خود شکنی بت های ورزشی
یونس قربانی
خبر به سرعت برق در شهر پیچید که علی دائی پر آوازه ترین و پر افتخارترین و .... فوتبالیست ایران و جهان ؛ بعنوان سرمربی تیم ملی فوتبال انتخاب شد. به نظر میرسد اسطوره ها و قهرمانان میادین ورزشی در طوفان سهمگین جلوه ها و ظواهر بس فریبندهءدریای بیکران ورزش همچون کارشناسان و متخصصان خانواده ورزش گرفتار سرنوشت تاریک و بس نا امید کننده ائی میشوند که با سیاق خود شکنیها و هر چه پیش آید خوش آید اهالی جامعه ورزش در هم امیخته است. بررسی حضور و ورود بازیکنان و افتخار آفرینان صحنه ها و میادین ورزشی در رشته های مختلف بعنوان مربی در صحنه ودریای پر تلاطم ورزش ؛خاطرات و تجربه خوش آیندی را حداقل در دو دهه اخیر ورزش ما در ذهن ها متبادر نمیسازد. بالاخص در بالاترین سطح مربیگری یعنی تیم ملی( حضور خادم؛ حیدری؛مایلی کهن؛ قلعه نوعی و ...) دیدگاهها و نقطه نظرات مختلفی در خصوص دلایل حضور و علل اکثرا" ناکامی این عزیزان در این صحنه یعنی دنیای مربیگری آنهم در بالاترین سطح« تیم ملی»توسط خودشان ؛ اطرافیانشان و ناصبین؛ ارائه میگردد که به اختصار عنوان میشود: مهمترین دلایل حضور: 1- درخواست ودعوت مدیران ورزش برای قبول مسئولیت مربیگری و اصطلاحا" تکلیف کردن 2-اعتبار و قابلیتهائی که این عزیزان در هنگام بازیگری در میادین ورزشی از خود به نمایش گذاشته اند؛ یعنی شهرت داشتن. مهمترین دلایل ناکامی: 1-تجربه کم مربیگری در سطح عالی 2- عدم همکاری و فراهم شدن شرایط و غیره البته باز کردن بحث شرایط و ضوابط فنی و تخصصی انتخاب مربی و غیره که به نظر میرسد اظهر ومن الشمس است.و همچنین دلایل ناکامیهای این عزیزان بالاخص دو مورد چند ماه اخیر ( حیدری درکشتی و قلعه نوعی در فوتبال) هدف بحث من نیست. و حتی این نکته بسیار ظریف و تلخ که در جای خود بسی تاءمل میخواهد و دلیل و مدرک یعنی سوزاندن و روشنتر« نخبه کشی» در ورزش نیست. به نظر اینجانب نقطه مهم و دلیل اصلی تجربه های ناخوشایند اینچنینی در ورزش ما فقط مدیران و کارشناسان نه چندان آشنا به ورزش نیستند( البته آنها در جای خود مقصر هستند که به ناحق در جایگاهی قرار گرفته اند که در حالت خوشبینانه ضرر نمیرسانند فعلا" ... بماند )بلکه درصد بسیار بالائی خود این افراد و ورزشی ها ی داخل گود هستند که بنا به دلایل خاصی تن به خیلی از کارها و مسئولیتها و وقایع بدون در نظر گرفتن خیلی از مسائل و حقایق میدهند که عاقبت خوشی نه تنها برای خود بلکه برای ورزش کشور نیز ندارد و هر روز بدتر از دیروز به دنبال تخریب و تحقیر همدیگر هستیم. علی ایحال اینجانب با تمام احترامی که به قهرمانان و کارشناسان ورزشی در تمامی رشته ها و سطوح دارم و با کسب اجازه از تمام بزرگوارانیکه که چه بعنوان مربی؛ معلم ؛ استاد ؛ مدیر؛ رئیس و غیره افتخار شاگردی داشته ام عنوان میکنم : اگر ما اهالی جامعه ورزش با حقایق بدنبال وقایع باشیم وبه حق خود قانع و به حقوق همدیگر احترام بگذاریم؛ افراد غیرورزشی با وقایع حقوقی به خود حق حضور دروقایع ورزشی نمیدهند چه برسد به اینکه آرمان شهر ورزش بسازند. پس از ماست که برماست . عضو هیئت علمی دانشکده تربیت بدنی دانشگاه آزاد اسلامی تهران مرکز younesghorbany2ooo@yahoo.com