تهران، شهر انقلاب یا پای‌تخت؟!

دکتر غلامعلی رجائی

کد خبر : 39706
چند روز پیش که گوینده برنامه‌ی صبحگاهی سلام ایران دمای هوای تهران را 14 درجه اعلام کرد به جای دمای شهر تهران عبارت دمای پایتخت را بر زبان جاری ساخت. در دیگر برنامه‌های صدا و سیما هم که گاه و بیگاه می‌شنویم مجریان از سر تساهل به جای تهران چندی است لفظ پایتخت را استعمال می‌کنند. اینکه شاید نشود بعضی تعبیرهای به جا مانده از اصطلاحات و فرهنگ رژیم گذشته را به این زودی فراموش کرد امری مسلم است. اگر چه پس از پیروزی انقلاب اسلامی استعمال این عبارات به ورطه فراموشی رفت اما چندی است دوباره این عبارات از بایگانی ذهن بعضی ها خارج شده و مورد استفاده قرار می‌گیرند. گاه این عبارات و واژه‌ها توسط مردم عادی و به ویژه افراد قدیمی مرکز نشین که سالها با استعمال این واژه‌ها خو گرفته‌اند و ترک آنها برایشان مشکل است به کار گرفته می‌شوند که شاید چندان و حتی اصلاً مهم نباشد ولی اگر مجری یک رسانه ملی در ساعات حساس صبح که چندین میلیون نفر به برنامه رادیو گوش می‌دهند این مفهوم و واژه‌های مشابه آن را مورد استفاده قرار دهد جای تأمل نظارت و حساسیت ویژه‌ای از سوی متصدیان رسانه ملی را دارد. به نظر می‌رسد اگر چه این امر حتی از سر تسامح و عدم دقت باشد تکرار و گسترش دامنه استفاده از آن در اذهان عامه اثرات غیر مستقیم نامطلوبی بر جای خواهد گذاشت. در این کشور انقلابی بی‌برگشت انجام شده است نباید اجازه برداشتن حتی یک قدم در جهت بازگشت به مسیر فرهنگی گذشته حتی در حد استعمال یک واژه مانند پایتخت به کسی داده شود. البته این به آن معنی نیست که ما فقط استفاده از واژگان فرهنگ گذشته را ترک کنیم و چشم خود را بر دیگر رجعت‌های نامیمون گذشته فروبندیم از آن جمله اولی‌تر آن که اماکن و کاخ‌های رژیم گذشته که متأسفانه نشیمن بعضی حاکمان و مسئولان ما شده است از محل کار خارج و به صورت موزه اداره شوند. راه توجیه کاخ‌نشینی و تکرار ناپسند دربارگرایی بر روی همه بسته است اگر بنا بود از اماکن رژیم گذشته استفاده شود امام خمینی که رهبر و بنیان‌گذار این انقلاب عظیم بود. و هست و همه در سادگی زندگی و عدم تعلق حضرتش به مظاهر دنیایی هیچ شک و تردیدی نداشته و ندارند از دیگرانی که به استقرار و کار در کاخ‌ها عادت کردند اولی‌تر بود اما حضرت ایشان محل زندگی و کار خود را در یک منزل اجاره‌ای در جماران مختصر نمود. بالاخره یکبار برای همیشه خوب است تکلیف این مسائل برای جامعه روشن شود اگر شاه در نظر مردم بد بود بخشی از این بد بودن وی به خاطر اقامتش در کاخ‌های مرمر گلستان، نیاوران، سعدآباد و... بود. نباید سکوت و بی‌اعتنایی مردم فهیم ایران و نخبگان جامعه را نسبت به کاخ‌نشینی بعضی مسئولان و تجمل‌گرایی آنان را به حساب بی‌تفاوتی رضایت و عدم حساسیت آنها گذاشت آنانکه با تاریخ فرهنگ و روحیات مردم ایران آشنایی دارند به خوبی می‌دانند این خلق‌و‌خو و طبع جامعه ایرانی است که به رغم آنکه از قدرت دیداری بالا و فهم بالایی برخوردار است و آستانه تحمل و درون‌ریزی او نسبت به معضلاتی که احساس مسئولیت و عدم تحمل می‌کند بالاست ناگهان به میدان می‌آید و فعل ارادی خود را انجام می دهد که در آن صورت البته ممکن است این فعل موافق و مطابق میل و نظر خیلی‌ها و به خصوص طبقه حاکم نباشد. یکی از دلایل گریه شاه به هنگام خروج از کشور که به دروغ بر این اقدام خود عنوان استراحت و خستگی نهاد آن بود که می‌دید مردمی که در 4 آبان سال 57 در خیابان‌های تهران و شهرها برای تولد وی جشن گرفته بود به خیابان آمدند و در مدتی کوتاه شعار مرگ بر شاه و تا شاه کفن نشود این وطن، وطن نشود سر دادند. اکنون که به لطف و مشیت الهی و عنایت مولای ما حضرت مهدی (عج) و درایت و تدبیر حضرت امام و از جان گذشتگی ملت همیشه بزرگ ایران آن سبو بشکست و آن پیمانه ریخت و انقلاب اسلامی قدم پر برکت خویش را به این آب و خاک نهاده است با تمام توان از حرمت انقلاب اسلامی و خون‌های مطهری که در جهت بر پایی آن نثار شده است هوشمندانه پاسداری کنیم و راه را بر هر گونه رجعت و ارتجاع به گذشته‌ای که بوی تاج و تخت و طبقه‌گرایی و اشرافیت و دربارگرایی و کاخ‌نشینی می‌دهد استوار بربندیم.
لینک کوتاه :

با دوستان خود به اشتراک بگذارید: