مکزيک بهشت سالمندان امريکايي
هري کيسلويتز 78 ساله اهل نيويورک مي گويد؛ «شما ديگر نمي توانيد با اين هزينه هاي سرسام آور در امريکا زندگي کنيد.»
کد خبر :
40930
اعتماد: جين داگلاس 70 ساله دريافت که ديگر نمي تواند از خود مراقبت کند. زانوان وي تاب تحمل وزنش را نداشتند و تحمل زمستان هاي باندون روز به روز برايش سخت تر مي شد. داگلاس از پس هزينه هاي سرسام آور مراکز نگهداري از سالمندان که در نزديکي خانه اش قرار داشت برنمي آمد. در نتيجه پس از اينکه مدت ها در اينترنت به دنبال مرکزي ارزان گشت بالاخره به جايي رسيد که اکثر سالمندان امريکايي در دوران کهنسالي خود بدان جا رهسپار مي شوند. او مرکز تميز و کوچکي را در مکزيک پيدا کرد که در آن نه از زمستان هاي سرد خبري بود و نه از هزينه هاي بالاي نگهداري از سالمندان. او با پرداخت 1300 دلار در
ماه که يک چهارم هزينه نگهداري از سالمندان در ارگون است، مي تواند خانه يي مستقل و سه وعده غذاي گرم در روز به دست بياورد و لباس هايش را بدون پرداخت هزينه يي به خشکشويي دهد. به علاوه پرستاران اين مرکز که همه به زبان انگليسي مسلط هستند، 24 ساعته در کنار او حضور دارند تا در صورت بروز هر مشکلي به او ياري رسانند. او هر روز صبح هنگامي که چشمانش را باز مي کند با منظره زيباي درياچه يي که در کنار کوه واقع شده روبه رو مي شود. ميانگين دماي اين منطقه در سال 79 درجه است و او از اينکه مجبور نيست با سرماي هوا روبه رو شود خوشحال است. داگلاس 74 ساله گفت؛ «اينجا واقعاً بهشت است. اگر شما
براي ادامه زندگي به کمک احتياج داريد اين مکان مناسب ترين جا براي شما است. من زماني که در امريکا بودم باورم نمي شد که مي تواند چنين جاي رويايي در جهان وجود داشته باشد. به علاوه، من با پرداخت پول کمي مي توانم از بهترين خدمات پزشکي و نگهداري استفاده کنم.»از آنجا که جمعيت زيادي در امريکا پا به دوران کهنسالي گذاشته اند قيمت هزينه هاي پزشکي و درماني کهنسالان به شدت بالا رفته است. مديران خانه هاي سالمندان مکزيک بر اين باورند که تعداد درخواست براي اقامت در مراکز آنها روز به روز بيشتر خواهد شد زيرا اکثر سالمندان امريکايي توانايي پرداخت هزينه هاي خانه هاي سالمندان
واقع در کشور خود را ندارند. مجاورت مکزيک به امريکا، نيروي کار ارزان و آب و هواي گرم، اين سرزمين را به بهشتي براي سالمندان امريکايي تبديل کرده است. البته در تمام مراکز نگهداري از سالمندان مکزيک خدمات مشابهي ارائه داده نمي شود و کيفيت اين خدمات از مرکزي به مرکز ديگر فرق مي کند. بنابراين لازم است متقاضيان اقامت در اين مراکز قبل از ورود در مرکز مورد نظرشان تحقيق کاملي در مورد آن به عمل آورند. حدود 40 الي 80 هزار امريکايي بازنشسته در مکزيک زندگي مي کنند. ديويد وارنر استاد جامعه شناسي دانشگاه تگزاس که روي اين موضوع تحقيق مي کند بيان داشت اکثر اين افراد در موگيل دي
الند يا چاپالا اقامت دارند. هيچ آمار دقيق و قابل استنادي مبني بر تعداد دقيق امريکايي هايي که در مراکز نگهداري از سالمندان زندگي مي کنند وجود ندارد اما در درياچه چاپالا پنج خانه سالمندان که از خارجي ها مراقبت مي کند مشغول به کار است. هري کيسلويتز 78 ساله اهل نيويورک مي گويد؛ «شما ديگر نمي توانيد با اين هزينه هاي سرسام آور در امريکا زندگي کنيد.» او دو سال پيش به مکزيک مهاجرت کرد و در يکي از خانه هاي سالمندان آن اقامت گزيد. کارمندان اين مرکز به او کمک کردند تا توانايي سخن گفتن را مجدد به دست بياورد و بتواند روي پاهاي خودش راه رود.او مي گويد؛ «در اينجا شما مي توانيد
پرندگان در حال پرواز را ببينيد و هواي تازه و سالم را تنفس کنيد. اينجا احساس زنده بودن به انسان دست مي دهد و شما مي توانيد از زنده بودنتان لذت ببريد.» اکثر ساکنان اين مرکز امريکايي و اروپايي بوده که سال ها پيش بازنشسته شده اند اما از آنجا که روز به روز ضعيف تر و ناتوان تر شده اند ديگر قادر به ادامه زندگي به تنهايي نيستند. عده ديگري که هنوز براي سکونت هميشگي در خانه سالمندان آماده نيستند پرستاران ارزان قيمت مکزيکي را استخدام مي کنند تا در خانه هايشان از آنها مراقبت کنند. اسکار کانو مدير خانه سالمندان اپويو که نهادي خيريه است گفت؛ «با قدرت گرفتن اقتصاد امريکا و
اروپا ما بيشتر شاهد مهاجرت سالمندان به کشورهاي امريکاي لاتين براي گذراندن روزهاي آخر زندگي شان هستيم.»تعداد خانه هاي سالمندان چندان در مکزيک زياد نيست زيرا اکثر بوميان اين کشور دوران کهنسالي خود را در کنار خانواده هاي خود سپري مي کنند. به علاوه قوانين دولتي کمي در زمينه نحوه عملکرد اين مراکز وجود دارد. خيلي از اين مراکز ناگهان ورشکسته شده و امريکايي هاي ساکن در خود را مجبور به رفتن به مراکز ديگر کرده اند. خيلي از اسبابي هم که در اين خانه ها استفاده مي شوند آنچنان کهنه و مندرسند که مشتريان امريکايي خود را فراري مي دهند.توماس کسلر که مادر کهنسالش در اين مرکز
بستري است با اشاره به افسردگي شديد او مي گويد؛ «من فکر نمي کنم که اين مراکز جاي چندان خوشايندي براي کهنسالان باشد اما لااقل باعث شده که هزينه سنگيني از دوش خانواده ها برداشته شود.»