ظهور سارکوزی ديگر از کره جنوبی
منتقدان هشدار ميدهند كه لي در دوره رياست جمهوري اداره امور را بسيار سخت تر از دوران مديريت در شركت هيونداي و در شهرداري خواهد يافت و ميگويند كه اداره يك شهر با اداره يك كشور تفاوتهاي بسياري دارد.
لی بدنبال نجات کشور خود با سوق دادن آن در مسير درست و همچنین به سوی امریکاست اما ممکن است مردم کشورش با او همراه نباشند. به گزارش سرویس بین الملل «فردا»، نیوزویک در تحلیلی به قلم بی جی لی و کریستین کاریل پیرامون « لی میونگ-باک » رئیس جمهور کره جنوبی به بررسی عملکرد، گرایشات و تعامل وی با مردم چرداخت. در این مقاله آمده است: کلیسای مستقل واقع در کلیسای پرسبیتری سومانگ، یکی از کلیساهای عظیم شهر سئول، خاطرات بسیار خوبی از يكي از اعضاي گروه خود که روز دوشنبه رییس جمهور کره جنوبی شد به همراه دارد. لی میونگ-باک Lee Myung-bak 66 ساله در سال 1977 هنگامی که رییس شرکت ساختمانی هیوندای بود به این کلیسا پیوست و در مدت کوتاهی اثر خود را بر جای گذاشت. پس از مدت کوتاهی مسئولیت پروژه ساخت یک زيارتگاه عظیم جدید را برای این کلیسای مستقل به سرعت در حال رشد به عهده گرفت. ظرف یک سال آن پروژه به اتمام رسید، اين موضوع هرگز از یاد 70000 نفر عضو سومانگ نخواهد رفت. بسیاری از آنها اکنون از لی که این هفته سکان هدايت کشور را بدست خواهد گرفت و تلاش خود را برای برگرداندن اقتصاد قدرتمند اما در حال سقوط این کشور به مسیر درست خواهد کرد بطور همه جانبه پشتیبانی میکنند. مدیر کلیسا چونگ جونگ موک میگوید: "به نظر ما او می تواند این کار را انجام دهد، برای او دعا خواهیم کرد." این میتواند خبر خوبی برای لی باشد که به همه نوع کمک از جمله کمکهای الهی نیازمند است. لی به عنوان یک فرد دنیا دیده و موفق در تجارت و مدیرعامل سابق که دوستي آشکاري با دولت واشنگتن دارد، در مسیر تلاش خود برای برگرداندن کره جنوبی به رتبه های بالای اقتصاد جهانی با چالشهای زیادی روبرو خواهد شد. در مصاحبهای اختصاصی با نیوزویک در هفته گذشته، لی بر عزم خود برای تقویت پايههاي تجارت کره جنوبی و روابط خارجی تأکید کرد. پس از 10 سال حکومت چپها که نماد آن افزایش چشمگير مخارج اجتماعی، رشد اقتصادی ضعیف و روابط تیره با امریکا است، لی معتقد است که چاره اين مشكلات را در اختیار دارد: جلب سرمایه گذاری خارجی، ایجاد روابط مناسب با همپیمانان قدیمی و افزایش میزان تحصیلات به زبان انگلیسی-برنامه ای که خود او آن را "کره جهانیGlobal Korea " می نامد-همزمان با کاهش عمده مالیاتها، مخارج و مقررات. اما آیا کرهجنوبی آمادگی لازم برای پذيرفتن یک رییس جمهور عملگرا (Pragmatist) به سبک سارکوزی که آمریکا، زبان انگلیسی، و تجارت در سطح وسیع را با آغوش باز میپذیرد در حالیکه با "ایده آل گرایی لیبرال" پیشینیان خود مخالف است، را دارد؟ اول اینکه، مردم کره جنوبی دیدگاه دوگانه ای نسبت به دیگر کشورهای دنیا دارند. اقتصاد وابسته به صادرات كره بر این امر صحه گذاشت که سرنوشت اين کشور بطور اجتناب ناپذیری به دیگر کشورها وابسته است. علاوه بر این برای کره ای ها مسأله ای نیست که فرزندان خود را به یک اردوگاه تابستانی در امریکا و یا یک دانشگاه در فرانسه بفرستند. اما از سوی دیگر یک حس دیرینه تاریخی از تحقیر شدن توسط نیروهای خارجی که مرتبا این کشور را مورد تجاوز قرار داده اند یا مستعمره خود کرده اند، نیز وجود دارد اما عجیب این است که ذهنیت ملی مردم به طور گسترده ای میان جهان وطنی (Cosmopolitanism) و بیگانه ستیزی (Xenophobia) متغیر است. به طور قطع، با دستور کاري كه لی برگزيده ،پیش از آغاز به کار با مشکل مواجه خواهد شد. طرفداران محیط زیست و اتحادیه های تجاری قدرتمند کره پیشنهادهای او در راستاي جهانی شدن را که همچون تهدیدی برای غرور ملی و تلاشی برای ایجاد تحول به سبک نئولیبرالیسم امریکایی میداانند، به شدت مورد انتقاد قرار داده اند. لی حتی تا حدی پیش رفته است که پیشنهاد حضور افراد خارجی را در کابینه خود داده است- که این عمل او موجب برانگیخته شدن خشم ملی گرایان شده است. لی، که پیش از این مدیر هیوندای و شهردار سئول بوده است، در انتخابات ماه دسامبر با اکثریت قاطع به پیروزی رسید. بسیاری از مردم کره سیاستهای پیشینیان او، رو موهیون و کیم دائه جونگ را عامل اصلی رکود اقتصادی اخیر این کشور میدانند که به تقلید از مدلهای اجتماعی اروپای شمالی، بودجه رفاه احتماعی را به طور میانگین سالانه 18 درصد افزایش میدادند. بخش دولتی رشدی قارچ گونه داشته است، مالیاتها افزایش عمده ای داشته اند و شرکتهای بخش خصوصی تحت فشار مقررات متعدد و روبه افزایش قرار داشته اند. سال گذشته، سازمان توسعه و همکاری های اقتصادی طی گزارشی هشدار داد که اقتصاد کره جنوبی "نسبتاً منزوی" شده است و سرمایه گذاری مستقیم خارجی از سال 2005 بطور پیوسته ای کاهش یافته است. رشد اقتصادی از 7 درصد درسال 2002 به 5 درصد -نرخی که بیشتر شبیه به وقوع پیوستن رکود اقتصادی در کره جنوبی است- درسال گذشته کاهش یافته است و میزان بیکاری جوانان به عددی دو رقمی تبدیل شده است(در پنج سال اخیر پنج برابر شده است). بنا بر گفته گونک سانگ جین، یکی از قانونگذاران در حزب لی، دوران دو رييس جمهور قبلي، کیم و رو نمایانگر "10 سال از دست رفته" است. لی امیدوار است بتواند این مشکلات را با تعطیل کردن و یا ادغام بنگاههای دولتی بیش از حد بزرگ شده، کاهش مالیاتهای شرکتی و ماليات بر داراییها و همچنین کاهش شدید مقررات دست و پاگیر حل کند. او به فکر یک پروژه عظیم کانال کشی در سطح ملی برای پیوند دادن رودخانه های شمالی و جنوبی است که موجب تسهیل در حمل و نقل محموله ها، رونق صنعت گردشگری در داخل کشور و ایجاد شغل های جدید خواهد شد. همچنین او بدنبال جلب سرمایه گذاری داخلی و خارجی نیز می باشد.او قول یک گردهمایی با شرکت سرمایه گذاران امریکایی و اروپایی را در ماه ژانویه در سئول داده است که در آن به معرفی کلی برنامه های اصلاحی خود در قالب یک فایل PowerPoint خواهد پرداخت که توضیحاتی را به انگلیسی روان به همراه خواهد داشت. (رييس جمهور پيشين رو، که تحصیلات رسمی بیشتر از دبیرستان نداشت، تنها به زبان کره ای صحبت میکرد.) لی اطراف خود را با افراد تحصیل کرده در خارج و افراد دنیادیده و ماهر در تجارت پر کرده است و بنا به گفته ساگونگ ايل، يكي از وزيران اقتصاد پيشين، او در پي ايجاد تغييراتي مشابه تغييراتي است كه اصلاح طلبان در ايالات متحده، آلمان و فرانسه بدنبال آن بودند. او همانند رييس جمهور فرانسه - نيكلا ساركوزي- ، لي هم بدنبال بهبود بخشيدن روابط با ايالات متحده است. روابط كره با كاخ سفيد در زمان برنامه غيرقانوني تسليحات هستهاي كيم جونگ ايل به شدت تيره شده بود: واشنگتن خواستار تنبيهات بيشتر (از جمله تحريم) بود درحاليكه سئول بر كمك بيش از پيش به پيونگ يانگ اصرار مي ورزيد و سياست تنبيه و تشويق در روابط دو كشور جاري بود. اما اكنون لي اعلام كرده است كه بدون حصول اطمينان از پيشرفتهاي محسوس بر سر مسائل هسته اي، كره شمالي كمك سخاوتمندانه ديگري دريافت نخواهد كرد. وي اعلام كرده است: "دو كشور كره شمالي و جنوبي بايد بدنبال وحدت، شكوفايي مشترك و حفظ صلح باشند، اما در صورت ادامه برنامه غيرقانوني هسته اي از سوي كره شمالي، ما قادر به ادامه روابط با آنها نخواهيم بود." اين تغييري در موضع گيري كره جنوبي است كه ميتواند دولت هاي سئول و واشنگتن را بار ديگر به يكديگر نزديك كند. به عبارت ديگر لي به وضوح اعلام كرده است كه دولت واشنگتن بهترين دوست سئول باقي خواهد ماند نه دولت پيونگ يانگ؛ بنا بر گفته هاي او كره جنوبي بدون كمك دولت امريكا هرگز با اين سرعت در مسير پيشرفت گام بر نميداشت و به دموكراسي دست نمي يافت. اين اظهارنظر او بدون پاسخ نمانده و مجلس نمايندگان امريكا قطعنامه اي را براي تبريك پيروزي وي در انتخابات صادر كرد (كه اولين بار است براي رهبري از كره جنوبي چنين اتفاقي ميافتد). از سوي ديگر، چنين پروژه هاي جاه طلبانه اي با مخالفتهاي جدي هم روبرو شده است. بخشي از مشكلات اين است كه برنامه هاي او هرگز به آن روشني كه به نظر ميآيد نبوده است. درست است كه راي او دو برابر بيشتر از رقيب ليبرال خود چانگ دونگ يوآنگ بوده است اما اين ممكن است بدليل حمايت هاي رقيب او از سياستهاي رو رييس جمهور پيشين بوده باشد. علاوه بر اين، لي بدون حمايت كامل پارلمان -كه اكنون تحت سلطه مخالفان ليبرال او قرار دارد- قادر به اجراي اصلاحات نخواهد بود اين بدين معني است كه بايد برنامه هاي خود را تا انتخابات ماه آوريل به تعويق بياندازد كه اين امر فرصت كافي در اختيار رقيبان وي براي ايجاد مشكلات در امور قرار خواهد داد. برنامه فراگيري زبان انگليسي مورد انتقادات فراواني قرار گرفته است و به عنوان نوعي بي حرمتي به غرور ملي مردم كره محسوب ميشود. تصميمات او براي اصلاح ساختار دولت با مخالفت هاي جدي از سوي مخالفان ليبرال كه او را به اتخاذ سياستهاي اقتصادي افراط گرايانه مشابه سياستهاي امريكا محكوم ميكنند روبرو شده است. در كشوري كه 48درصد از جوانان در سنين 20 و 30 سالگي (بر طبق نظرسنجي دانشگاه ملي سئول) احساسات ضدامريكايي دارند، طرفداري او از دولت واشنگتن و ستيزه جويي با كره شمالي به احتمال بسيار زياد با مشكلات جدي مواجه خواهد شد. و يكي ديگر از مشكلات لي، نداشتن تجربه سياسي كافي است. تنها محدوده زماني كار او به عنوان يك سياست گذار در عرصه ملي -به غير از 4 سال فعاليت او به عنوان شهردار سئول-دوره محدودي در سالهاي دهه 1990 به عنوان عضوي از پارلمان بوده است. منتقدان هشدار ميدهند كه لي در دوره رياست جمهوري اداره امور را بسيار سخت تر از دوران مديريت در شركت هيونداي و در شهرداري خواهد يافت و ميگويند كه اداره يك شهر با اداره يك كشور تفاوتهاي بسياري دارد. اما به آساني نمي توان از لي گذشت. زندگي نامه او نشان دهنده استعداد ويژه او در انجام كارها در سخت ترين شرايط است. در سال 1965 به عنوان جوان فقيري از مناطق دورافتاده كه هزينه دانشگاه خود را از طريق جمع آوري زباله ميپرداخت با سمت مدير ساختماني به شركت هيونداي پيوست و به جاده سازي در تايلند پرداخت. دوازده سال بعد فردي ثروتمند و رييس يك شركت عظیم شد كه لقبهاي "موفقترين كارمند كره جنوبي" و "بولدوزر" را براي او به همراه داشت. لي چون ليم، رييس سابق او در شركت هيونداي از او به عنوان "فردي پركار و مصمم براي مقابله با فقر" ياد ميكند. پس از آن، به عنوان شهردار سئول مابين سالهاي 2002 تا 2006، او حساسيت ويژه اي براي مسائلي همچون حفظ محيط زيست از خود نشان داد. بزرگترين موفقيت او ساختن نه، بلكه متلاشي كردن يك بزرگراه واقع در ارتفاع -شريان ترافيكي شهر سئول- به منظور آشكار كردن جريان آب گذرنده از زير آن و بازگرداندن آن به حالت طبيعي خود بوده است. اين پروژه با تبديل شدن اين رودخانه به يكي از نقاط ديدني شهر سئول، موفقيت بسيار عظيمي را براي وي به همراه داشته است. حتي متعصب ترين طرفداران او هم به اين مساله اذعان دارند كه او با اداره يازدهمين قدرت اقتصادي جهان و كشوري غيرقابل پيشبيني با مردمي داراي نوعي احساسات مشكل آفرين غرور ملي، فاصله بسيار زيادي دارد. درست است كه لي تمامي كارزارهاي پيشين خود را با موفقيت پشت سر گذاشته است اما سخت ترين چالش پيش روي او تازه در حال آغاز شدن است.