امروز در تاریخ: بهاي سكه در زمان مصدق

دولت وقت ايران بيستم نوامبر سال 502 ميلادي (زمان پادشاهي قباد ساساني) به دولت روم شرقي (قسطنطنيه) اعلان جنگ داد. اين اعلان جنگ پس از سه اخطار پي در پي به دولت روم که اين دولت در رعايت تعهداتي که به موجب پيمان صلح سال 442 (منعقد شده ميان يزدگرد دوم و تئودور) سپرده بود تعلل كرده است صادر شده بود.

کد خبر : 39677
اعلام جنگ ايران به روم شرقي در اخطاريه هاي كتبي سه گانه، دولت روم متهم شده بود كه تعمدا در صدد اجراي چند بند از پيمان بر نيامده و تاكيد شده بود كه ادامه تعلل رومي ها، پيش از آن تحمل پذير نخواهد بود. در پي اين اعلان جنگ، واحدهاي ارتش ايران چند منطقه از قلمرو روميان ازجمله شهر تئودوراپوليس را تصرف كردند كه آناستازيوس امپراتور تازه روم درخواست ترك مخاصمه كرد. پيمان صلح سال 442 ميلادي در پي تجاوز روميان به قلمرو ايران در قفقاز و شكست آنان در منطقه «دربند» از ارتش ايران امضاء شده بود. تئودور امپراتور وقت، معروف به تئودور بزرگ عذر آورده بود كه هدف نيروهاي رومي جلوگيري از ورود اقوام مهاجم از آسياي مركزي بود، نه تصرف «دربند» قفقاز متعلق به ايران. طبق قرارداد سال 442، دولت ايران پذيرفته بود كه در قبال دريافت پول از دولت قسطنطنيه، مانع از تعرض مهاجران آسياي مركزي به قلمرو روميان شود. بهاي سكه طلا در زمان دكتر مصدق 20 نوامبر 1952(سال 1331 و دوران حكومت دكتر مصدق) روزنامه هاي تهران بهاي سكه طلا (يك پهلوي) را 74 تومان و پنج قران گزارش كرده بودند (تقريبا دو هزار برابر كمتر از امروز). اين روزنامه ها بهاي دلار آزاد (نرخ بازار) را 74 قران گزارش كرده بودند (125 برابر كمتر از امروز) . ارزش برابري دلار تا 27 سال بعد از آن هم از هفت تومان و چند قران بيشتر نشده بود و در همين نرخ ثابت مانده بود. در سال 1331، ايران تحت تحريم انگلستان قرار داشت كه يك ابر قدرت بود و نمي توانست نفت صادر كند. ژنو پايگاه پروتستانيسم "ژان کالون" فرانسوي و يکي از دو موسس اصلي مذهب پروتستان 20 نوامبر سال 1541 در ژنو يک حکومت مذهبي تشکيل داد تا پايگاهي براي پروتستانيسم اروپا باشد. وي ضمن اعلام تشکيل چنين دولتي تاکيد کرد که پروتستانهاي فراري و آواره سراسر اروپا را در ژنو پناه مي دهد و به اين ترتيب ژنو در برابر رم قرار گرفت که پايتخت پاپ ها بود. پاپ وقت "پل سوم" که از افزايش شمار پروتستانها نگران شده بود، پس از اطلاع از اين اقدام يک شوراي شش نفري مرکب از کاردينالهاي ارشد تشکيل داد تا با پروتستان ها (پيروان کالون فرانسوي و لوتر آلماني) مبارزه کنند و اين مبارزه از ژوييه 1542 آغاز شد. پاپ کاردينال "کارافانه" را هم فرمانده نظاميان تحت فرمان خود کرد و اين کاردينال اخطار کرد هر کاتوليک که پروتستانها را تحمل کند و يا اين که به حمايت از پروتستانيسم بپردازد مجازات خواهد شد و اين مجازات عبارت از مصادره اموال، تکفير و احيانا زندان خواهد بود و به اين ترتيب خصومت اين دو فرقه مسيحيت آغاز شد که نتيجه اش جنگ هاي مذهبي متعدد و در به دري هاي فراوان بود. سالروز درگذشت رابرت اوون فرضيه پرداز سوسياليسم تعاوني 20 نوامبر سالروز درگذشت «رابرت اوون Robert Owen» اسکاتلندي است که به سال 1858در 87 سالگي فوت شد. «اوون» مبتکر «سوسياليسم تعاوني» است که افکار خود را در اسکاتلند و نيز در يک منطقه کشاورزي در آمريکا به معرض تجربه گذاشت. اوون با اين عقيده که جامعه بايد عاري از فقر، جنايت و مرض باشد و مردم با شادي و خوشبختي و بدون ترس و هراس از آينده و در نهايت خوش بيني زندگي کنند طرح مدينه فاضله خود را نوشت تا يک الگو براي سراسر جهان شود و نخستين مدينه فاضله را به نام «نيو لانارکNew Lanark» به وجود آورد. اوون گفته است که بشر از طريق آموزش و ارتقاي سطح آگاهي هاي خود و با زندگاني برادروار مي تواند به نيکبختي و پيشرفت دست يابد و بايد بهترين آموزش و پرورش و بهداشت يكنواخت و مطلقا رايگان برايش فراهم شود و وسايل تفريح و ورزش نيز عمومي و رايگان باشد. اوون همچنين گفته است که « دانش و مهارت » بزرگترين ثروت فرد و جامعه است ؛ بنابراين وسيله کسب دانش و مهارت براي همه کساني که خواهان و مستعد آن باشند بايد فراهم و در دسترس همگان باشد. مديريت جامعه بايد حرف نداشته و خالي از هرگونه ضعف باشد و مردم به تحقيق بدانند که براي اداره جامعه چه کساني را انتخاب کنند و اين انتخاب بايد عالما و عامدا باشد ، بنابراين بايد دسترسي منصفانه به شناخت چنين افرادي وجود داشته باشد. وي معتقد نبود که دوره يک نماينده بايد به اتمام برسد تا کنار برود. طبق آموزش هاي او ، اعضاي جامعه بايد بتوانند هر وقت که احساس کنند در انتخاب نماينده اشتباه کرده اند او را برکنار سازند. به عقيده او ، جبران اشتباه بايد فوري باشد. به اشتباه نمي توان مهلت داد. اوون به جاي بکار بردن واژه« سوسياليسم» ، از فرضيه خود به هماهنگي جهاني انسانها و جوامع بشري نام برده و داشتن زندگاني خوب و خوش بيني و اميد را حق انسان خوانده و گفته است که پيشرفت صنعت و تكميل ابزارها ( تکنولوژي) بشر را آسوده تر و زحمتش را کمتر مي کند. اوون اين عقيده را اعلام داشت که کشاورزي و صنعت و ساير منابع توليد که محصول آنها مورد نياز همگاني مردم است بايد به صورت تعاوني اداره شوند و محصول آنها مستقيما از توليد کننده به دست مصرف کننده برسد تا به سود هر دو طرف باشد و گفت که در اين صورت است که افراد في مابين (دلالها ) که بدون انجام كار مفيد، از توليد کننده و مصرف کننده استفاده مي برند جذب کار توليدي مي شوند و جامعه نيرومند و ثروتمند مي گردد و طبقات اجتماعي به تدريج از ميان مي روند و يا تفاوت سطح اين طبقات به حداقل مي رسد و کينه و عقده ( تنفر ) که مسبب بسياري از ناهنجاري هاست از ميان مردم رخت بر مي بندد. اوون با فروش هرگونه زمين مخالف بود و زمين و منابع زير زميني و آبها را همانند هوا متعلق به همگان مي دانست که بايد در دست دولت به عنوان نماينده و مباشر جامعه باشد و اين منابع ملي را از طريق اجاره براي بهره برداري واگذار کند و اگر موجر در صدد بهره برداري برنيايد سند اجاره باطل خواهد بود. به اين ترتيب فرد تنها مالک آن چيزي بايد باشد که در زمين استيجاري به وجود مي آورد ( اصطلاحا اعياني). فرضيه " اوون " دولت ها را مکلف مي کند که با وضع قوانين و اجراي دقيق آنها توزيع ثروت را ميان مردم متعادل کنند تا جرائم و فساد به حداقل برسد و از كينه و نارضائي كه عصيان نتيجه آن است اثري نباشد. از اواخر قرن 19 و در طول قرن 20 تاسيس هرگونه شرکت تعاوني( توليد ، مصرف و خدمات ) و اموري از قبيل سهيم كردن كاركنان در سود شركتها و واگذاري موسسات به كاركنان آنها و فروش سهام شركتهاي عمومي ( به صورت محدود و مشروط ، نه در بورس و به طور نامحدود ) تقليد ناقصي از افکار اوون است که وسيعا هم مورد سوء استفاده قرار گرفته است. بسياري از جامعه شناسان افکار اوون را عملي ترين راه سوسياليستي کردن(محدود) جوامع مي دانند که با روانشناسي، عادات و رسوم مردم هم درگيري نخواهد داشت. برخي از اسلام شناسان غرب ، انديشه هاي « اوون » را بيش از هر فرضيه پرداز اروپايي ديگر ، نزديك به تعاليم اسلامي مي دانند كه تاكيد بر تعاون در امور و محدوديت مالكيت و نفي بهره بانكي و رد اجحاف ، احتكار و كم فروشي ( فرمول عرضه و تقاضا ) دانسته اند. روزي که تولستوي انديشمند و نويسنده بزرگ روسيه درگذشت 20 نوامبر سال 1910 "لئو نيکلايوويچ تولستوي" نويسنده شهير و انديشمند روسيه در 83 سالگي در گذشت. او در 28 اوت 1838 در يک خانواده ارباب ملک در منطقه تولي به دنيا آمده بود و در کودکي مادر و در نوجواني پدر خود را از دست داده بود. وي به دليل مخالف بودن با برنامه هاي تکراري و بعضا بي ارتباط، دانشگاه را در سال سوم ناتمام رها کرد. تولستوي همه مراحل زندگي را طي کرد از جملع خدمت نظام وظيفه. تولستوي معتقد به "کمال Perfection" بود و مي گفت فرد وقتي به کمال مي رسد که جسما و روحا و اخلاقا سالم باشد. وي اين سه عامل را عوامل شادي بخش زندگاني مي دانست. تولستوي مخصوصا بعد از ميانسالي مخالف بهره برداري انسان از انسان شده بود که در روسيه بيش از نقاط ديگر رواج داشت. دوبار سرف هاي املاک خودش را آزاد کرد (روستايياني که با املاک خريد و فروش مي شدند و ضميمه املاک بودند سرف ناميده مي شدند) ولي آنان به دليل ناباوري آنجا را ترک نکردند. در زمينه نوشتن داستان عقيده داشت که داستان بايد به گونه اي نوشته شود که خواننده عشق به زندگي پيدا کند و عشق به زندگي يعني عشق به خود و جامعه. به باور تولستوي نويسنده داستان بايد آن را شخصا ديده و تجربه کرده باشد و به عبارت ديگر خود او آن را باور داشته باشد. داستان "آنا کارنينا" تجربه عشق خودش به سونيا بود که بعدا باهم ازدواج کردند. تولستوي داستانها و نمايشنامه هاي متعدد نوشت از جمله : دوران بچگي، نوجواني، جواني ، آناکارنينا، جنگ و صلح، کوپن جعلي، پدر سرگيوس، آقا و نوکر، قزاقها و ... نامه هشدار دهنده او به تزار نيکلاي دوم که در سال 1901 نوشته و ارسال شده و در موزه نگهداري مي شود سند بزرگي است که در آن اوضاع نابسامان روسها منعکس است. تولستوي در اين نامه به تزار هشدار داده بود که اگر آزادي ندهد و دموکراسي برقرار نکند و از شکاف پهناور مان فقير و غني نکاهد و نظام فئودالي را تعديل نکند جنگ داخلي اجتناب ناپذير خواهد بود و روسيه نابود خواهد شد. تولستوي در اواخر عمر از زنش قهر کرد و با قطار از زادگاه خود فرار کرد و در تنهايي درگذشت. وي داراي يازده فرزند شده بود. راه حلهاي مسئله انتخابات آمريكا نيكلاس كريستف در مقاله 20 نوامبر2004 خود در نيويورك تايمز از نظام انتخاباتي آمريكا انتقاد كرده و راههايي براي اصلاح آن ارائه داده است. مضمون اين مقاله از اين قرار است: ما كه منتقد روش انتخاباتي عراق در زمان صدام حسين و شوروي در دوران حكومت حزب كمونيست بوديم و به نامزدهاي محدود در انتخابات آنها ايراد مي گرفتيم و هنوز هم از گسترش دمكراسي در جهان سخن به ميان مي آوريم ، دست كم بايد نظام انتخاباتي خودمان را اصلاح كنيم كه ايراد نداشته باشد. برنده انتخابات ما يا نامزدهاي حزب دمكرات هستند و يا جمهوريخواه، و اين به دليل توجه مردم به همين دو حزب نيست؛ نظام انتخابيه ما بسيار قديمي است و با شرايط روز مطابقت نمي كند. براي مثال: در انتخابات محلي ايالت آركانزا در 75 درصد از موارد، نامزد انتخاباتي رقيبي جز از حزب ديگر ( دمكرات و يا جمهوريخواه ) نداشت و به همين گونه 73 درصد در فلوريدا، 70 درصد در كاروليناي شمالي و 62 درصد در نيومكزيكو. در هر دوره ، تغييرات جغرافيايي حوزه ها بر پايه منافع حزب حاكم صورت گرفته است . براي مثال: براي اين دوره تغييرات حوزه ها در ايالت تكزاس به گونه اي بود كه نمايندگان دمكرات حذف شدند. وضعيت انتخابات در آمريكا به شكلي است كه وقتي يك نفر يك بار به عضويت مجلس نمايندگان درآيد، اين عضويت او عملا مادام العمر مي شود مشابه مجلس لردان در انگلستان و .... كريستف در مقاله خود سه راه حل ارائه كرده است: 1ـ حذف « الكترال كالج » و انتخاب رئيس جمهوري با اكثريت آراء عمومي. 2 ـ هرگونه اصلاح در خطوط جغرافيايي حوزه ها، توسط كارشناسان غير حزبي بعمل آيد. 3 ـ اعانات مردم و شركتها به هر نامزد، بدون ذكر نام به يك صندوق جداگانه داده شود تا اعانه دهنده بعدا طلبكار نباشد و از برنده انتخابات مساعدت مطالبه نكند. بحث درباره نقائص كار انتخابات آمريكا در رسانه هاي اين كشور، 18 روز پس از انجام آن ادامه دارد. بيشتر ايرادها به دستگاههاي فني راي گيري كه دهها گونه اند وارد آمده و پيشنهاد شده است كه اين دستگاهها يكسان شوند و به راي دهنده « رسيد صورت وضعيت » بدهند كه حاوي چگونگي راي او باشد تا در صورت اشتباه و يا اعتراض، مدركي در دست داشته باشد و دقت كار افزايش يابد. در جايي كه ماشين هاي الكترونيك مغازه ها و بانكهاي خودكار رسيد مي دهند ، چرا نبايد ماشين اخذ راي رسيد بدهد؟. زادروز سازنده آبراه سوئز امروز زادروز فرديناند دو لسپس Ferdinand De Lesseps است که در نوامبر 1805 در ورساي فرانسه در يک خانواده ديپلمات به دنيا آمد و 12 ژوييه 1894 درگذشت. وي که هفت سال در مصر زندگي کرده بود پس از روي کار آمدن دوستش سعيد پاشا در آن کشور پيشنهاد ساختن آبراه سوئز را به او داد و اين کار مهم را به انجام رسانيد. با گشايش اين آبراه، کشتيران ها از طي کردن راه طولاني و توفاني جنوب آفريقا (دماغه اميد نيک) آسوده شدند و مديترانه بار ديگر رونق عهد باستان را به دست آورد. وي سپس به فکر ايجاد آبراهي ميان دو اقيانوس اطلس و آرام افتاد تا راه کوتاه شود و بهترين محل را پاناما يافت و مشغول به کار شد که آمريکا کمپاني سازنده را خريداري کرد و خود اين آبراه را به پايان رسانيد. نظر « ديويد گرگن » درباره جورج بوش «ديويد گرگن» روزنامه نگار معروف آمريكايي در مقاله اي كه در شماره 19 نوامبر 2004 نيويورك تايمز انتشار يافت در باره جورج بوش و تغييرات كابينه اش نوشته است: بي ترديد جورج بوش ( پسر ) بي پرواترين رئيس جمهور آمريكا در تاريخ معاصر است، ولي عاقل بودنش در برابر علامت سئوال و در طول چهار سال آينده باعث دلواپسي است. وي نوشته است: تا اينجا، از انتصابات و تغييرات كابينه مي توان به اين نتيجه رسيد كه بوش با منصوب كردن كاركنان كاخ سفيد و اطرافيانش به وزارت ، مي خواهد كه از اختيارات خود نهايت استفاده را ببرد و همه مطيع و گوش به فرمان او باشند، بمانند وينستون چرچيل در انگلستان كه در حقيقت خودش همه كاره بود. همه تلاش بوش اين است كه در دوره هاي بعد از او هم، حكومت آمريكا در دست حزب جمهوريخواه باشد و برتري آمريكا برجهان باقي بماند. در پي پيروزي در انتخابات اخير، اطرافيان بوش نيز دولت او را آقاي جهان مي پندارند، ولي نگراني از اين است كه اين دولت با كره شمالي و ايران درگير شود. راه حل روس ها براي مسئله فرار مغزها روسها 15 سال پس از آغاز مهاجرت كارشناسان و اتباع ماهر روسيه به ممالك ديگر در صدد كاستن از شتاب اين مهاجرت و اصطلاحا فرار مغزها برآمده اند و از دانش آموختگان علوم كامپيوتر شروع كرده اند. اين بار روسها به جاي گفتن سخناني از جمله « با پول روسيه رشد و تحصيل كرديد، و محصول و ثمره اش را ديگران و رقيبان روسيه ببرند »، از الگوي آمريكا استفاده كرده اند. دميتري ميلووانتسف معاون وزارت تكنولوژي و مخابرات روسيه 20 نوامبر 2004 گفت كه اين دولت تصميم گرفته است يك منطقه عاري از ماليات، براي شكوفا ساختن نبوغ دانش آموختگان و اصحاب استعداد آن كشور در تكنولوژي پيشرفته ـ منطقه اي مشابه « سيليكون ولي » آمريكا ـ تاسيس كند و هر گونه كمك به پيشرفت را در اختيار اين افراد قرار دهد تا نبوغ و برنامه هاي خود را به منصه ظهور برسانند. فرار مغزها از روسيه، پس از فروپاشي شوروي يك ضايعه بزرگ بود. يک معترض شيليايي به مناسبت گردهمايي سران دولتهاي پيرامون اقيانوس آرام در كشور شيلي در بيستم نوامبر 2004، نيويورك تايمز مردم آمريكا را از حضور چين در همه زواياي آمريكاي لاتين آگاه كرد و نوشت: چين كه داراي يك رشد اقتصادي ثابت و پايدار است و مي رود تا صاحب بزرگترين اقتصاد تاريخ بشر شود، در آمريكاي لاتين جاي همه را گرفته و خريدار هرگونه كالاي اضافي و فروشنده اجناس مورد نياز اين منطقه است. از مس شيلي تا سنگ آهن، روي ، چوب و لوبياي روغني برزيل و از نفت ونزوئلا تا شكر كوبا و گوشت آرژانتين روانه چين است. رئيس جمهوري آمريكا دو روز در شيلي مي ماند و « هو جينتائو » رهبر چين از دو هفته پيش در اين منطقه است. چين در هر نقطه از دنيا كه خلائي را مشاهده كند وارد آن مي شود. ما امروز در عراق درگير هستيم و فردا در جاي ديگر و به محض خارج شدن ، چين جاي ما را در اقتصادشان كه نسبت به آن خصومتي ندارند مي گيرد و .... اجتماع سران آسياي شرقي و آمريكاي غربي در ميان صداي اعتراض شيليائي ها به پرزيدنت بوش در مورد تلفات مردم عراق و تخريب خانه ها يشان و انتقاد از ساير سران كه ساكت نشسته اند و مصائب عراقي ها را نظاره مي كنند تشكيل شده بود.
لینک کوتاه :

با دوستان خود به اشتراک بگذارید: