي لازم براي يك «درگيري بزرگ» با ايران را از كجا خواهند آورد. 2- حمله به ايران از كجا صورت خواهد گرفت؟ از روي ناوهاي آمريكايي در خليج فارس؟ آيا با امكانات و استعداد چند ناو مي توان از عهده يك كشور برآمد؟! ايران اعلام كرده است هر كشوري را كه خاك خود را براي حمله در اختيار آمريكا بگذارد، دشمن محسوب خواهد كرد. از آن طرف تقريبا تمام همسايگان ايران به صراحت گفته اند خاك آنها تحت هيچ شرايطي براي حمله به ايران در اختيار آنها نخواهد بود، آنها خوب مي دانند كه آمريكا ممكن است بگذارد و برود اما آنها بالاخره بايد در اين منطقه كنار ايران بمانند و زندگي كنند. 3- تاسيسات استراتژيك ايران در تمام سطح كشور پراكنده است و در مواردي كاملا استتار شده است. كدام نيروي هوايي در جهان مي تواند ادعا كند كه ظرفيت عملياتي براي منهدم كردن تمام اين تاسيسات را در يك «حمله برق آسا»- چنان كه آمريكايي ها ادعا مي كنند- در اختيار دارد؟ سوم، دسته موانع مربوط به تبعات و نتايج. فرض كنيم اين ديوانگي بالاخره رخ بدهد و كسي پاي در ميدان درگيري با ايران بگذارد. بعد چه خواهد شد؟ 1- آيا پاسخ ايران به يك حمله محدود لزوماً محدود خواهد بود؟ توان پاسخگويي منطقه اي و فرامنطقه اي ايران به يك حمله محدود چقدر است؟ اتحاد و انفجار دنياي اسلام در مقابل چنين درگيري چه بر سر نيروهاي آمريكايي مستقر در منطقه، دولت هاي ديكتاتور متحد آمريكا و رژيم غاصب اسرائيل خواهد آورد؟ به اين سؤال ها و ابهام ها كه تازه اندكي از بسيارهاست فكر كنيد، خواهيد فهميد كه چرا گفته مي شود حمله به ايران عمليات رواني است. مهدي محمدي
لینک کوتاه :

با دوستان خود به اشتراک بگذارید: