البطاط: سپاه ایران در جنگ تحمیلی، سپاه اسلام بود/ درگیری‌های مذهبی در عراق و نقش حزب‌الله عراق/ حکومت نظامی شبانه در مناطقه شیعه‌نشین/ وقتی بطاط و مقتدی صدر به هم نزدیک می‌شوند

«شیعیان هر چه دارند از کربلا دارند. بیایید کربلا را مرور کنیم. در یک سوی میدان، بنی هاشم از اهالی حجاز حضور دارند و در سوی دیگر میدان، سیاهی لشگر عظیمی از کوفیان هستند که با نگرش های امروزی باید آنان را عراقی دانست. طبق این تبلیغات، مسلم بن عوسجه باید در سپاه عراق می جنگید نه در سپاه حجاز؛ اما همه می دانیم که شیعه آرزو دارد در سپاه امامش علیه حکام جور بجنگد. این است که منطق شیعه را از منطق بعثی ها جدا می کند...»

کد خبر : 465012
سرویس بین الملل فردا:

قسمت اول گزارش مربوط به «واثق البطاط» مؤسس و رهبر تشکیلات سازمان «جیش المختار» هفته قبلبا عنوان ... منتشر شد. با توجه به استقبال خوانندگان و فقدان منبع فارسی جامع و قابل اتکا در این زمینه، سرویس بین الملل فردا قسمت دوم این یادداشت را با جزئیات بیش تری تدوین کرده است. دشهرت جیش المختار به علت حمله موشکی به مقر منافقان در کمپ لیبرتی در مجاورت فرودگاه بغداد است که به قتل تعدادی از عناصر و سران این فرقه از جمله «حسین ابریشمچی» منجر شد. در قسمت اول، فعالیت های سیاسی-نظامی «واثق البطاط» تا پیش از تشکیل جیش المختار را برشمردیم. در قسمت دوم به علل و زمینه های تأسیس جیش المختار می پردازیم و در قسمت سوم، مناقشه برانگیزترین مواضع رهبر و مؤسس این سازمان مرور خواهد شد. در قسمت قبل، واثق البطاط به صورت مبسوط معرفی شد. تنها نکته مهم قابل ذکر در این مقطع، درنگ در «عدم شناسایی او از سوی عوامل حزب بعث» در زمان بازداشت است. همان گونه که نوشته شد، "واثق البطاط" از سوی بیدادگاه های رژیم بعث به صورت غیابی به سه بار اعدام محکوم شده بود؛ اما وقتی بازداشت شد تنها نام مستعار و عملیاتی وی "سید طاهر بطوط" مورد توجه و شناسایی سازمان امنیتی استخبارات صدام قرار گرفت! این نکته در رقابت هایی که سال های بعد میان برخی گروه های معارض صدام در عراق شکل گرفت، باعث تحقیر، طعن یا حتی مشکوک خواندن بطاط شد!

کانال های در تشکیلات ثارالله با ایران ماجرا از این قرار بود که واثق البطاط در تشکیلات ثارالله الویت خود را تشکیل و تثبیت کانال های امن برای نفوذ به داخل خاک عراق از طریق ایران قرار داد. برای این کار، سه کانال را به صورت موازی تشکیل داد. یک کانال از طریق کردستان که سعی کرد به صورت همزمان از رژیم صدام و دو حزب بزرگ کردستان (حزب دموکرات به رهبری بارزانی و حزب اتحادیه میهنی به رهبری طالبانی) مخفی بماند. به همین علت، حتی بخش هایی از ساختار امنیتی ایران - که نسبت به ارتباطات گسترده آنان با اتحادیه میهنی کردستان بیم داشت - از این کانال بی خبر ماندند و تنها بخش های مرتبط با سپاه بدر به شکل سری در جریان این کانال ارتباطی بودند. بعدها همین نکته - در کنار عوامل دیگری - باعث بدبینی و اختلاف شدید احزاب کرد عراق با نامبرده شد. دو کانال دیگر در قلمرو اعراب بود. یک کانال در استان دیاله برقرار شد که طرف عراقی آن ها اعراب بودند. بزرگ ترین تهدید برای این کانال، فرقه تروریستی منافقین بود که با دقت بالایی تمام رفت و آمدهای مرزی استان دیاله را دنبال می کرد و حتی شایعاتی دال بر شکار و ربودن تعدادی از عوامل تشکیلات ثارالله (به رهبری واثق البطاط) از سوی منافقین مطرح است که تاکنون از سوی واثق البطاط تکذیب شده است. به نظر می رسد از این زمان است که بطاط نسبت به خطر منافقین حساسیت بیش تری پیدا می کند. کانال سوم ثارالله برای ارتباط با ایران، کانال خوزستان و استان میسان عراق بود. در آن زمان، حزب الدعوه و سپاه بدر نیز از همین کانال برای امور خود استفاده می کردند و واثق البطاط برای ایجاد تمایز، نقطه ارتباطی خود در طرف عراقی را نه اعراب شیعه بلکه کردهای فیلی قرار داد! برای این منظور، واثق البطاط شخصا مدتی در شهرستان «علی الغربی» در استان میسان مستقر شد و عوامل تشکیلات خود را در آن استان مستقر ساخت. او در این دوره، نام مستعار «سید طاهر بطوط» را برای خود برگزید و توانست با نفوذ در میان قبائل کرد فیلی، خود را یکی از کردهای فیلی قدیمی وانمود کند که پدربزرگش به ایران مهاجرت و بین "لک"های ایران زندگی کرده است. در آن زمان، اعراب میسان به ندرت از وجود قومیت لک در ایران آگاه بودند و این تاکتیک واثق البطاط کارآیی خوبی برای جلب اعتماد کردهای فیلی داشته است. وقتی صدام واثق البطاط را به جرم قاچاق بازداشت کرد
بطاط در حین عملیات در عمق خاک عراق بازداشت می شود. تبعا در حین عملیات، با نام عملیاتی (سید طاهر بطوط) و پوشش کردی خود فعالیت می کرده و با توجه به حمایت قبائل کرد فیلی، دستگاه استخبارات حقیقتا تصور می کند یک قاچاقچی محلی را بازداشت کرده اند که محصولات کشاورزی و نیازهای کشاورزان را در دو سوی مرز قاچاق می کرده است. تاسیس حزب الله عراق و درگیری های مذهبی
بعد از تأسیس حزب الله عراق در سال 2006، واثق در شمار رهبران رده اول و مؤسس این تشکیلات قرار می گیرد. در زمان تأسیس این سازمان، تلاش محسوسی شد تا تمام ظرفیت های فعال و نیمه فعال جهادی در میان شیعیان عراق که هنوز به صورت پراکنده در بخش های شیعه نشین حضور داشتند سازمان یابند. طبیعی بود که در این وضعیت، ساختار ناهمگون و تنوع بالایی برای این تشکیلات جهادی پدیدار گردد. در زمان تأسیس حزب الله عراق، صرفا جیش المهدی (وابسته به مقتدی صدر) و سپاه بدر در میان شیعیان عراق دارای تشکیلات و سازماندهی بودند و تمام گروه های پراکنده ای که در قالب دو تشکیلات فوق نبودند، در زمان تأسیس حزب الله جزئی از این ساختار شدند. چند ماه بعد از تأسیس این سازمان، افراطیون سنی عراق عملیات تروریستی خود را در حرم امامین عسکریین در سامرا مرتکب شدند که به شدت فضای سیاسی و اجتماعی عراق را تحت تأثیر قرار داد. در واکنش به این فاجعه، بسیاری از شیعیان عملیات متقابلی را در مناطق سنی نشین انجام دادند که با حمله مسلحانه افراطیون و عشائر سنی به شیعیان در مناطقی مانند استان های بغداد و بابل مواجه شد. در نتیجه این وضعیت، نزدیک به هزار عراقی در درگیری های خیابانی کشته شدند و امنیت عراق به شدت متزلزل شد. در این درگیری ها، عمده حملات از سوی عشائر مسلح اهل سنت انجام شد؛ اما در میان شیعیان نیز دو گروه «جیش المهدی» و «حزب الله عراق» در دفاع از شیعیان دست به اسلحه بردند که به افزایش کشته ها و زخمی های این دوره منجر شد. بحران امنیتی-جنگی بعد از فاجعه انفجار سامرا، با پیام انساندوستانه و خویشتندارانه آیت الله سیستانی فروکش کرد؛ اما بحران سیاسی عراق تازه از همین مرحله وارد فاز جدیدی شد که اولیای دم مقتولان خواهان قصاص قاتلان شدند. به جرأت می توان گفت نخستین زلزله جدی در تشکیلات حزب الله عراق در این مقطع رخ داد.
درگیری های داخلی شیعیان و مخالفت با نوری المالکی دومین حادثه ای که به تشدید تنش در داخل حزب الله عراق منجر شد، یک سال بعد روی داد. در این زمان، نوری المالکی نخست وزیر عراق شده بود و اعلام کرد حاضر نیست گروه های مسلح مستقل از دولت را تحمل کند. به همین علت، یک مهلت قانونی را معین کرد که تمام گروه های مسلح، اسلحه های خود را به ارتش تحویل داده و افراد آن به زندگی عادی روی آورند. سپاه بدر - که رهبری آن نزدیک ترین فرد به نوری العبادی بود - فورا از دستور فوق حمایت کرد و عملا تشکیلات امنیتی نوظهور دفتر نخست وزیری را در دست گرفت. جیش المهدی در برابر این فرمان مقاومت کرد که باعث جنگ مسلحانه میان دولت مرکزی و جیش المهدی در بهار 87 شد. نگارنده در آن زمان در عراق حضور داشت و حکومت نظامی شبانه در مناطقه شیعه نشین را مشاهده کرده است. تشکیلات حزب الله عراق که اولا سازمان یافتگی کم تری داشت، ثانیا در جریان شکایت ها و قصاص به شدت دچار اختلافات شده بود، نمی توانست در برابر این دستور بی تفاوت بماند؛ زیرا مشمول قانون ممنوعیت نگهداری و حمل اسلحه می شد. شورای رهبری حزب الله در این زمان تصمیم به «فعالیت های مخفیانه» می گیرد؛ اما ناهمگونی تشکیلاتی، عدم سازمان یافتگی کافی و به خصوص اختلافات شدید داخلی مانع تحقق این برنامه می شد. انشعاب در تشکیلات حزب الله در این میان، بخشی از سازمان راهبرد نزدیکی به نوری المالکی را برمی گزیند تا بتواند از گزند برخرود نظامی در امان بماند؛ اما بخش دیگری - که نسبت به رفتار دولت با جیش المهدی نقد جدی داشتند - این موضع را برنتابیدند و عملا حزب الله به سمت انشعابات بزرگ پیش رفت. یکی از مخالفان جدی همگرایی و هماهنگی حزب الله با نوری المالکی، واثق البطاط بود که در همین دوره، برای جدایی از حزب الله و تشکیل سازمان متبوع گام های اولیه را برداشت. متقابلا تضعیف واثق البطاط به صورت جدی در دستور کار نزدیکان نوری المالکی قرار گرفت و شاید از همین مقطع بود که وزن بطاط در ایران کاهش قابل ملاحظه ای یافت. طی همین سال ها، به مرور رسانه های ایران با فضای عراق آشنا شدند و اخبار شیعیان عراق در رسانه های داخلی کار می شد. واثق البطاط در آن دوران فعالیت های مخفیانه را دنبال می کرد و تبعا مورد توجه رسانه ها قرار نگرفت. حساسیت منفی دفتر نخست وزیری، حزب الدعوه و بخشی از سیاسیون عراقی نزدیک به تهران هم در این میان تأثیرگذار بود. در سال های بعد، کاخ سفید توافقنامه امنیتی را به بغداد تحمیل کرد و نوری المالکی، حزب الدعوه، مجلس اعلای عراق و... در برابر آن تمکین کردند. در این مقطع، تنها جریان شیعی که به صورت روشن علیه این توافقنامه موضع گیری کرد، جریان وابسته به مقتدی صدر بود. در حزب الله عراق، راهبرد مخالفت با توافقنامه در دستور کار قرار گرفت؛ اما به علت وابستگی بخش قابل توجهی از ساختار آن به دفتر امنیتی نخست وزیری و حتی شخص نوری المالکی، عملا این مخالفت هیچ تأثیر و بروزی نداشت! در این زمان، واثق البطاط بار دیگر به جیش المهدی نزدیک شد تا بتواند مطابق بینش و منش خود در مخالفت با ایالات متحده عمل کند. در سال 2011 با آغاز بحران در سوریه، عمده گروه های عراقی تصمیم به بیطرفی گرفتند؛ اما جیش المهدی با توجه به درک اهمیت راهبردی جبهه مقاومت اسلامی، به حمایت از نظام قانونی سوریه پرداخت. تشکیلات حزب الله عراق در این مقطع، در قبال ناآرامی های سوریه موضع بیطرفی را اختیار کرد؛ اما واثق البطاط حاضر به قبول بیطرفی نشد و نیروهای نزدیک به خود را به عراق ارسال کرد. در این مقطع دو گردان «کتائب زید بن علی» و «کتائب السجاد» وابسته به حزب الله عراق و در واقع تحت رهبری شخصی واثق البطاط به سوریه رفتند تا در کنار حزب الله لبنان علیه شورشیان بجنگند. با خروج آمریکا از عراق در پایان سال 2011، ملاحظات نوری المالکی کنار رفت و حزب الله عراق در قامت یک عضو فعال محور مقاومت فعالیت خود را علنی کرد؛ اما همچنان در قبال سوریه موضع کمرنگی را اختیار کرده بود. این وضعیت به واثق البطاط کمک می کرد تا بدون مخالفت شدید در رهبری حزب الله، افراد خود را در تشکیلات کتاب زید و کتائب السجاد سازماندهی کند که حلقه های اولیه جیش المختار در سال های بعد بودند. در سال 2012 در پی خروج نیروهای آمریکایی و تشدید بیماری رئیس جمهور وقت عراق (جلال طالبانی) فرصتی برای نوری المالکی ایجاد شد تا تمام مخالفان و منتقدان خود را منزوی سازد. به این ترتیب، واثق البطاط از جمله فعالین سیاسی-نظامی عراق بود که دیگر مجال چندانی برای فعالیت در عراق نداشت. با این حال، از نیمه دوم سال 2012 دو اتفاق مهم باعث مطرح شدن دوباره واثق البطاط شد و او این بار، صراحت و رادیکالیسم منحصر به فردی را نشان داد که از سویی باعث افزایش مخالفت نوری المالکی با وی شد و از سوی دیگر او را به یکی از رسانه ای ترین چهره های عراقی تبدیل کرد! نخستین اتفاق در تابستان این سال رخ داد که ارتش آزاد سوریه عملیات «آتشفشان دمشق» را در پایتخت سوریه انجام داد و توانست محله زینبیه را برای ساعاتی به تصرف خود درآورد. در جریان اشغال محله شیعه نشین زینبیه، گروه سلفی «لواء التوحید» به شیعیان عراقی حمله کرد و حتی نگرانی بابت حمله به بارگاه مطهر حضرت زینب منجر به تشکیل زنجیره انسانی صدها نفری در محیط حرم شد. تا آن روز، اهل سنت عراق یکپارچه در کنار معارضان سوری ایستاده بودند، اما در میان چهره های بارز شیعیان تنها مقتدی صدر و واثق البطاط در مورد حضور نظامی در سوریه موضع گیری علنی داشتند. بعد از این تحولات، فضای جامعه شیعیان عراق نسبت به تحولات سوریه و تحرکات سلفی های آن دیار به شدت حساس شد و زمینه ای درست شد تا واثق البطاط نفوذ خود را در میان شیعیان عراق افزایش دهد. دومین اتفاق، آغاز شورش و تحصن اهل سنت عراق در استان الانبار بود که به تحصن ده ها هزار نفری بزرگراه میان فلوجه و الرمادی انجامید و حتی شهر فلوجه به صورت غیررسمی از کنترل دولت خارج شد! در این مقطع، عموم سیاستمداران شیعه عراق خواهان مذاکره با چهره های منتفذ سنی شدند و حتی شخص نوری المالکی نیز علیرغم قرار دادن چند شرط، بر لزوم حل سیاسی و مسالمت آمیز این بحران تأکید کرد. اما واثق البطاط با موضع گیری شدید اللحن علیه معترضان اهل تسنن، آن ها را "اجیر شدگان"، "فریب خوردگان" یا "وابستگان" به حزب بعث و سازمان تروریستی القاعده خواند و خواهان سرکوب شدید و مسلحانه آنان شد. این موضع گیری منحصر به فرد گرچه با واکنش منفی قریب به اتفاق چهره های سیاسی و مذهبی شیعیان مواجه شد؛ اما در میان توده های شیعه هوادارانی داشت که به تعمیق نفوذ واثق البطاط انجامید. با تشدید دو بحران فوق (شورش اهل سنت عراق و تشدید فتنه سلفی های سوریه) واثق البطاط تشکیلات «جیش المختار» را در ابتدای سال 2013 تأسیس کرد و در بهار همان سال به صورت رسمی با انجام 9 عملیات در خاک عراق و دو پیام صوتی و یک پیام تصویری به صورت رسمی موجودیت خود را اعلام کرد. 9 عملیات جیش المختار در این مقطع، کاملا در تضاد با برنامه های بغداد بود و به همین علت - در کنار فضاسازی رسانه ای شدید که قیام شورشی های اهل سنت را قیام کل اهل سنت وانمود می کردند - واثق البطاط در فضای رسانه ای ایران اصلا مطرح نشد! برای درک بهتر این اقدامات جیش المختار، باید فضای آن روز عراق و منطقه را مرور کرد. در آن زمان، شورشیان اهل سنت عراق در استان الانبار به دعوت عشائر شورشی بر علیه دولت مرکزی قیام کرده بودند. در اثر این قیام، نه تنها الانبار بلکه استان های موصل و صلاح الدین نیز ناآرام شده بودند و دولت نمی توانست تغییرات مد نظر خود را در آن ها ایجاد کند. حتی در شهر فلوجه، رسما پرچم عراق از دیوارها و بلندی های شهر آویزان شده بود! حتی در سامرا، مدافعان و نیروهای خدماتی حرم می گفتند در طول روز نمی توانستند بر روی بلندی های (سقف، مناره و دیواره ها) حرم بروند؛ زیرا تک تیراندازهای وابسته به عشائر شورشی، شیعیان را بی درنگ هدف قرار می دادند. حتی سران شورشی عشائر الانبار در بیانیه های رسمی خود خواهان بازگشت مسئولین نظام بعثی به حوزه قدرت در بغداد شده بودند! طی سال های 2005 تا 2008 هم عراق شاهد جولان القاعده در مکان های سنی نشین بود؛ اما در آن زمان سه استان محوری القاعده، استان های دیالی، صلاح الدین و الانبار بودند و این بار هنوز شورش به دیالی نرسیده بود. (زیرا نزدیک به 40 درصد ساکنان دیالی را شیعیان تشکیل می دهند.) جیش المختار در نخستین عملیات های خود، راهبرد حفظ دیالی در برابر شورش فتنه گران اهل تسنن را در دستور قرار داد و در همین زمینه، 8 تن از افسران رده بالای نظام بعث که در این استان زندگی می کردند را ترور کرد. آن ها در یک نوار صوتی علت این ترورها را چنین بیان کردند: «اگر دولت بغداد پیش از این در قبال بعثی های صلاح الدین و الانبار مماشات نکرده بود، امروز مسیر سامرا برای شیعیان ناامن نبود. امروز الانبار به جولانگاه فتنه گران تبدیل شده است؛ زیرا افسران بعثی به عشائر شورشی آموزش نظامی می دهند. ما بنا به حکم شرعی با شمشیر قیام کرده ایم تا مانع فتنه انگیزی دشمنان اهل بیت و قاتلان شیعیان شویم.» دیگر عملیات پر سر و صدای جیش المختار در پایتخت عراق صورت گرفت! شهر بغداد پس از نزاع شیعه و سنی در سال 2007 - که در قسمت قبلی این مقاله به آن ها اشاره شد - به صورت محله های جداگانه ای درآمد که هر یک برای خود شورای محله (معادل شورای شهر در ایران) مستقل برای خود داشتند و تنها دستگاه امنیتی واحد میان محلات برقرار بود. معیار تفکیک محلات نیز عمدتا تقسیم بندی مذهبی بود و شیعیان از محلات سنی نشین و اهس تینن از محلات شیعه نشین مجبور به مهاجرت شدند. در این میان محله «جهاد» در مجاورت فرودگاه بغداد، یکی از معدود محلاتی بود که هنوز مساجد شیعه و سنی آن در کنار هم فعال بودند. در ابتدای سال 2013 امام جمعه مسجد اهل تسنن «محمد رسول الله» در این محله، ضمن حمایت از شورش عشائر اهل سنت در غرب عراق هشدار داد که کاسه صبر اهل تسنن بغداد لبریز شده است و در صورت عدم اجابت مطالبات متحصنان الانبار، شعله های خشم به بغداد سرایت خواهد کرد. پس از آن، چند زد و خورد در محله رخ داد که به عقیده برخی ناظران ناشی از مواضع افراطی شیخ اهل تسنن این محله بود. جیش المختار در این زمان به صحنه آمد و یک عملیات پر سر و صدا انجام داد که هنوز هم جزء مشهورترین عملیات های جیش المختار محسوب می شود. در این مقطع - که هنوز جیش المختار اعلام علنی نکرده بود - عوامل این سازمان فایل های صوتی به منازل و خانه های اهل سنت این محله انداختند و هشدار دادند: «دیگر کاسه صبر ما لبریز شده است. هرگز تحمل نمی کنیم در همسایگی ما عده ای از دشمنان اهل بیت فتنه انگیزی کنند. با شما هستیم ای پیروان خلفای ثلاث! باید محله ما را ترک کنید، زیرا حضور و وجود شما بستر مناسب فتنه انگیزی را فراهم کرده و شما نه تنها رسم برادری و همسایگی را بجا نیاوردید بلکه با فتنه گران همراه شده اید! امروز به صراحت می گوییم هر چه سریع تر محله ما را ترک کنید ای دشمنان اهل بیت!» پس از این ماجرا، درگیری در این محله بالا گرفت و حتی 50 نفر کشته شدند. در آن زمان، علماء شیعه محله بیانیه ای را منتشر و قتل ها را به عوامل حزب بعث نسبت دادند؛ اما شبکه های الجزیره و العربیه بدون ارائه سندی مدعی شدند "میلیشیای شیعه" عاملان این قتل ها هستند و از اهل سنت خواستند برای دفاع از خود با اسلحه به خیابان بیایند و هر لحظه آماده نزاع مسلحانه باشند!! حتی گروه تروریستی ارتش اسلام - که بعدها در داعش ادغام شد - با صدور بیانیه ای اعلام کرد امنیت این محله را به دست خواهد گرفت و به ازای قتل هر سنی، سه شیعه را خواهد کشت! در واکنش به این وضعیت، جوانان مسلح شیعه با برپایی ایستگاه های بازرسی در صدد برقراری دوباره امنیت برآمدند؛ اما «عبدالسلام الزوبعی» معاون نوری المالکی به سرعت دستور سرکوب این ایستگاه های بازرسی را داد و در این محله حالت فوق العاده اعلام کرد. اندکی بعد، جیش المختار بعد از اعلام موجودیت، مسئولیت ایستگاه های بازرسی را بر عهده گرفت و به شدت به نوری المالکی و معاونش بابت برخورد با شبه نظامیان شیعه حمله کرد. به این ترتیب، جیش المختار در نیمه ماه دوم 2013 ضمن اعلام موجودیت، طی یک نوار صوتی مسئولیت 9 عملیات فوق الذکر را بر عهده گرفت. همان زمان، یک نوار صوتی دیگر از واثق البطاط منتشر شد که ضمن اعلام انشعاب از حزب الله و تأسیس جیش المختار، اعلام کرد: «باور داریم تا زمانی که حرمین شریفین و سرزمین مقدس حجاز تحت اشغال حرام زاده های آل سعود و وهابیت باشد، امت اسلامی و شیعی روی آرامش را نخواهد دید. ما امروز به دفاع از خود در برابر وهابیت کثیف و نجس مشغولیم؛ اما به مؤمنان بشارت می دهیم که به زودی از فاز دفاعی وارد فاز هجومی می شویم تا سرزمین حرمین را از نسل ... و یزید پاک کنیم.» تنها سه روز بعد، یک فیلم تصویری از واثق البطاط منتشر شد که در آن ضمن بیان برخی محدودیت های موجود برای حزب الله عراق و علت تأسیس جیش المختار، اظهار داشت: «حزب الله عراق و حزب الله لبنان، دو واحد تشکیلاتی زیر نظر ولی فقیه عادل سیدنا القائد امام خامنه ای حفظه الله هستند؛ اما به علت پایبندی های محلی و ملی دچار محدودیت هایی هستند که همین قید ملی برایشان ایجاد می کند. جیش المختار ضمن تأکید بر همسویی نظری با دو تشکیلات فوق، صراحتا عنوان می کند که به مرزهای تحمیلی و کشوری اعتقاد ندارد و گرچه در سرزمین عراق تشکیل شده است؛ اما صرفا به حقیقت و مکتب اهل بیت تعلق دارد و ورای آن هیچ قیدی را نمی پذیرد.» به این ترتیب، جیش المختار رسما تأسیس شد؛ اما به علت مواضع تند آن در مقایسه با دیگر گروه های شیعه عراق و به خصوص اختلافات شدید با نوری المالکی، در فضای رسانه ای چندان مطرح نشد.
لینک کوتاه :

با دوستان خود به اشتراک بگذارید: