كارگزاران نظام و حمله نظامي آمريكا‎

روزنامه صدای عدالت

کد خبر : 36339
رهبر معظم انقلاب در ديدار با کارگزاران و مسئولان نظام، حمله نظامي آمريکا را امري محتمل دانسته تأکيد کردند اين احتمال هرچند اندک اما نظر به اهميت آن بايد جدي گرفته شود. ايشان همچنين ضمن پرهزينه دانستن چنين اقدامي براي آمريکا يادآور شدند که ايران در طول دوران پس از انقلاب همواره در معرض تهديد بوده است، از جمله در سال‎75‎‏ ايران در آستانه حمله آمريکا قرار داشت اما اين خطر به لطف خداوند مرتفع شد. ‏‎-1‎‏ احتمال حمله نظامي آمريکا به ايران نکته‌اي است که منتقدان سياست هسته‌اي جديد از مدتها پيش بدان گوشزد کرده و مسئولان نظام را به اصلاح مواضع و سياست‌هاي خود توصيه کرده‌اند، اما متوليان امور همواره ضمن تکذيب چنين احتمالي، منتقدان را عده‌اي مرعوب در برابر آمريکا و تجديد نظر طلب خوانده‌اند. به خاطر داريم آقاي احمدي‌ نژاد اخيراً دو دليل در اثبات بي‌پايه بودن احتمال حمله نظامي ارائه کرده بودند. اول آن که مهندس هستند و دوم آن که توکل به خداوند دارند. همچنين يک هفته پيش از سخنان رهبري، امام جمعه موقت تهران برخي از مطبوعات را تنها به علت آن که سخنان تهديد‌آميز نخست وزير و وزير امورخارجه فرانسه عليه ايران را منعکس کرده بودند، مورد انتقاد قرار داده و آنان را متهم كرد که با درج اين اخبار دشمن را شاد مي‌کنند. انکار حمله نظامي آمريکا در حد يک اظهار نظر يا پاسخ به منتقدان راهبرد هسته‌اي جديد باقي نماند. سخنان رهبري را از اين رو بايد مهم دانست که براي اولين بار در سطح رسمي و برخلاف تمامي اظهارنظرهاي گذشته مسئولان، هشدارهاي منتقدان راهبرد جديد هسته‌اي مورد تأييد قرار گرفته است و مي‌توان اميدوار بود که از اين پس به جاي اظهارات خوشبينانه و تبليغاتي، شاهد بررسي‌ها و اظهارنظرهاي مسئولانه‌تر و کارشناسانه‌تر براي کاهش اين خطر جدي و مهم باشيم. در يک نگاه کلان رويکردهاي موجود در کشور نسبت به اين تهديد و راه‌هاي رفع و يا کاهش احتمال آن را مي‌توان در قالب دو راهبر کلي دسته بندي کرد. الف: ‌راهبرد تهديد متقابل و استقبال از ستيز ب: راهبرد بازدارنده الف- راهبرد تهديد متقابل و استقبال از ستيز: اين راهبرد طيفي از آرا و نظرات را شامل مي‌شود که جملگي در نتيجه بخش بودن عامل نظامي و تکيه بر تاکتيک‌ها و راهکارها و سلاح‌هاي پيشرفته نظامي مشترکند. برخي تهديد متقابل مبني بر حمله به منافع آمريکا در جهان و در کشورهاي منطقه را موجب انصراف آمريکا از حمله به ايران دانسته و برخي ديگر از مواجهه استقبال کرده معتقدند دير يا زود صورت خواهد پذيرفت، پس چه بهتر که برسر موضوعي باشد که يک حق ملي تلقي مي‌شود. ايران نه افغانستان است و نه عراق و حاصل اين نبرد شکست آمريکاست. بطورکلي هرديدگاه و موضع معطوف به وجه نظامي و سخت افزاري در برابر آمريکا بايد با توجه به واقعيات و عوامل واقعاً موجود مورد ارزيابي قرار گيرد. برخي از اين واقعيات عبارتند از: ‏‎-1‎تجربه افغانستان و عراق به آمريکا آموخته است در مواجهه احتمالي با ايران از تصرف سرزميني خودداري کرده و مطلقاً بر وجوه تکنولوژيک تکيه کند. ‏‎-2‎‏ سطح برخورداري دو طرف از تکنولوژي‌هاي پيشرفته به هيچ وجه قابل مقايسه نيست. ‏‎-3‎‏ دو طرف از نظر سطح آسيب‌پذيري در يک مواجهه محتمل در شرايط يکساني قرار ندارند. در چنين مواجهه محتملي يکطرف تمام سرزمين و زيرساخت‌هاي حياتي و اقتصاديش در معرض آسيب و تهديد است و طرف ديگر تنها آن بخش از منافع و امکانات خود را که هزاران کيلومتر دورتر از سرزمينش قرار داشته و تنها بخش ناچيزي از امکانات و سرمايه‌هاي ملي وي محسوب مي‌شود، در معرض تهديد و آسيب مي‌بيند. ‏‎-4‎‏ يک طرف در شرايطي قرار دارد که منافع منطقه‌اي و جهاني‌اش در جنگ تأمين مي‌شود و شرايط طرف ديگر به گونه‌اي است که نه تنها هيچ يک از منافع ملي و منطقه‌اي اش در جنگ تحميل نمي‌شود بلکه خسارات ناشي از مواجهه نظامي بهترين فرصت‌‌هاي تاريخي توسعه و پيشرفت را از او سلب خواهد کرد. ‏‎-5‎‏ امکانات و منافع امريکا که در يک مواجهه نظامي احتمالاً مي‌تواند هدف ايران باشد، آن بخش از امکانات و منافعي است که در کشورهاي همسايه واقع است. بنابراين در چنين مواجهه محتملي ايران علاوه بر آمريکا همسايگان خود را نيز در برابر خود خواهد داشت. با توجه به آن‌چه در بندهاي فوق گذشت، بر فرض شکست و ناکامي آمريکا در چنين مواجهه محتملي اين کشور ابرقدرتي ناکام در يکي از مصاف‌هاي منطقه‌اي اش خواهد بود مانند آنچه در لبنان و سومالي برايش رخ داد. در مقابل آنچه براي ايران باقي مي‌ماند يک پيروزي در کنارهزينه‌هاي سنگين انساني و اقتصادي و از دست رفتن تمامي زيرساخت‌هاي حياتي و بطور کلي تمامي آن منافع و مضاري است که در نتايج استراتژي زمين سوخته قابل تصور است. از ياد نبريم که آمريکا در مرحله حمله نظامي به افغانستان و عراق با مشکل مهمي مواجه نشد. مشکل آمريکا مربوط به مرحله تصرف و اداره اين دو کشور بوده است. ب: استراتژي بازدارنده: اين راهبرد مشتمل بر تمامي مواضع و طرح‌هايي است که براي خارج شدن از اين بحران بر راه‌کارهاي سياسي و وجوه نرم‌افزاري تأکيد دارند. طرفداران اين راهبرد با توجه به عوامل و واقعياتي که در تبيين ابعاد و نتايج استراتژي تهديد متقابل و استقبال از حمله بر شمرديم معتقدند آمريکا براي دستيابي به منافع نامشروع خود به جنگ و آتش افروزي در منطقه نيازمند است. برخلاف اقتدارگرايان که تا پيش از اين معتقد بودند که آمريکا پس از گرفتارشدن در بن بست عراق نيازمند کمک ايران شده ناگزير از دادن امتياز خواهد شد، اين کشور در صورت گرفتار آمدن به چنين بن بستي در جستجوي طرفي خواهد بود که به عنوان مقصر و عامل سامان‌نيافتن امور عراق معرفي و عليه آن دست به اقدامات تنبيهي بزند. از اين رو دستکم حمله نظامي محدود اما مؤثر و با دامنه وسيع عليه ايران با منافع آمريکا در عراق چندان ناسازگار نيست. در حالي که جنگ و درگيري نظامي از منظر منافع ملي نه تنها هيچ مزيتي براي ايران به ارمغان نخواهد آورد بلکه اين جنگ به هر نتيجه اي حتي در خوشبينانه‌ترين وضعيت به تکرار تجربه ويتنام هم بينجامد، بازنده اصلي و واقعي ايران خواهد بود. اعتراف به اين حقيقت نه اعتراف به ضعف و ناتواني است و نه ناشي از ترس و وادادگي، بلکه ارزيابي و تحليل عقلاني نقاط قدرت حريف و اجتناب از وارد شدن به ميداني است که دشمن مزيت نسبي خود را درآن مي‌بيند و مي‌کوشد براي مواجهه ما را به آن ميدان بکشاند. اين سخن و يا اعتراف همچنين بدان معنا نيست که نظاميان ما حق ندارند و نبايد در مقابل تهديد به حمله نظامي متقابلاً بر آمادگي کشور براي پاسخ‌گويي به تهديد‌هاي احتمالي تأکيد کنند. اما به همان اندازه که اين مواضع از يک فرمانده و مسئول نظامي، منطقي و پذيرفته است از سوي مسئولان سياسي و غيرنظامي که وظيفه راهبري کشور به سوي پيشرفت و توسعه را دارند غيرمنطقي و غير مسئولانه است. درک اين حقيقت که بايد عوامل قدرت و عناصر تضمين کننده موفقيت خود در برابر آمريکا را در ميداني غير از عرصه مواجهه نظامي جستجو کنيم، اولين گام و نتيجه مبارکي است راه را براي گام‌هاي بعدي هموار مي‌سازد. هرگاه اين گام به مدد عقل و منطق برداشته شد، آنگاه تجربه‌اي که رهبري در سخنان خود بدان اشاره کردند، راهگشاي ما به سوي عرصه‌اي است که مزيت نسبي خود را در برابر آمريکا در آن خواهيم يافت. اين تجربه چيزي جز تجربه سال ‏‎75‎‏ نيست. اين بخش از سخنان رهبري نيز همانند بخش اول، از آن جهت مهم است که در طول ‏‎10‎‏ سال گذشته همواره مورد انکار جبهه ضد اصلاحات بوده است. در سال ‏‎75‎‏ آمريکا با آماده سازي فضاي بين المللي و افکار جهاني خود را براي آنچه که اقدام تنبيهي عليه ايران مي‌خواند، آماده مي‌کرد و جهان آماده تکرار حادثه‌اي از نوع حمله به ليبي اما اين بار عليه ايران بود. اتفاقي که در سال ‏‎75‎‏ رخ داد و تمامي زمينه سازي‌هاي سياسي تبليغاتي آمريکا و رژيم صهيونيستي را براي حمله نظامي به ايران از اساس منتفي ساخت و منجر به بسته شدن پرونده‌هاي متعدد عليه ايران شد، حماسه دوم خرداد بود. آن اتفاق مبارک جايگاه ايران را به عنوان کشوري داراي سازوکار دموکراتيک و آزاد در سطح جهان ارتقا بخشيد و تحسين جهانيان را نسبت به ايران برانگيخت و آمريکا را در ادامه سياست‌هاي ستيزه‌جويانه عليه ما در سطح جهان از همراهي شرکاي خود و حتي افكار عمومي داخلي، محروم ساخت. البته با کمال تأسف بايد گفت که شرايط امروز ايران با شرايط سال ‏‎75‎قابل مقايسه نيست. در سال ‏‎75‎‏ پرونده‌هاي عليه ايران در دستور کار برخي دولت‌ها و دادگاه‌هاي کشورهاي اروپايي قرار داشت اما امروز پرونده ايران در دستور کار شوراي امنيت سازمان ملل متحد قراردارد. در سال ‏‎75‎‏ هيچ قطعنامه‌اي عليه ايران صادر نشده بود. در سال ‏‎75‎‏ ايران موضوع تحريم‌هاي بين المللي قرار نگرفته بود. علي‌رغم اين همه آن تجربه ارزشمند راهگشاي ما در بحراني است که امروز با آن مواجه هستيم و عرصه‌اي را که در برابر آمريکا مزيت نسبي ما درآن قرار دارد و با اطمينان از فرجام کار، مي‌توان در آن گام نهاد، مشخص مي‌سازد. اين نوشتار را با ذکر اين واقعيت به پايان مي‌بريم که اجراي راهبرد بازدارنده براساس تجربه دوم خرداد در سال ‏‎75‎به همان ميزان که در رفع بحران جاري و کاهش تهديد‌هاي کنوني عليه ايران مؤثر و کارآمد است، در سطح داخلي براي اقتدارگراياني که جهت به شکست کشاندن اين تجربه سرمايه‌هاي هنگفتي صرف کرده و هزينه‌هاي فراواني پرداخته‌اند البته اقدامي آسان نخواهد بود. اما اگر به راستي منافع ملي و مصالح کشور و نظام و انقلاب ملاک عمل و محور التزام ما به شمار مي‌آيد، بايد به اين انتخاب گردن نهاد. چرا که تجربه سال‌هاي اخير بطلان تمامي تحليل‌ها و پيش‌بيني‌هاي اقتدارگرايان را به اثبات رسانده است. اينان اگر زماني معتقد بودند که نقض حاکميت قانون و حقوق شهروندي، بي‌تفاوتي به آزادي‌هاي قانوني، برگزاري انتخابات نمايشي و حذف اصلاح‌طلبان از قدرت و تحقق قدرت مطلقه و يكه سالاري براي کشور مشکلي در پي نخواهد داشت و آمريکا پس از اين که دريافت قدرت واقعي در ايران در دست کيست، به گفتگو و مذاکره و حل مشکلات با ايران رضايت خواهد داد، امروز آشکارا بطلان تحليل‌هاي خود را مشاهده‌ کرده، دريافته‌اند قدرت نمايي و ترکتازي در داخل و حذف رقيب از صحنه نه تنها در سطح بين المللي قدرت و اقتداري را به همراه نخواهد آورد، که بر حجم تهديد‌ها و آسيب‌پذيري‌ها خواهد افزود آنچنان کشور را در معرض تهديدي قرار خواهد دهد که به تصريح رهبر كشور حتي اگر احتمال آن اندک باشد، خطر آن جدي و نگران کننده است. ‏
لینک کوتاه :

با دوستان خود به اشتراک بگذارید: