علی سنتوری و روايت يك اعتياد
کد خبر :
48306
ديگر بي هيچ تعارفي همه ما «سنتوري» را ديدهايم، چه بسا چندين بار! اما آنچه در پس قصه فيلم و جذابيت سينمايي آن باعث محبوبيت سنتوري ميشود دست کم براي من شخصيت يا بهتر بگويم موقعيت خود علي است که با نقشآفريني بهرام رادان، عصيانگري و معصوميت را توامان به تصوير ميکشد. او شرمنده اعتياد خود نيست، بلکه به واسطه اين خود ويرانگري از وابستگي و طفيلي بودن و استحاله شدن در ديگري ميگريزد. اعتياد او نوعي مقاومت است. مقاومت در برابر هر آنچه که مي خواهد هويت و حريتش را از او بگيرد. اين تباهي و ذلت او با آن شيفتگي و شيدايياش به سنتور نسبتي عميق دارد. اين تباهي نه همين ترياک که طغياني عليه کساني است که ميخواهند علايق و عقايدش را سرکوب کنند. فرياد علي خرد شدن استخوان وي زير بار نه گفتن است. نه به سلطهاي که علي سنتوري را در نهايت به علي وافوري بدل کرد ...در جامعه اي که فرصت خود بودن آدمي از وي دريغ مي شود، انسان به گرگ خويش بدل ميگردد که در نهايت، خود را ميدرد و ويران ميسازد تا لااقل آنچه نباشد که ديگري بر او تحميل ميکند. علي سنتوري معتادي نيست که از سر فقر و استيصال مالي يا نابهنجاريهاي فرهنگي به ترياک پناه
آورده باشد، او به پايگاه طبقاتي بالايي تعلق داشت که هيچ کمبود و عقد هاي براي وي نبود، جز عقيدهاي که علاقهاش را محکوم و سازش را طرد ميکرد، سازي که تمام هويت و کمال علي در آن متجلي ميشد و به بودنش معنا ميبخشيد. او با سنتور در حال کشف و درک خود و جهان پيرامونش بود و با خلق آهنگ و ملودي از خويشتن خويش بارويي بر ميافکند و هستي را تجربه مي کرد. اعتياد علي، بهاي استقلال طللبي او بود. اعتيادي که بدتر از استيصال شخصيتي برادرش حامد نبود که جرات اعتراض و حق انتخاب نداشت.
لینک مطلب