دموكراسي در جبهه

کد خبر : 46379
دلم بدجوري براي دموکراسي جبهه تنگ شده؛ براي توسعه سياسي گردان­ها خط شکن، آخه اونجا جريان و حزبي نبود همش ائتلاف بود. هيچ چالشي نبود، بلکه همه جا پر از چاله بود. از يک وجبي­ها که براي خمپاره 60بود تا چاله تانک. شکاف طبقاتي نبود، تنها حفره روباهي بود و جانپناه، آن هم براي آدم هاي جانباز و جان نثار. بحران هويت نبود، انقلاب هويت بود: فرشي مي­آمدي و عرشي مي­شدي. عجب غوغا سالاري در ادب و هنر حاکم بود؛ اول همه، بعد من - لبخند بزن بردار لبخند گل قشنگه - يا زيارت يا شهادت شيرين ترين عبادت رقص بود آن هم روي پَد خيبر، زير گلوله ها تماماً خارجي؛ اروپايي, آمريکايي. حيف که اهدا جايزه نُوبِلش، مال اين دنيا نبود. آنجا فرهنگ را شرق تعيين نمي­کرد چون اصول نه شرقي و نه غربي حاکم بود, همبستگي بود؛ اما کاغذي نبود، مشارکت بود؛ اما رنگي نبود, آفتاب بود؛ اما براي شهر خاصي نبود سلام بود؛ اما سرد و بي­روح نبود. فقط يک حزب بود، حزب الله. کسي اعتصاب غذا نمي­کرد چون توي محاصره، آب و غذايي نبود. ياد بچه­هاي تو کانال منطقه فکه بخير همه چيز بود الا حقوق بشر، چون بشري نبود. همه فرشته بودند. خاک آنجا هم آسماني بود، البته برنگ غروب جمعه؛ سرخ. نظر سنجي­ها چيزي نشان نمي­داد، اما بوي عمليات همه را پاي کار مي­کشيد. پوسترها رنگي بود، اما عکس شهدا تک رنگ بود. آزادي، بچه­ها را اذيت مي­کرد همه دنبال تکليف مي­گشتند؛ اما دريغ از يک کار روي زمين مانده. پارتي بازي فقط يک شب بساطش رو پهن مي­کرد، آن هم شب حمله؛ حاجي فلان بچه کار درستيه، بذار امشب بياد؟! آنجا آقازاده­ها هميشه خط شکن بودند. کسي زيرآبي نمي­رفت، دروغ نگم! چرا؟ تو اروند و کارون مي­رفتن, اما آنجا سر پوشيده نبود سونا و جکوزي هم نداشت. بگذريم... راستي مژده! بوي عمليات ميآد!؟ مي­خواهيم خط رو بکشيم توي شهرها! البته نه خود خط رو، بلکه حال و هواي خط و خاکريز و جبهه رو. خدا وکيلي! هستي بريم پاي کار؟هر که دارد سر همراهي مابسم الله
لینک مطلب
لینک کوتاه :

با دوستان خود به اشتراک بگذارید: