با پایان رسیدن سال 1386 «فردا» به بررسی مهمترین رویدادهای سیاسی، اقتصادی و فرهنگی آن می پردازد. شاید در میان کشورهای منطقه هیچ کدام به اندازه لبنان خبرساز نبودند. گویی اختلافات این کشور 72 ملت پایان ناپذیر است و گروههای سیاسی مختلف آن حاضر به همزیستی مسالمت آمیز نیستند. آری عروس خاورمیانه اسیر پسران هیز خود است.
لبنان را در سالی که گذشت فقط یک نام می توان بر آن نهاد: آبستن تحولات بزرگ فاز جدید امنیتی خاورمیانه از سه شنب شب 23 بهمن ماه آغاز شد؛ حاج رضوان (عماد مغنیه)، فرمانده مقاومت اسلامی لبنان در منطقه امنیتی کفرسوسه مرکز دمشق ترور شد. وی در حالی ترور شد که مدت زیادی است کرسی ریاست جمهوری لبنان بالانشینی ندارد. اختلافات در لبنان موجب می زند. مجلس این کشور، 15 بار است که می خواهد تشکیل جلسه بدهد اما اختلافات سیاسی مانع بزرگ برگزاری آن است. پس از ترور مغنیه، مظنون اصلی اسرائیل بوده است؛ برخی منابع نیز از
همکاری اعراب خبر می دادند؛ تروری که تقریبا همزمان با سالگرد ترور رفیق حریری بود، روز نحسی که از آن روز به بعد، لبنان روی آرامش ندیده است. 5 شنبه، 14 بهمن، سید حسن نصرالله در مراسم تشییع حاج رضوان که تنی چند از مقامات ایرانی نیز در آن حضور داشتند تاکید کرد که انتقام خون حاج عماد را از اسرائیل خواهد گرفت؛ و دیگر این انتقام به خواسته خود اسرائیل در داخل اسرائیل نیست و فرامرزی است. لبنان از آذر ماه تاکنون پس از اتمام دوران ریاست جمهوری امیل لحود علی رغم رایزنی های گسترده، نتوانسته است رئیس جمهوری داشته باشد. میشل سلیمان که فرمانده ارتش این کشور است؛ بعنوان اصلی
ترین نامزد ریاست جمهوری مطرح است، سلیمانی که چهره ای موجه از خود به جای گذاشته است. توافق بر وی بدلیل اختلاف بر سر دولت وی به تعویق افتاده است. اما در این میان، عربستان و مصر و فرانسه و آمریکا نیز نقش بزرگی در این اختلافات بازی می کنند؛ البته به قول خودشان، «حل بحران»، که به جایی نرسید. اتحادیه عرب هم با طرح خود 4 بار به خیابان های بیروت رفت و با سران لبنان دیدار کرد؛ اما باز هم موفق نشد.
به هر حال به نظر می رسد مردم لبنان باید همچنان منتظر بمانند و آرزوی روزگاری آرام و بی تنش را در دل بپرورانند.