سالمندان محکومین به حبس ابد!

طبق گفته مسئولین آسایشگاه‌ها، سالمندان حق خروج از آسایشگاه را ندارند مگر آنکه کسانی که متعهد اسکان او در آسایشگاه شده اند٬ اجازه دهند. نکته‌ جالب دیگر این است که حتی فرد متعهد می‌تواند اجازه ندهد فرد خاصی یا حتی هیچ کس به ملاقات سالمند بیاید! "فردا" این موضوع را از منظر اجتماعی و حقوقی بررسی می کند.

کد خبر : 38579
با وجود فعالیت های گسترده نهادهای حمایتی ویژه سالمندان، وضعیت حقوقی و روانی این عزیزان در وضعیت نگران کننده ای وجود دارد.
طی تحقیقاتی که خبرنگار سرویس فرهنگی« فردا » در ارتباط با پذیرش سالمندان و نحوه‌ برخورد با آنها از لحاظ اجتماعی و حقوقی انجام داده است٬ چنین برداشت شد که برای پذیرش سالمندان در آسایشگاه ها قوانین حقوقی در این زمینه اجرا نمی‌شود. بنا بر این بررسی قانون کلی در آسایشگاه‌های سالمندان در مورد سن افراد بدین ترتیب است که افراد بالای 60 سال، سالمند محسوب می‌شوند و این اماکن می‌‌توانند آن‌ها را بپذیرند اما در عمل آسایشگاه ها چندان به این قانون پایبند نیستند. مسئله دیگر آنکه طبق گفته مسئولین آسایشگاه‌ها، سالمندان حق خروج از آسایشگاه را ندارند مگر آنکه کسانی که متعهد اسکان او در آسایشگاه شده اند٬ اجازه دهند! در این زمینه نکته‌ جالب دیگر این است که حتی فرد متعهد می‌تواند اجازه ندهد فرد خاصی یا حتی هیچ کس به ملاقات سالمند بیاید! طی تحقیقات انجام شده افراد سالمند حتی اگر در هوشیاری کامل هم به سر ببرند هیچ گونه اختیاری در رابطه با پذیرش خود در خانه‌ سالمندان ندارند حتی نمی‌توانند در این رابطه نظری دهند. آنچه از لحاظ حقوقی مشکل به نظر می‌رسد آن است که شخص سالمند به این طریق تمام آزادی‌های خود را از دست می‌دهد، آنچه با اصول قانون اساسی که حقوق بشر و شهروندی من جمله آزادی تعیین مسکن و .... است٬ منافات دارد. این در حالی است که به موجب ماده 959 قانون مدنی، «هیچ کس نمی‌تواند به طور کلی حق تمتع یا حق اجرای تمام یا قسمتی از حقوق مدنی را از خود سلب کند».
همچنین همه مفسران حقوقی هم که در مقام تفسیر گسترده‌ این ماده هستند تنها سلب حقی را اجازه داده اند که به طور جزئی باشد. در مورد سالمندان مورد بحث که به طور متوسط 60 سال به بالا دارند، صرف ورود به این آسایشگاه‌ها و عدم اجازه خروج و ... به منزله سلب کلی حق و آزادی محسوب می‌شود زیرا با توجه به اینکه عمر متوسط انسان ۷۰ تا ۸۰ سال است٬ ورود سالمند به آسایشگاه آن هم از سن ۶۰ سالگی به معنای محکوم شدن به حبس ابد است. مضافاً بر اینکه در این آسایشگاه‌ها، هیچ رضایتی از شخص سالمند جلب نمی‌شود. در واقع طرف قرارداد این آسایشگاه‌ها، شخصی است که معمولاً از اقوام یا نزدیکان سالمند می‌باشد. حال هنگامی که خود شخص نمی‌تواند با رضایت خود حق تمتع‌اش را سلب کند، چگونه این حق با امضای شخص دیگری غیر از او، گرفته می‌شود؟! در این زمینه خانم دکتر فاطمه بداغی حقوقدان و نماینده قوه قضاییه در شورای فرهنگی اجتماعی زنان در گفتگو با خبرنگار سرویس فرهنگی « فردا »، در رابطه با نحوه‌ برخورد با سالمندان در آسایشگاه‌ها گفت: حبس غیرقانونی جرم است و مجازات دارد و در این زمینه هیچ تمایزی بین سالمند و جوان و کودک وجود ندارد.
وی ادامه داد : سالمندان حتی اگر در نگهداری خود دچار مشکل باشند، نباید مهجور بمانند. مگر در مواردی که سالمند از لحاظ هوشیاری دچار مشکل باشد. همچنین دکتر محمود ایروانی، روانشناس و استاد دانشگاه با بیان اینکه باید در این خصوص به مسئولین تذکر بدهیم گفت: اگر سالمندان در آسایشگاه‌ها حبس شوند، درمان‌هایی که ما ارائه می‌دهیم تحت‌الشعاع قرار می‌گیرد و روش‌های درمانی ما زیر سؤال می‌رود. وی افزود: پیامد اصلی زندانی کردن سالمند افسردگی است. با این ترتیب سالمندی را که با دیگران ارتباط ندارد و فرزندانش ترکش کرده‌اند را به انزوا می‌کشانیم. نتیجه‌اش این می‌شود که سالمند در لاک خود فرو می‌رود و دنیایی برای خود می‌سازد که در آن احساس آرامش ‌کند و در آن برای همیشه فرو می‌رود. این دکتر روانشناس با بیان اینکه باید سالمندان احساس آزادی کنند، گفت: باید رضایت سالمندان را جلب کرد. این یکی از راه‌های ایجاد آرامش برای سالمندان است تا بدین وسیله اضطرابش را پایین آورد. اضطرابی که به واسطه‌ی ایجاد این تفکر که تا آخر عمر باید اینجا بماند، برای او ایجاد کرده‌ایم. دکتر ایروانی در پایان با اشاره به اینکه باید برای سالمند شرایطی مثل خانواده فراهم کرد، بیان کرد:نباید در آسایشگاه‌ها با سالمند به عنوان زندانی برخورد شود. این برخورد نتیجه‌اش دور شدن سالمند از واقعیت زندگی است. تنها زندگی جسمانی سالمندان نباید مورد توجه قرار بگیرد. انسان در اجتماع و در ارتباط با دیگران زنده است. باید در آسایشگاه‌ها شرایطی مثل خانواده برای سالمند فراهم کنیم.
لینک کوتاه :

با دوستان خود به اشتراک بگذارید: