فرعون های روزگار ما
کامران نجف زاده، خبرنگار خوش ذوق واحد مرکزی خبر، از سفرش به همراه حداد عادل به مصر در وبلاگش می نویسد:
در دل قاهره شهري که گمان مي بردم حالا خيلي مردمانش روزگار خوشي دارند و لابد مظهر تمدن در جهان عرب است و البته از اين خبرها هم نبود،صدايي مي آمد. صدا به گمانم از دل سنگ ها بود.از دل تکه سنگ هايي که از دو تن تا پنجاه تن وزن داشتند و براي جابجاکردن هرکدامشان 5 تا 7 ماه زمان طول کشيده بود. حتي از کنار مجسمه ابوالهول که مصريان باستان معتقد بودند بايد حيوان افسانه اي باشد و از اين اماکن مقدس نگه داري کند صدايي مي آمد. وقتي از تونلي تنگ و تاريک در دل هرم،خميده و مچاله شده و داغ گذشتيم و تا قبر فرعون رسيديم باز صدايي مي امد.در موزه مصر همان صدا را باز شنيدم وقتي بالاي سر فرعون موميايي بودم و مات. ...به گمانم آن صدا ،ناله برده ها بود درروزگاري که هزينه نگه داري انسانها کمتر از حيوانات بود.صداي ضجه برده ها مي امد از اين گذرگاه زمان که شلاق مي خوردند،اشک مي ريختند،مي مردند و لاي جرز سنگ هاي هرم دفنشان مي کردند. با خودم فکر کردم اگر قرار بود براي هر فرعوني در هر قرني و هر سرزميني هرمي مي ساختند و موميايي اش مي کردند که شايد دوباره جان بگيرد و امپراطوري کند حالا لازم نبود براي عکس يادگاري انداختن تا مصر بياييم. آن وقت زمين از بالا شبيه جوجه تيغي بود و هرکسي در سرزمين خودش اهرام داشت. لینک مطلب