زمانی که ایران میلیاردها دلار به بولیوی بدهد، آنها قبول می کنند. این امر، به معنای جنگ سرد بعدی نیست.»برای الان، تغییر موازنه قدرت جهانی به مورالس، انتخابهای بیشتری نسبت به گذشتگان خود در آمریکای لاتین در اختیارش قرار می دهد. اما درگیریهای فزاینده بین آمریکا و ایران، امکان دارد که دایره انتخاب ها را برای وی تنگ تر کند.
کد خبر :
36118
تایم در تحلیلی به بررسی رابطه بین ایران و بولیوی پرداخت. به گزارش سرویس بین الملل « فردا »، مجله آمریکایی تایم، در گزارشی پیرامون رابطه جمهوری اسلامی ایران و بولیوی با بیان اینکه احمدی نژاد رئیس جمهور ایران، پس از کسب انرژی از خبرسازی در نیویورک، برای انجام تجارت وارد آمریکای لاتین شد؛ نوشته است : بنابر توافقات، ایران یک پیمان اقتصادی 17 میلیارد دلاری با ونزوئلا، و همچنین سرمایه گذاری هایی در کشور بولیوی به ارزش یک میلیارد دلار انجام خواهد داد. این ایده که رئیس جمهور خبرساز ایران، اطراف اماکنی که
قبلا حیات خلوت آمریکا بوده اند؛ «بپلکد»، موجب بروز هشدارهای قابل پیش بینی ای در مورد این رابطه شده است؛ اما یک چیز غیر قابل دیدن است؛ و آن، «پسرخاله شدن» دولتهای چپ گرای آمریکای لاتین با ایران است. نادیا مارتینز، از موسسه مطالعات سیاسی واشنگتن به تایم می گوید: « رهبران آمریکای لاتین، مانند اوه مورالس، رئیس جمهور بولیوی، آن طور که تصور می شود؛ حامی یک ایدئولوگ نیستند. آنها عمل گرا اند: زمانی که ایران میلیاردها دلار به بولیوی بدهد، آنها قبول می کنند. این امر، به معنای جنگ سرد بعدی نیست.» این مجله آمریکایی در ادامه می آورد: با در نظر نگرفتن یکی از معدود نقاط
مشترک احمدی نژاد و مورالس، یعنی انجام انتقاد شدید از سیاستهای آمریکا؛ رهبر بولیوی، متعهد به چپ گرایی است، در حالی که همتای ایرانی اش، یک بنیادگرای مذهبی محافظه کار است. در عین حال، بدون توجه به انتقادات مورالس از سیاستهای بوش؛ دولت مورالس روابط اقتصادی قوی ای با واشنگتن دارند. اما سرمایه گذاری های ایران برای بولیوی که دارای نرخ رشد تولید ملی 9 میلیارد دلاری است؛ ارزش و معانی بسیار زیادی دارد. طی 5 سال آینده، سرمایه گذاری 1.1 میلیارد دلاری ایران، دربهای بازارهای خاورمیانه بر روی محصولات بولیویایی خواهد گشود، و ایران خرج همه چیز، از فرایند تولید شیر تا کشف
هیدروکربنها و تجهیزات جدید کشاورزی را خواهد داد. تایم در ادامه می نویسد: در کنار کمک های ناچیز از سوی هم پیمان ثروت مند نفتی اش، ونزوئلا، و اسپانیا و ایتالیا و هند، سرمایه گذاری ایران نیز اقتصاد فقیرترین ملت آمریکا جنوبی را برای اولین بار طی چندین سال گذشته رو به رشد قرار می دهد. این نشریه آمریکایی در ادامه می افزاید: وجود ناگهانی این منابع، به مثابه یک فرصت برای بولیویایی ها برای بیرون آمدن از سایه حامی اولیه و سنتی خود، یعنی آمریکا خواهد بود که «ظل عنایات» آنها بولیوی chafe. مطمئنان، آمریکایی ها طی دهه ی اخیر، میلیاردها صرف ساخت جاده ها، بیمارستان، مدارس
دولتی و حتی مراکز فرهنگی شهری جوانان انجام داده است. اما همیشه این پول همراه با strings و گاها پیامدهایی (consequences ) بوده است. در سالهای دهه 90، دسترسی به اقتصاد بین المللی، بولیوی را ملزم به خصوصی سازی منابع طبیعی و آزادسازی بازارهای خود شد که موجب بیکاری 11 درصدی و شکاف طبقاتی شد. و پس از دهه 80 نیز کمک های آمریکا به بولیوی نیز مشروط به بهره برداری غیرمحبوب از منابع کاکائو و قهوه بوده است. حتی الان، کنگره آمریکا مشغول تهدید بولیوی برای تصویب مالیات واردات پارچه آنها به آمریکا؛ به منظور تنبیهی برای خودداری مورالس از امضاء توافقنامه تجارت آزاد با آمریکا است. حتی ابر
سیاهتری بر روابط اقتصادی آمریکا و بولیوی مرتبط با غیر طبقه بندی کردن اسناد وزارت امور خارجه آمریکا که نشان دهنده بی عدالتی آژانس بین المللی توسعه بین المللی آمریکا (USAID) علیه حزب متبوع مورالس هنگامی که حتی عضو اپوزوسیون نیز بود؛ بروز پیدا کرده است. بنابر این اسناد، در سال 2002، آژانس فوق طرحی را برای انجام اصلاحات سیاسی و محو حزب مورالس انجام داده است. با این حال، با وجود رد موارد فوق بوسیله آمریکا؛ بولیوی نیز در دولت جدید مورالس، روابط اقتصادی خود را با آمریکا تقویت کرده است! مورالس در 27 سپتامبر هم گفته است: « ما بعنوان انسان حق داریم تا به تمامی معلومات و
فناوری های موجود که می توانند به روند پیشرفت اجتماعی و رفاهی ما کمک کند؛ دست پیدا کنیم. اما برای تحقق این امر، ما نباید زیر فشار ابرقدرتان قرار گیریم. » تایم در پایان می آورد: تغییر موازنه قدرت جهانی به مورالس، انتخابهای بیشتری نسبت به گذشتگان خود در آمریکای لاتین در اختیارش قرار می دهد. اما درگیریهای فزاینده بین آمریکا و ایران، امکان دارد که دایره انتخاب ها را برای وی تنگ تر کند.