نوستالژی قالیباف

محمد باقر قالیباف - شهردار تهران که این روزها به بلاگری فعال تبدیل شده است - در حالی که در مشهد به سر می برد به یادآوری خاطرات انقلاب و کودکی پرداخته است.

کد خبر : 39898
آنان که خاک را به نظر کیمیا کنند/ آیا شود که گوشه‌ی چشمی به ما کنند. امشب دوباره مانند قدیم به یاد سال‌ها کنار سفره‌ی تمام برکت علی بن موسی‌الرضا (ع) بودن، به رسم خدمت، بالای سر، به موازات ستون‌ها ایستاده‌ام؛ خدام که به ادب زوار را راهنمایی می‌کنند، اسلیمی‌های بالای سر که سال‌هاست حاجات حاجت‌مندان را بر قلبشان حک می‌کند، کفش داری‌ها که گویا مطلع‌الفجر زیارت‌اند، بست بالا که خاطرات انقلاب را روی سنگ فرشش می‌شود خواند، همه و همه مرا به روزهایی می‌برند که آقای کوهستانی - معلم کلاس پنچم دبستان - در طرقبه دستمان را می‌گرفت و با عبور از کوچه پس کوچه‌های «نوغان» و از داخل «بازارچه‌ی حاج آقا جان» وارد حریم حرم‌مان کرد و نباشد که تا آخرین نفس زدن‌هایمان پا از این حریم بیرون نهیم. از آن روز که در گیر و دار انقلاب، «صحن کهنه» خونین می‌شد تا روزهایی که «فخرالدین حجازی» آتشین‌ترین سخنان را به طبع ایام در این حریم به زبان آورد و از روزهایی که شهید مهاجر شب جمعه روحش از همین حرم تا حریم نور به پرواز در می‌آمد، تا آن روزها که سپاهیان محمد (ص) جز به پابوس آقا، مشهدالرضا را ترک نمی‌گفتند، مولای ما! تو شاهدی که مقیم این سرزمینیم؛ چه جسم‌مان به ادب کنار سقاخانه «اسماعیل طلا» ایستاده باشد و چه دل‌مان به «پنجره فولاد» قفل زده باشد. کامل‌ترین، پاک‌ترین، خالص‌ترین و فراوان‌ترین سلام ما بر تو ای وجود نازنین که هر کجا تا به امروز بوده‌ایم، کوی تو بوده است و هر کجا که می‌رویم، جز به اجازه‌ی تو نیست، شاید روزی به طلوع عنایت سلطانی تو در سماوات قلبمان، حاجت این خادم کوچکتان که بر زبان حضرت مولا علی (ع) جاری شده، روا شود که: «و ان یختم لی و لک بسعاده و شهاده و انا الیه راغبون»
لینک مطلب
لینک کوتاه :

با دوستان خود به اشتراک بگذارید: