روایت قالیباف از دیدار با مدیران جوان غربی
محمدباقر قالیباف در وبلاگش بار دیگر از تجربه شرکت در داووس می نویسد:
یکی از چیزهایی که در حاشیهی اجلاس جهانی اقتصاد برایم جالب بود، برخورد سویسیها با برف بود. سویس کشور برفگیری است. برف زیادی در شهر بود، اما مردم راحت رفت و آمد میکردند. یک دلیلش همان است که همه حدس میزنیم. شهرداری مرتب و خوب خیابانها را پاک میکند. اما فقط این نیست. یکی از چیزهایی که به مردم کمک میکرد با برف کنار بیایند تجهیزات مناسب بود. همه، چه مردم چه خدمات شهری چه پلیس و شهرداری، در فصل سرما لاستیک پهن برای ماشینهایشان استفاده میکنند. تقریبا همه، وقت راه رفتن عصاهایی استفاده میکنند که مخصوص برف است. در عین حال، استفاده از همین تجهیزات هم نیازمند آموزش و کنترل است. آموزش عمومی وسیعی بود که به مردم نشان میداد چه طور با محیط کنار بیایند و زندگی کنند و در مواردی که لازم بود حتی کنترل هم بود. درست مثل مواردی مانند کمربند ایمنی، پلیس تجهیزاتی را که لازم بود کنترل میکرد. یکی دیگر از چیزهایی که در حاشیهی اجلاس دیدم و برایم جالب بود، اتفاقی بود که در دیدار با یکی از شهرداران کلانشهرهای معروف افتاد. حین صحبت با من خیلی راحت و طبیعی برای هر دو نفرمان چایی ریخت وبه مزاح گفت «یک شهردار دست کم باید این کار را بلد باشد.» این یعنی همه جای دنیا اگر بخواهند کسی را به خدمتی بگمارند و انتظار داشته باشند کارش را درست انجام بدهد، او را با توان،تعهد و کارآمدی اش میسنجند، نه با معیارهای دیگر. همین چیزها است که به تشکیل قشر جدیدی از مدیران جوان در غرب انجامیده است. این مدیران جدید علاقهای به گذشتهی غرب ندارند. نه به فتوحات و توان گذشتهی غرب علاقهای دارند، نه از به یاد آوردن سابقهی استعماری غرب خوشحال میشوند. سعی میکنند با فراموش کردن گذشته به آینده فکر کنند و آیندهنگر و آیندهگرا باشند. دیدهام که معمولا از جرج بوش متنفرند و سعی نمیکنند از تصمیمات خطای او و همقطارانش دفاع کنند. این نوعی رویکرد واقعگرایانه به اقتدار رو به پایان غرب و آغاز دوران مشارکت همگانی ملل در ادارهی جهان است. البته این رویکرد ،امروز رویکرد حاکم در غرب نیست ولی آغاز آن را در برخورد با مدیران جوان غربی در داووس دیدم.