چرا انگلیسی‌ها برای غزه تظاهرات می‌کنند ولی برای عراق نه!

تظاهرات هفته گذشته بزرگترین تظاهرات تاریخ انگلستان در حمایت از فلسطین بود و 150 هزار نفر در آن شرکت کردند. هزاران حرکت کوچک‌تر در مناطق دیگر انگلستان به وقوع پیوسته است. خشم گسترده‌ای علیه حملات وحشیانه رژیم صهیونیستی به نوار غزه وجود دارد و معترضین خواهان آن هستند تا محاصره غزه که باعث ایجاد آزار و اذیت فلسطینیان شده است، پایان یابد.

کد خبر : 361428

سرویس بین الملل «فردا»: زمان زیادی از آغاز مجدد حملات وحشیانه رژیم صهیونیستی علیه مردم فلسطین و تجاوز به خانه‌های مسکونی و به قتل رساندن کودکان و زنان و مردان این سرزمین نگذشته بود، که صدای اعتراضات مردمی از جای جای دنیا شنیده شد. این اعتراضات در برخی کشورها برای نخستین بار بود که در این ابعاد به صورت هماهنگ صورت می‌گرفت و درست در نقطه مقابل نظر مسئولین حکومتی بود. از جمله این کشورها، می‌توان به انگلستان اشاره کرد. کشوری که در ماه گذشته، شاهد تظاهرات صدها هزار نفری علیه وحشی‌گری‌های رژیم صهیونیستی بود. دور از انتظار نبود که این تظاهرات به سرعت مورد حمله و انتقاد قرار گیرد.

به گزارش روزنامه انگلیسی گاردین، صدها هزار نفری که در ماه گذشته در حمایت از مردم غزه به خیابان‌های انگلستان آمدند، مورد حملات نیوکان‌ها و جناح راست قرار گرفتند. اعتراض گروه‌های نیوکان‌ها و جناح راست از این قرار بود که چرا تظاهرات مردمی صرفاً در مورد انسان‌هایی در یک نقطه از جهان صورت می‌گیرد و توجه عمومی تنها معطوف به آنها است و به نقاط دیگر توجه نمی‌شود.

لنزی جرمن، یکی از فعالان سازمان ضد جنگ انگلیسی «ائتلاف جلوگیری از جنگ» و عضو سابق کمیته مرکزی حزب سوسیالیست کارگران انگلستان، در مقاله‌ای که در روزنامه انگلیسی گاردین منتشر گردید، در مورد اعتراض مردمی انگلیسی‌ها علیه رژیم صهیونیستی و در حمایت از مردم غزه، نقطه نظرات خود را بیان نمود. گروه‌های نیوکان‌ها و جناح راست، تظاهرات‌کنندگان را متهم می‌کنند که چرا در مورد برخی انسان‌ها اعتراض و تجمع می‌کنند اما در مورد ظلم‌های دیگر در دیگر نقاط جهان سکوت می‌کنند.

مطمئناً فجایع انسانی بسیاری در سراسر جهان به وقوع می‌پیوندد، مانند فجایع اخیر در عراق به دست داعش که در مورد آن همگی محزون هستیم. بحث ما این است که دخالت دولت ما و آمریکا در گذشته به مردم خاورمیانه کمکی نکرده است و تنها وضعیت را بدتر کرده است. دلیل تظاهرات گسترده این است که بر دولت و حکومت‌مان فشار بیاوریم و نگاه عمومی در کشور را تغییر دهیم. این اعمال ما اثربخش بوده است. نظر عمومی به شدت ضد دخالت و ضد جنگ باقی مانده است و جمع‌آوری نظرات عمومی در بازداشتن نخست وزیر انگلستان، دیوید کامرون، از بمباران کردن سوریه، نقش مؤثری داشته و مانع از عملیاتی شدن این بمباران شده است.

تظاهرات هفته گذشته بزرگترین تظاهرات تاریخ انگلستان در حمایت از فلسطین بود و 150 هزار نفر در آن شرکت کردند. هزاران حرکت کوچک‌تر در مناطق دیگر انگلستان به وقوع پیوسته است. خشم گسترده‌ای علیه حملات وحشیانه رژیم صهیونیستی به نوار غزه وجود دارد و معترضین خواهان آن هستند تا محاصره غزه که باعث ایجاد آزار و اذیت فلسطینیان شده است، پایان یابد.

چرا مردم تا این حد احساس عمیقی دارند که در حمایت از غزه به خیابان‌ها می‌آیند ولی برای مسائل دیگر حضور نمی‌یابند؟ قسمتی از دلیل آن این است که جنبشی عمیق و با قدمت فراوان در کشور وجود دارد که از فلسطینیان حمایت می‌کند. این جنبش شامل اتحادیه‌های تجاری، گروه‌های اجتماعی، گروه‌های مذهبی و فعالان جنبشی می‌شود. از سوی دیگر نیز دولت انگلستان در جایگاه مباشر در حملات رژیم صهیونیستی به فلسطینیان دیده می‌شود. دولت ما به آنها اسلحه می‌دهد، با آنها تجارت می‌کند و دولت ما از اعمال دولت رژیم صهیونیستی دفاع و حمایت می‌کند، همان‌طور که در سال 2008-2009 و 2012 هنگامی که صهیونیست‌ها غزه را بمباران کردند، دولت انگلستان از آنها حمایت کرد.

نخست وزیر سابق انگلستان، تونی بلر، که به صورت مضحکی فرستاده صلح در خاورمیانه است، از سیاست خارجی رژیم صهیونیستی حمایت می‌کند. دیوید کامرون به وزرایش دستور داده است که هیچ‌گاه نگویند که بمباران غزه توسط صهیونیست‌ها ممکن است زیاده‌روی باشد، بلکه این جنگ را به گردن حماس بیاندازند، با اینکه خیلی پیش‌تر از وجود حماس این درگیری‌ها وجود داشته است. با این که بخاطر سقوط همواپیمای MH17 خطوط هوایی مالزی روسیه را تحریم کردند، هیچ‌گونه تحریمی بر رژیم صهیونیستی اعمال نشد.

این اعمال را در مقابل حمایت کامرون از دخالت در کشورهای دیگر قرار دهید و عواقب آن دخالت‌ها را ببینید. به طور مثال لیبی، که در آن شکست قذافی و حملات کشورهای غربی به لیبی که سه سال پیش به عنوان یک موفقیت بزرگ توسط کامرون خوانده شد، اکنون آنقدر درگیر جنگ است که سفارت‌ها بسته شده‌اند و شهروندان انگلیسی توسط نیروی دریایی سلطنتی از آنجا خارج شده‌اند. مسلح کردن چریک‌های سوری توسط غرب و قدرت‌های خاورمیانه به خصوص ترکیه و عربستان سعودی به صورت وحشتناکی به خود این کشورها برگشته و داعش دولت خلیفه اسلامی در صدها کیلومتر از خاک عراق و سوریه تشکیل داده و با وحشی‌گری و خونخواری فجایع بزرگی به بار آورده است.

سرنوشت اسف‌بار یزیدیان که در دست داعش گرفتار شده‌اند و از سرنوشت‌شان بسیار بیمناک هستند باعث اندوه و شکستن قلب می‌شود، اما دخالت بیشتر نظامی در عراق به این قضیه کمک نخواهد کرد. اشغال عراق زیرساخت و چهارچوب جامعه عراقی را شکست و از بین برد. حساسیت‌های قومی، نژادی و مذهبی توسط نیروهای اشغالگر تشویق می‌شد و مورد حمایت قرار می‌گرفت و برخی از کسانی که اکنون از داعش حمایت می‌کنند، در آن زمان فعالانی ضد اشغالگر بودند و تشکیل‌دهنده مقاومت علیه اشغالگران بوده‌اند.

بسیاری از مردم می‌دانند که سیاست خارجی انگلستان به جای این که مشکلی حل کند، با فاصله بسیار زیاد موجب ایجاد فجایع انسانی بیشتری می‌شود. در یک دموکراسی همه حق دارند که در مورد مسائل مختلف تظاهرات و اعتراض کنند. پس شاید این افراطی‌های انگلیسی و نیوکان‌ها که جنگنده‌های قابل در شبکه‌های اجتماعی هستند، بهتر است که به هایت پارک بروند و ببینند که چند نفر را می‌توانند به نفع دخالت نظامی بیشتر جمع کنند!

لینک کوتاه :

با دوستان خود به اشتراک بگذارید: