رزمنده‌اي پس از 20 سال نويسنده نامه را پيدا كرد

سلام رزمنده‌ي عزيز، اميدوارم كه حالتان خوب باشد.

کد خبر : 35949

در ذهن همه‌ي بچه‌هاي جنگ خاطراتي نقش بسته است كه بازگو كردن آنها پس از اين همه سال، يادآور عشق و محبت ميان ايرانياني است كه سالها در ميان آتش و خون زندگي كردند. «پرويز بگ‌زاده» يكي از رزمندگان هشت سال دفاع مقدس در تماسي با خبرنگار خبرگزاري فارس با اشاره به نامه‌اي كه در دوران جنگ از يك دانش‌آموز دختر دبستاني به وي رسيده است، از پيدا شدن صاحب نامه بعد از 20 سال در هفته دفاع مقدس خبر داد. جريان پيدا شدن صاحب نامه از زبان اين رزمنده، توسط خبرنگار خبرگزاري فارس به صورت يك گزارش سه قسمتي درآمده است كه با هم مي‌خوانيم. * اپيزود اول پيك يكي از گروهان‌هاي گردان بلال لشگر 27 محمد رسول‌الله بودم، 19 ساله. غروب يكي از روزهاي سال 66 در منطقه مرزي شلمچه بود. شلمچه مرزي بود كه بيش از هر منطقه مرزي ديگر دست به دست مي‌شد. براي همين نيروهاي عراقي و ايراني يك درياچه مصنوعي بين خود ايجاد كرده و در دو سر درياچه، سنگر كمين گذاشته بودند. در سنگر نشسته بودم و با دوربين عراقي‌ها را مي‌پاييدم. آن طرف يك عراقي در حال وضو گرفتن بود كه نماز بخواند. همان موقع اين طرف هم يكسري از بچه‌ها در حال آماده شدن براي نماز بودند. از اين كه به واسطه توطئه‌‌گري آمريكا در تحريك كردن صدام، مجبور بوديم با عده‌اي مسلمان مثل خودمان بجنگيم بغض گلويم را فشار مي‌داد. در اين حال و هوا بودم كه آن نامه به دستم رسيد. هميشه همراه با كمك‌هاي مردمي كه به جبهه فرستاده مي‌شد يك بسته نامه از طرف مردم هم وجود داشت كه مخاطب آن همه رزمنده‌ها بودند. هر رزمنده به انتخاب خود يك نامه را برمي‌داشت. آن نامه هم در آن حال و هواي بغض‌آلود به من رسيد. نوشته بود؛ به نام خدا سلام رزمنده عزيز. اميدوارم كه حالتان خوب باشد. شما در جبهه مي‌جنگيد و ما دانش‌آموزان در مدرسه مي‌جنگيم. من شما رزمندگان را دوست دارم. شما اميد ما هستيد. دعا مي‌كنم كه شما پيروز شويد و صدام را بكشيد. به اميد آن روز خداحافظ. معصومه رئوف شهير كلاس دوم معلم خانم پوربناييان خواندن اين نامه آرامش عجيبي به من داد. از اين كه مي‌ديدم مردم پشت سر بچه‌هاي خودشان هستند، احساس آرامش كردم. براي همين، اين نامه برايم واقعاً عزيز بود. 20 سال است كه اين نامه را نگه داشته‌ام و مبالغه نمي‌كنم اگر بگويم بيش از 100 بار آن را خوانده‌ام. از سه سال قبل تصميم گرفتم نويسنده اين نامه را يعني همان دختر بچه‌‌اي كه به گفته خودش آن زمان كلاس دوم دبستان بوده و الان بايد 28 ساله باشد، پيدا كنم. هفته دفاع مقدس سال قبل و امسال تصوير نامه را در وبلاگم گذاشتم و از مخاطبان خواستم تا هر كس صاحب آن را مي‌شناسد به من خبر دهد. * اپيزود دوم با اتوبوس در حال رفتن به محل كار بود. حسابدار يك شركت شده است. به هر حال 20 سال گذشته و او هم مثل همه تغييراتي كرده است. تلفن همراهش زنگ مي‌زند. برادرش است. يك نفر تصوير نامه را در وبلاگم ديده و به برادر دختر خبر داده است. حالا برادر مي‌خواهد مشخصات را مطابقت دهد. قسمتي از نامه را براي خواهرش مي‌خواند. دختر چشمانش گرد مي‌شود و از برادرش مي‌خواهد با او شوخي نكند اما برادر كاملاً جدي است. مشخصات كاملاً مطابقت مي‌كند. دختر ناخودآگاه فرياد خوشحالي سر مي‌دهد و توجه همه مسافرها را به خود جلب مي‌كند. درست است كه سال‌هاي زيادي گذشته، اما گذر زمان نمي‌تواند مانع ذوق كردن دختر براي يادآوري روزهاي شيرين گذشته شود. تا زماني كه اتوبوس به محل كار برسد، دختر بي‌تابي مي‌كند. سراسيمه پياده و وارد محل كار خود مي‌شود. پله‌ها را دوتا يكي مي‌كند تا سريع‌تر به پشت ميز برسد. كامپيوتر را روشن مي‌كند، چقدر كند بالا مي‌آيد، كندتر از هر روز ديگر. دختر از فرط هيجان نمي‌تواند آرام بگيرد. بعد از چند دقيقه بالاخره كامپيوتر به اينترنت متصل مي‌شود. بعد از چندين بار اشتباه در تايپ آدرس وبلاگ، سرانجام موفق مي‌شود و صفحه را باز مي‌كند و سرانجام ... نامه را مي‌بيند. خودش است؛ همان نامه‌اي است كه 20 سال قبل وقتي كودك 8 ساله‌اي بود، براي رزمندگان نوشت. جالب اين‌كه غلط‌هاي املايي را هم مثل همان 20 سال قبل با ضربدر خط زده بود. 20 دقيقه‌اي گريه كرد و وقتي آرام شد تصميم گرفت به رزمنده زنگ بزند. * اپيزود سوم تلفن زنگ زد. گوشي را كه برداشتم، گفت: من هماني هستم كه گفتم دعا مي‌كنم كه صدام را بكشيد. باورم نمي‌شد. يعني ممكن بود بعد از 20 سال فرستنده نامه پيدا شود؟ نشاني‌هايي كه داد همه درست بود. فرداي آن روز به محل كارم آمد. هردو شگفت‌زده بوديم. بخشي از اين ديدار به گريه دختر گذشت. نمي‌دانم گريه از سر ذوق يادآوري روزهاي تكرار نشدني يا گريه از سر حسرت آن روزها. تصوير خودش را از كلاس دوم و تصوير كارنامه‌‌اش را به همراه آورده بود. تعريف كرد كه آن روزها در مدرسه‌شان گفته بودند دانش‌آموزاني كه انشايشان خوب است براي رزمنده‌ها نامه بنويسند. مدرسه‌اش دبستان مكتب‌الزهرا در خيابان نبرد پيروزي بود. همان روزها، با موشك خانه يكي از همسايه‌ها را زده بودند و او به شدت مي‌ترسيده است. علاوه‌بر اين، به خاطر جنگ پدرش دچار يك ضرر اقتصادي هم شده و او در چنين حال و هوايي اين نامه‌ را نوشته است. به او گفتم اين نامه واقعاً برايم عزيز است. در جايي باشي كه بعضي وقت‌‌ها اين سؤال مخيله‌ات را پر كند كه آيا ديگراني كه براي دفاع از آن‌ها آمده‌اي مي‌دانند تو كجايي و آيا به فكرت هستند؛ در چنين حال و هوايي اين نامه به دستم رسيد. به او گفتم كه مردم آن روزها واقعاً با هم مهربان بودند. آن زمان مردم زياد در صف ارزاق مي‌ايستادند اما وقتي همسر، برادر، مادر يا پدر يك رزمنده را مي ديدند، خودشان او را به اول صف مي‌فرستادند. اما برخي‌ها امروز نگاه ديگري به ايثارگران دارند و به جانبازاني كه براي مايحتاج خود محتاجند،‌ مي‌گويند تو رانت مي‌گيري. به دختر گفتم امام در بحبوحه جنگ گفتند كه اين جنگ براي مردم نوعي رحمت است اما هيچ‌كس نفهميد كه منظور امام چيست. الان همه مي‌توانند بفهمند كه منظور امام چه بود. آن روزها مردم واقعاً همديگر را دوست داشتند و به هم احترام مي‌گذاشتند. كسي هم براي رفتن به جبهه فخر‌فروشي نمي‌كرد. به دختر گفتم كه يك همكلاسي داشتم به اسم محمدرضا نقاش‌خوش كه مدام به جبهه مي‌رفت. در يكي از بازگشت‌ها، عصب يكي از دست‌هايش قطع شد. سه ماه به سه ماه مي‌آمد و با ما امتحان مي‌داد و هيچ وقت هم از حقوق رزمندگي خود استفاده نمي‌كرد. آخر هم شهيد شد، خدا رحمتش كند. هفته دفاع مقدس امسال، براي رزمنده و دخترك با همه هفته‌هاي دفاع مقدس سال‌هاي بعد از جنگ تفاوت داشت چرا كه توانسته بودند روي شكاف بين اين سال‌ها و آن سال‌ها با نامه‌اي پل بزنند.
لینک کوتاه :

با دوستان خود به اشتراک بگذارید: