البرادعی:دانش هسته ای در مغز ایرانی هاست

محمد البرادعی می گوید که می ترسد تروریستها با منفجر کردن مواد رادیواکتیو در یک پایتخت بزرگ، ما را غافلگیر کنند. وی ماموریت آسانی ندارد؛ برنامه هسته ای ایران، نگرانی از زرادخانه هسته ای پاکستان پس از تروربی نظیربوتوازجمله دلمشغولی های کنونی وی است.

کد خبر : 43748

مهر: گروه انرژی هسته ای : مدیرکل آژانس بین المللی انرژی اتمی در گفتگوی طولانی با یک روزنامه عرب زبان،بار دیگر بر صلح آمیز بودن فعالیتهای هسته ای ایران تاکید و خاطر نشان کرد جهان اسلام نباید اجازه دهد که در اروپا و آمریکا برای آنها تصمیم گیری شود. خبرنگار الحیات با حضور در منزل محمد البرادعی در وین اتریش به گفتگو با وی درباره "نگرانی های هسته ای قدیم و جدید" پرداخته است. محمد البرادعی می گوید که می ترسد تروریستها با منفجر کردن مواد رادیواکتیو در یک پایتخت بزرگ، ما را غافلگیر کنند. وی ماموریت آسانی ندارد؛ برنامه هسته ای ایران، نگرانی از زرادخانه هسته ای پاکستان پس از تروربی نظیربوتوازجمله دلمشغولی های کنونی وی است. مرد برنده جایزه صلح نوبل، همچنان از احتمال دست زدن آمریکا و رژیم صهیونیستی به یک حماقت بزرگ در برابر ایران(ماجراجویی نظامی) نگران است . مهر، متن کامل مصاحبه الحیات با الرادعی به این شرح است : با آمدن سال جدید، آیا هنوز هم نگرانی هایی دارید؟ البرادعی : نگرانی های زیادی درباره جهان دارم، بسیار اندوهگین هستم که چرا یک گام در راه صلح خواه اگر به طور کلی به جهان نگاه کنیم یا به منطقه عربی که در آن متولد شدم و رشد یافتم و به جهان اسلامی، برنداشتیم. اولویتهای جهان دچاراختلال شده است؛ دو میلیارد انسان یعنی یک سوم ساکنان کره زمین، روزانه کمتر از دو دلار درآمد دارند؛ یعنی هر روز 850 میلیون گرسنه به خواب می روند؛ یک درصد ساکنان زمین، 40 درصد منابع و درآمد آن را در اختیار دارند در حالی که نیمی از ساکنان زمین، تنها یک درصد این منابع را دراختیار دارند، بنابراین عدالت و برابری هم دچار اختلال کامل شده است. اگربه نحوه حل اختلافاتمان نگاه کنیم، می بینیم که از ابزارهای قرون وسطی استفاده می شود یعنی هر کس چماق بزرگتری داشته باشد می تواند به وسیله آن رقیب و دشمن بزرگتر را بدون اینکه بداند او دیدگاه دیگری دارد، مغلوب کند یا اینکه راه حل دائمی تنها از راه گفتگو به عنوان حل عادلانه و دائمی و شرافتمندانه و برابر صورت می گیرد. آنچه در جهان امروز شاهدیم مناقشه هایی است که ریشه در دهه ها و قرون گذشته دارد. به عنوان مثال آنچه امروز درفلسطین، عراق و سومالی رخ می دهد متاسفانه بیشتر این اختلافات در منطقه عربی و اسلامی رخ می دهد که طبعا مرا ناراحت و نگران می کند، زیرا راه حلی در آینده نزدیک نمی بینم، ما همچنان ظاهر را حل و بررسی می کنم نه دلایل و ریشه ها را . این دولتها( دراشاره به آمریکا و قدرتهای هسته ای جهان) به کشورهای دیگر جهان می گویند که حق ندارید سلاح هسته ای داشته باشید، زیرا برایتان خطرناک است؛ این است نظام مبتنی بر "دارا و ندار" در نظام امنیت جهانی. سازمانهای بین المللی به ویژه شورای امنیت به سبب نحوه عملکردشان، خیلی ها را ناامید و سرخورده کرده است، زیرا اگرچه در بسیاری از اوقات موفق می شوند، اما در بسیاری از اوقات شکست هم می خورند؛ وقتی به دارفور(در سودان) نگاه می کنیم؛ صرف نظراز اینکه چه کسی زیان دید و چه کسی اشتباه کرد؛ آنجا دویست هزار انسان، زندگیشان را در این جنگ از دست داده اند و حدود دو میلیون نفرهم آواره و بی خانمان شده اند،اما شورای امنیت و جامعه جهانی درمقابل، همچنان این مسئله را بررسی می کنند که چه نیرویی را به دارفور اعزام کنند، آیا آفریقایی باشند یا بین المللی؟ و در مقابل، روزانه جانهای انسانها گرفته می شود. از سال 1989 تا سال 2003، سه میلیون و 800 هزار نفر در جنگ دوم کنگو، کشته شدند؛ بسیاری در جهان حتی از وجود چنین جنگی اطلاع ندارند؛ ارزش زندگی انسانی در نگاه ما متفاوت است که این مسئله مرا به شدت نگران می کند. هنگامی که فرزندان و برادران ما( اعراب) در عراق می میرند؛ می گویند 40 یا 50 نفر در اینجا مردند، اما هنگامی که یک نظامی انگلیسی یا آمریکایی می میرند حتی تاریخ خانواده و همسر و فرزندانش را نیز می شنویم هنگامی که یک معدن بر سر کارگران درآمریکا ریزش می کند سه روز متوالی در شبکه های تلویزیونی، اخبار مربوط به آنها را پخش می کنند و البته همه ما ناراحت می شویم، اما وقتی نگاه واقع بینانه داشته باشد با متفاوت بودن مفهوم قداست زندگی انسانی در نگاه جامعه بین المللی روبرو می شویم. زندگی برخی از برخی دیگر ارزشمندتر است؛ تمام این مسائل را یادآوری می کنم تا بگویم که جامعه بین المللی که تمام این مسائل با احساس امروز ما و احساس تمام کشورها در شرق و غرب مبنی بر نبود امنیت ارتباط دارد؛ مشکلات توسعه درنهایت با مشکلات امنیتی ارتباط پیدا می کند. من مسئله سلاحهای کشتار جمعی را بررسی و حل و فصل می کنم و ماموریتم جلوگیری از گسترش سلاحهای هسته ای ودر نهایت نابودی آنها است؛ هنگامی که از جایگاه خود به نحوه انجام این کار نگاه می کنم، ناگزیر باید از فقر و شخصی شروع کنم که ارزشی برایش قائل نیستند یا احساس آزادی ندارد و از حکومتش رنج می برد؛ این وضعیت دردرجه اول بر جهان عربی و اسلامی و انسانی تطبیق می کند که می بیند جهان خارج، مسائلش را به حاشیه می برد؛ به مسئله فلسطین نگاه می کنم؛ وقتی خودم را جای یک فلسطینی قرار می دهم؛ نه فلسطینی، حتی عراقی و افغانی، می بینم که هیچ امیدی در زندگی اش ندارد؛ در جایگاه چنین شخصی(فلسطینی یا عراقی و افغانی) نمی توانم (خواسته های )خانواده ام را تامین کنم؛ احساس زیان و ظلم می کنم؛ در برابرم هیچ جایی برای فرار وجود ندارد؛ مگر اینکه بر واقعیت زندگی ام انقلاب کنم؛ انقلابهای زیادی را دیده ایم که به بهانه های مختلف رخ داده اند که در نهایت این انقلاب انسان است بر احساس ظلم یا زیانی که از آن رنج می بریم؛ انسان در ابتدا تروریست یا قدیس به دنیا نمی آید؛ آنچه تفاوت ایجاد می کند، فضایی است که در آن به دنیا می آید. - هنگامی که خبر ترور بی نظیر بوتو نخست وزیر اسبق پاکستان را شنیدید، احساس نگرانی از زرادخانه هسته ای پاکستان به شما دست نداد؟ طبعا، نگرانی زیادی درباره زرادخانه هسته ای پاکستان احساس کردم؛ درباره پرونده هسته ای ایران نیز که از بیش از یک سال پیش، آن را پیگیری می کنم؛ همین احساس را دارم. بارها درباره استفاده از زور هشدار داده ام و پیوسته تاکید کرده ام که ما زمان طولانی برای حل دیپلماتیک این مسئله(برنامه هسته ای ایران) داریم و نباید به گزینه نظامی درباره مشکل مربوط به ایران یا هر مشکل دیگر پیش از استفاده از تمام راه حلهای دیپلماتیک، فکر کنیم و اینکه گزینه نظامی، آخرین گزینه باشد که ما درباره این مسئله از این گزینه دور هستیم. درباره مسئله ایران بارها یادآوری کرده ام که نگران پیامدها و اثرات هرگونه جنگ جدید درمنطقه خاورمیانه و جهان اسلام، نه درباره ایران که جهان نگران است شاید ، 10 سال بعد سلاح هسته ای بسازد بلکه بیشتر از همه از تاثیر این جنگ در پاکستان می ترسم که یک کشور اسلامی است که از مشکلات داخلی زیادی رنج می برد؛ از این می ترسم که نظام هرج و مرج یا نظام افراطی دراین کشور شکل گیرد، زیرا این سلاح(هسته ای) اگر دراختیار دولت -خواه نظامش،مذهبی یا دموکراتیک باشد-نیازمند نوعی عقلانیت است، زیرا این دولت می داند اگر از سلاح هسته ای استفاده کند، همه چیز را به سبب بازدارندگی هسته ای نابود خواهد کرد، اما چنین مسئله ای (استفاده نکردن از سالح هسته ای) درباره گروه های افراطی صادق نیست، زیرا ایدئولوژی این گروه ها مبتنی بر نظام بازدارندگی یا ترس از زندگی نیست، زیرا آنها(گروههای افراطی) حاضرند در راه افکار و عقاید خود، زندگیشان را نابود کنند.

لینک کوتاه :

با دوستان خود به اشتراک بگذارید: