چراغی که فروغی نداشت
محمد یاسین
با پیدایش عرصه علم و تکنولوژی که در ماشینی شدن بسیاری از امور نقش ایفا نمود و زمینه سهولت در کارها و فعالیت ها را برای انسان فراهم گردانید، این موفقیت ها فقط توانستند تامین کننده نیازهای مادی انسانها باشند و بستری بوجود آمد که از تامین نیازهای حقیقی تر کوتاهی بعمل آید. شاید می توان گفت در دوره امروز انسان توانسته است به ترقی و رشد خود از بعد و زوایای مادی دست یابد و توان دسترسی به همان خواسته نا چیز را بیابد و چه بسا این سطحی نگری و تک بینی در دستیابی به نیازهای معنوی از این رو زمینه ساز افزایش خود کش ها، جنایت ها، نامردی ها و خیانت ها را بویژه در غرب فراهم می نماید و به جای آنکه استفاده از علم و دانش عامل توسعه شود ناقل افت ها و تقلیل ها شده است. باید به جرات گفت انسان راه نیکبختی را تنها فراگیری علم و دانش دانسته و از نیازهای اساسی دیگر غفلت کرده است. قطعاً عدم توجه به نیازهای اساسی و صد البته حیاتی انسان که همان نیاز به معنویت یعنی اتکا به خالق حقیقی و هستی بخش و فراتر از همه ی زیبایی ها و بزرگی های جهان آفرینش می باشد، پدید آورنده عرصه بی هویتی و پوچی را ارمغان آور است. طبعاً فرار از این مسئله سبب ساز بروز بیماریهای روحی و روانی شده و لحظه به لحظه اقشار بی توجه به این موضوع را به دام نابودی می کشاند. آنچه در ذهن و درک هر انسانی پذیرفتنی و غیر قابل انکار است، نیاز به مخلوق دانا و توانایی بوده که اگر نبود چراغ زندگی فروغی برای ادامه حیات نداشت باید اذعان کرد که اگر ارتباط انسان با پروردگار وجود نداشت پس به چه علت هنگام برقرای ارتباط با معبود، آدمی به آرامش و آسایش خاطر دست می یابد! آیا لذتهای زودگذر دنیا توانسته است چنین بستری را فراهم آورد؟ قطعاً نتوانسته است. پس در می یابیم که سعادت و پیشرفت کشورها و جوامع در گروی ارتباط با پروردگار و تلاش در جهت مسیری است که او بر ایمان مقدر نموده است که انشاالله بتوانیم در همان جهت گام برداریم.