اینجا استان کهگیلویه و بویر احمد است

( روایت یک پیش دانشگاهی شاهد از نداشتن دبیر بعد از دو ماه )

کد خبر : 39834
اینجا استان کهگیلویه و بویر احمد است استان شیرمردان . جایی که به قول معروف به تنها حکومتی که گردن نهاده و با جون و دل اون را پذیرفته همین جمهوری اسلامی است و زیر بار هیچ طاعوتی نرفته استانی که در غیرت و شجاعت معروفند و نسبت به جمعیتش بنابر شنیده ها بیشترین شهید را به انقلاب تقدیم کرده و من دانش اموز پیش دانشگاهی یکی از مثلا بهترین دبیرستانهای شهر یاسوج هستم ((دبیرستان دخترانه شاهد)) دو ماه از سال تحصیلی "۸۶ " می گذره به عبارتی ، یک چهارم سال تحصیلی تمام شد و به عبارت روشنتر ، همه ی بچه ها در هر مقطعی و هر کلاسی یک چهارم از درس خود را خوانده اند ( البته منظورم از همه ، یعنی انها یی که صداشون به جایی یا کسی مثلا رئیس جمهور می رسه و یا اینکه از نظر مالی و پولی از ما بهترونند و الا اونهایی که مثل من و همشاگردیهای من هستند و یه جورایی نام شهید و جانباز و بسیجی و ... این چیزا را باباشون یدک می کشه را نمی دونم شاید اونها هم مثل من باشن فقط طعنه ی این و اونو می شنویم که دختر جانباز و شهید و ... هستیم و بس ) بگذریم در این دو ماه شاید باور نکنید که .. ! نه ! بگذار قصه را از یه جای دیگه شروع کنم ؛ همه از اول قصه میگن و میان اخر من از اخر قصه شروع می کنم و بر می گردم عقب ! ... الغرض ! به سرمون زد بریم اموزش و پرورش و حقمون را بگیریم ؛ خدائیش فکر نمی کردیم "اداره کلی ها " اینجوری طرفمون بیان و تحویلمون بگیرن! شک کردیم ؛ گفتیم نکنه رئیس جمهور امروز اومده استان که اینجور ما را تحویل می گیرن ! یه کمی یکه خوردیم وارد اداره که شدیم درد دلمون شروع شد و شروع کردیم به گلایه و التماس نمی دونم چی شد که یه هو بغض کردیم بعد بغضمون ترکید و بی اختیار زدیم زیر گریه هر کاری کردیم جلوی گریمون را بگیریم نشد که نشد ( حالا صبر کنید ادامه رو بخونید ) همینجور که گریه می کردیم چند نفر که بهشون میومد یه کم از ما بهترون باشن و یه جورایی بقیه کارمندای اموزش و پرورش بفهمی نفهمی ازشون حساب می بردن و یه جورایی با احتیاط باشون حرف می زدن اومدند جلو و گفتند چی شده ؟ بغض ترکیده مون دیگه مهلت نداد مثل اینکه حس ششممون داشت می گفت اگه میخاین گریه کنید حالا وقتشه ! صدامون بالا و بالا و بالاتر رفت چشممون را که باز کردیم دیدیم ای دل سنگ ! اونها هم با ما دارن گریه می کنن باور کنید اشک می ریختند ! انگاری یکیشون گفت ما بازرسیم( فکر کنم منظورش بازرس وزارت اموزش و پرورش بود ) به هر حال وقتی خسته شدیم ، هق هق مون هم از نفس افتاد ، گفتیم اقا ما حقمون را میخوایم ! حق ؟ چه حقی ؟ گفتم ( تیم) اقا امروز دوشنبه 28/8/86 است من و همشاگردیهای من به سرمون زد بریم و از مسئولان حقمون را بگیریم نه ، نه ! زود قضاوت نکنید ! حق ما چند صدهزار تومان پول یا وام یا ... این چیزا نیست حق ما همون چیزیه که همه از اون برخوردارند اون چیه؟ داشتن معلم فیزیک ! یعنی شما هنوز معلم فیزیک ندارید !؟ نه ! فقط ده روز اول سال را داشتیم ولی بعدش مشکلی براش پیش اومد و این دو ماه معلم نداشتیم ما هشت ماه دیگه باید در یک رقابت نفس گیر به نام کنکور شرکت کنیم اما هنوز معلم فیزیک نداریم باور کنید نداریم و 6 ساعت در هفته به عبارتی 48 ساعت از درس فیزیک را غاز می چروندیم خلاصه جاتون خالی بود وزارتی ها که بهشون میومد خیلی دل رحم و عاطفی هم باشند اشکشون را پاک کردن و قول دادند یه معلم فیزیک برای ما پیدا کنند ... اگه اون معلم پیداش شد قول میدم بعدا ماجرا را ادامه بدم .. یادم به قصه اون گرسنه افتاد که در حالی که گریه می کرد به یه ادم پولدار رسید پولدار ازش پرسید چرا گریه می کنی ؟ گفت گرسنه ام گفت نون ندارم بهت بدم ولی هر چی بخوای برات گریه می کنم این رو هم بگم خدائیش مدیر مدرسمون خانم رضوی خیلی خانوم دلسوز و مهربون و عاطفیه و اقای مدیر کل هم تا اونجایی که معلم ها میگن همینطور و شاید این کمبود ها به خاطر بی توجهی مسئولان بالا به استان باشه و خانم مدیر تا اونجا که سراغ دارم به هر دری زده و تا حالا هر کاری از دستش بر اومده کرده ولی طفلکی مگه می تونه خودش دبیر بسازه ؟ گرچه امید ندارم کسی به وبلاگم سر بزنه و این رو بخونه ولی خیلی سبک شدم .
لینک کوتاه :

با دوستان خود به اشتراک بگذارید: