در بررسی مهمترین رویدادهای سال 86 باید به اتفاقی بزرگ در میان روحانیون اشاره کرد. آن چیزی نیست جز نقش فعالتر آیت الله محمدرضا مهدوی کنی در صحنه سیاست. این نقش آفرینی پررنگ تر می شود. آن هم با حضور وی در مجلس خبرگان رهبری.
سال اخیر، روحانیون ایرانی، سال پرتلاشی را گذارندند؛ بویژه پدر معنوی اصول گرایان. سال 86، سال ظهور مجدد آیت الله محمد رضا مهدوی کنی به حساب می آید، سال تحولات جامعه روحانیت مبارز. حضرت آیت الله مهدوی کنی در سالی که گذشت پس از سکوتی نسبتا طولانی به میدان آمد تا «پدری» اصول گرایان را بکند، اصول گرایانی که ناراضی اند. آیت الله، پس از انتخابات ریاست جمهوری هفتم در سکوت رفت، از مجلسیان هفتم خواسته بود که رئیس روحانی برگزینند که نکردند. در انتخابات ریاست جمهوری از هاشمی رفسنجانی
حمایت کرد و احمدی نژاد رئیس جمهور شد. از دولت خواست تا سید رضا تقوی، از اعضای تشکل تحت رهبری اش را وزیر کشور کند که نکرد. پس به خیمه بازگشت... حضرت آیت الله در نیمه دوم سال 86، در جلسات شرکت کرد؛ شده بود «پدر معنوی اصول گرایان منتقد»، پس محمدباقر قالیباف، علی اکبر ولایتی، لاریجانی و رضایی به دیدارش شتافتند و گله کردند از آنچه در جریان اصول گرایی در حال اتفاق است. خطاب به حامیان دولت حاضر در عرصه انتخابات مجلس هشتم خواستار تجدید نظر شد که اطاعت نکردند و حتی حاضر نشدند حسن روحانی را به پیشنهاد مهدوی کنی در لیست انتخاباتی شان بگنجانند. آیت الله به عرصه خبرگان آمد، و
آنانکه از هر امری به میل خود تفسیر می کنند؛ آمدنش را مبارزه با هاشمی دانستند، مبارزه با کسی که سال ها با هم بودند و هستند و خواهند بود. بار دیگر نام آیت الله، نام آیت الله حاج شیخ محمدرضا مهدوی کنی، پیر اصول گرایان؛ می آید که لرزه بندازد بر اندام آنانکه خواستار ...