دموكراسي در جبهه
کد خبر :
46379
دلم بدجوري براي دموکراسي جبهه تنگ شده؛ براي توسعه سياسي گردانها خط شکن، آخه اونجا جريان و حزبي نبود همش ائتلاف بود. هيچ چالشي نبود، بلکه همه جا پر از چاله بود. از يک وجبيها که براي خمپاره 60بود تا چاله تانک. شکاف طبقاتي نبود، تنها حفره روباهي بود و جانپناه، آن هم براي آدم هاي جانباز و جان نثار. بحران هويت نبود، انقلاب هويت بود: فرشي ميآمدي و عرشي ميشدي. عجب غوغا سالاري در ادب و هنر حاکم بود؛ اول همه، بعد من - لبخند بزن بردار لبخند گل قشنگه - يا زيارت يا شهادت شيرين ترين عبادت رقص بود آن هم روي پَد خيبر، زير گلوله ها تماماً خارجي؛ اروپايي, آمريکايي. حيف که اهدا جايزه نُوبِلش، مال اين دنيا نبود. آنجا فرهنگ را شرق تعيين نميکرد چون اصول نه شرقي و نه غربي حاکم بود, همبستگي بود؛ اما کاغذي نبود، مشارکت بود؛ اما رنگي نبود, آفتاب بود؛ اما براي شهر خاصي نبود سلام بود؛ اما سرد و بيروح نبود. فقط يک حزب بود، حزب الله. کسي اعتصاب غذا نميکرد چون توي محاصره، آب و غذايي نبود. ياد بچههاي تو کانال منطقه فکه بخير همه چيز بود الا حقوق بشر، چون بشري نبود. همه فرشته بودند. خاک آنجا هم آسماني بود، البته برنگ غروب جمعه؛
سرخ. نظر سنجيها چيزي نشان نميداد، اما بوي عمليات همه را پاي کار ميکشيد. پوسترها رنگي بود، اما عکس شهدا تک رنگ بود. آزادي، بچهها را اذيت ميکرد همه دنبال تکليف ميگشتند؛ اما دريغ از يک کار روي زمين مانده. پارتي بازي فقط يک شب بساطش رو پهن ميکرد، آن هم شب حمله؛ حاجي فلان بچه کار درستيه، بذار امشب بياد؟! آنجا آقازادهها هميشه خط شکن بودند. کسي زيرآبي نميرفت، دروغ نگم! چرا؟ تو اروند و کارون ميرفتن, اما آنجا سر پوشيده نبود سونا و جکوزي هم نداشت. بگذريم... راستي مژده! بوي عمليات ميآد!؟ ميخواهيم خط رو بکشيم توي شهرها! البته نه خود خط رو، بلکه حال و هواي خط و خاکريز و جبهه رو. خدا وکيلي! هستي بريم پاي کار؟هر که دارد سر همراهي مابسم الله
لینک مطلب