نود وهفت 21 فروردین
یاداشت روز روزنامه کیهان
امروز 21 فروردين 1397 شمسي است. قرن چهاردهم شمسي به پايان نزديك شده و قرن پانزدهم پيش روي ماست. مي خواهيم در آغاز سده جديد، برنامه اي بلندمدت و هدفمند بنويسيم. لاجرم، خود و پيرامون خود را مروري دوباره مي كنيم. «كجا بايد رفت و رسيد» را «منزل و ايستگاهي كه ايستاده ايم» تعيين مي كند نه صرف آرزوهاي بلندپروازانه. پس خود را برآورد مي كنيم، همچنان كه برمي گرديم و به گذشته مي نگريم و به خاطر مي آوريم؛ 10سال پيش (فروردين 1387) كجا ايستاده بوديم؟ چه كرديم؟ كدام تدابير را انديشيديم و به كار بستيم يا نيانديشيديم و به كار نبستيم؟ از كدام فرصت هاي گذراتر از ابر و باد بهره جستيم يا از كف داديم؟ كدام تهديدها و چالش ها را ديديم و راه را بر آنها بستيم يا نبستيم؟... امروز 21فروردين 1397 است، پايان قرن 14 و آغاز قرن 15هجري شمسي. به همين سادگي! خيال فرض كنيم يا واقعيت بدانيم؟ امروز را 21فروردين 1397 بدانيم و به 10سال گذشته بنگريم و غم حسرت دوره سپري شده را بخوريم يا امروز را 21فروردين 1387 بدانيم و 10سال آينده را پيش روي خود ببينيم و با اميد و تدبير و نوآوري و خلاقيت، به استقبال آن برويم. خيلي آسان نيست جدا كردن مرز گذشته و آينده. مگر 10سال پيش (21فروردين 1377) نمي شد 10سال بعد را ديد و مگر خيلي ها كه «آمدن آتيه و آينده» را نديدند، امروز كه صفحات تقويم، ده سال بعد را نشان مي دهد، در اتمسفر 21فروردين 87 قرار نگرفته اند؟! مي بينيد كه مرز ديروز و فردا چقدر نامرئي و ناپايدار است، با اين تفاوت كه بعضي ها مدام پي سايه خود تا پايان عمر مي دوند و هرگز نمي رسند اما برخي ديگر خود را يافته و سايه را پشت سر انداخته اند. طيف دوم 70-60 ساله عمر را مانند اسب آسياب دور خود نمي چرخند. چه آينده نگر باشيم و چه دور خود بچرخيم، به چشم برهم زدني، اين يك دهه هم سپري مي شود و به شرطي كه عمري باقي باشد، خود را بر آستان بهار 1397ايستاده مي يابيم. آن روز را از همين امروز بايد ساخت و پرداخت. امروز بايد خلاقيت و ابتكار و نوآوري و همت و اراده و پيگيري به خرج داد تا شكوفايي را آن روز ديد و از ميوه هاي شيرين آن چيد. كشور و ملت ما در 30سالگي انقلاب، همچنان تحت تاثير 2 توده فرهنگي- سياسي است. يكي انقلاب اسلامي كه به تعبير رهبر فرزانه انقلاب، خود نوروز و بهاري بزرگ براي ملت و كشور ما بود و با دميدن و آمدنش جان هاي رخوت زده و خواب رفته را زنده كرد و ديگري، رسوبات 2 قرن فرهنگ استبدادي و استعماري كه دشمن هم به باز توليد آن اهتمام دارد. ضعف اراده، يأس و احساس ناتواني، درجا زدن، فرصت سوزي، غفلت از تهديدها، نداشتن تحليل و درك واقعي از خود و پيرامون و امروز و آينده، ضعف دورانديشي و بلندنظري و آفاتي از اين دست، رسوبات همان فرهنگ استبدادي و استعماري است كه هم از سوي دشمن القا مي شود و هم با عافيت طلبي و تنبلي (وجوه منفي و نقاط ضعف در روحيه آدمي) سازگار است. هرچه دميدن و برآمدن آفتاب انقلاب، روشنايي و انرژي و حركت و زندگي و زمان- نشانه گذران عمر- را با خود دارد يا تداعي مي كند، رسوبات فرهنگ «ضد»انقلاب به انسداد مجاري حيات و حركت ميل دارد. حد وسط اين دو جبهه، سست عنصري و به خودمشغولي است. براي مبتلايان به اين وضع سپري شدن زمان مفهومي ندارد. بيماران مرگ مغزي را مي مانند. اگر ساعتي پيش روي چشمان آنان نصب است، عقربه هاي آن ايستاده. يا ساعتي پيش چشم است كه عقربه اي ندارد، صفحه اي مدور با چند شماره نامفهوم. تقويمي فاقد شمارگان روز و ماه و سال، صرفا با عناويني گنگ از روزهاي هفته. بر آستانه دهه چهارم انقلاب ايستاده ايم و در روزگار تثبيت اين بهار بزرگ، بايد براي چنان دهه اي تدبير كنيم. اگر انقلاب، براي شكوفا و بارور كردن ملت ايران بود- كه چنين هم شد- ادامه اين باروري الزاماتي دارد همچنان كه اين باغ بارور، در معرض آفت و غارت و حسادت و دشمني هاست. هم آن «الزامات» و هم اين «تعارض و تخاصم و تزاحم»ها، مسئوليتي سنگين را متوجه همه آنهايي مي كند كه دل در گرو بر و باغ و بهار انقلاب دارند. هركس كه صحنه سياست و فرهنگ ايران و جهان را رصد كند، حتما اذعان دارد كه دشمنان طي دهه گذشته با وجود طراحي هاي محيرالعقول و ويرانگر عليه انقلاب اسلامي و ملت ايران، شكست هايي راهبردي را از درون ايران تا عمق استراتژيك خود در فلسطين اشغالي و لبنان و عراق و تا تقابل استراتژيك و پرستيژي در چالش هسته اي متحمل شدند كه اساسا توازن قوا و چيدمان جهاني قدرت را به هم ريخت. و باز، همين رصدكنندگان و تحليل گران تأييد مي كنند كه دشمن طي يكي دو سال گذشته و به ويژه در چند ماه اخير، پس از بيرون آمدن از شوك هاي ناشي از شكست در چالش هسته اي، ناكامي هاي سنگين انتخاباتي، و شوك هاي سخت لبنان و عراق، متوجه بازسازي جبهه خود شده است. فارغ از اينكه اين تكاپو چقدر مفيد فايده باشد يا نه، مهم اين است كه دشمن بيكار ننشسته و مي كوشد تلاش هاي تازه اي را در ايران و در جاي جاي خاورميانه- در عمق خاك عراق، فلسطين، لبنان، سوريه و...- سازمان دهد. بنابراين، هم اقتضاي رسيدن به قله هاي پيشرفتي كه انقلاب اسلامي ترسيم كرد و هم ضرورت دفاع موثر و بهنگام، به همه دلدادگان انقلاب (جبهه بزرگ اصولگرايي) ديكته مي كند كه در آغاز دهه چهارم انقلاب و در سال نوآوري و شكوفايي، اين رهنمود مهم را از خود آغاز كنند. در عين ريشه داري بايد «نو» شد تا بتوان نو آورد و بار داد. اگر براي بعضي هامان ساعت زمان خوابيده بايد قبل از هر كاري آن را كوك كرد. زمان و تقويم، قيمتي ترين آيه ها (نشانه ها و نشان دهنده ها) براي انساني است كه اختيار و حسابگري ويژگي است. «خداوند كسي است كه خورشيد را درخشنده و ماه را نور قرار داد و براي آن منزل هايي مقدر كرد تا شمار سال ها و حساب را بدانيد... همانا در دگرگون شدن شب و روز و هر آنچه خداوند در آسمان و زمين آفريده، نشانه هايي براي گروه پرهيزگار است» (يونس- آيات 6و5) و «شب و روز را دو نشانه قرار داديم، پس آيت شب را زايل كرديم و آيت روز را روشن كننده قرار داديم تا فضل پروردگار خود را بجوييد و شمار سال و حساب را بدانيد» (اسراء- آيه12). مع الاسف، اين گوهر قيمتي گاه به دليل غفلت ها و كوته بيني ها، بي مفهوم مي شود و مصيبت فرصت سوزي را با خود مي آورد. لازمه ديگر نوآوري، لقاح فكر و بارور كردن انديشه در كنار زنگارزدايي از جان و بارور كردن روح است. بدون تعاطي و تلاقي افكار و رايزني به مفهوم دقيق آن- برهم زدن و به هم رساندن رأي ها و انديشه ها- نوشدگي و نوآوري تقريبا ناممكن است. بدون هرس كردن فكر و گرفتن علف هاي هرز آن، بدون تلاقي آراء نيك انديشان و بي آنكه نهال همفكري از جاري «مداومت، پيگيري، بازنگري و اصلاح تصميم ها» سيراب شود، نمي توان اميد رونق داشت. واقعيت اين است كه سازمان فكري جبهه بزرگ اصولگرايان اگرچه به نسبت اوايل انقلاب بسيار پوياتر و كامل تر شده اما هنوز از ايده آل هاي «انقلاب اسلامي» و مطالبات آن، فاصله دارد همچنان كه پاسخگوي كامل ضرورت هاي پيش گفته درباره توسعه قلمرو انقلاب و وسعت دشمني طواغيت با آن نيست. بازسازي و تقويت و انسجام اين سازمان فكري در كنار افزايش بهره وري آن بي ترديد، از مقدمات ضروري آغاز دهه چهارم انقلاب است و در اين ميان مسئوليت هاي اساسي را متوجه دولت، مجلس، قوه قضائيه، مجمع تشخيص مصلحت نظام و رسانه ها و تشكل هاي اصولگرا مي كند. انسجام و سازمان سياسي جبهه بزرگ اصولگرايان حلقه مكمل سازمان فكري آن است. پيوند در اين جريان بايد از حد همدلي هاي فصلي نظير آنچه در «شوراي هماهنگي نيروهاي انقلاب» و «ائتلاف جبهه متحد اصولگرايان» كه در جاي خود مبارك هم بود، فراتر رود و به سازماني جامع و مانع و پويا منجر شود كه با عبور از چالش هاي موسمي يا تحركات ايذايي معارضان داخلي و خارجي، افق 10 سال آينده و چشم انداز 20ساله را نصب العين خود قرار داده باشد و براي هماهنگي عملياتي، جمعي و ملي در اين باره چاره انديشي كند تا كمتر شاهد اصطكاك ها و هم فرسايي هاي درون جبهه انقلاب و اركان مديريتي كشور باشيم. بايد به «جبهه متحد اصولگرايان» رسيد آنجا كه دل ها و اراده هاي اصولگرايان به هم پيوند خورده و خود را در طراز و قواره يك «جبهه» مي يابد، جبهه اي فراهم آمده براي پيگيري مطالبات عدالت خواهانه انقلاب و دفاع در برابر تاخت و تاز «جبهه ستمگران و زورگويان جهاني». اگرچه هنوز دشمني ها و سنگ اندازي ها و دردسرآفريني ها ادامه دارد اما واقعيت اين است كه انقلاب ما با توفيق الهي دوره تثبيت و توسعه خود را سپري مي كند. مهم ترين دغدغه اين دوره «كارآمدي» يا به تعبير رهبر انقلاب «شكوفايي» است، اينكه چگونه مي شود راه ميانبر زد و به «بهره وري» مضاعف رسيد. چگونه مي شود به «غني سازي» در مقياس ملي دست يافت؛ غني سازي زمان و غني سازي فرصت ها. در اين باره بايد بسيار انديشيد و گفت و شنيد. اشاره رهبر فرزانه انقلاب، بي نهايت فرصت و انتخاب را در افق نگاه جان هاي تشنه رستن و جوانه زدن و قد كشيدن، مرئي و دست يافتني كرد. اين هم از بركت بهار امامت و ولايت. چه شور و اشتياق شيريني! خوشا به حال آنان كه اين نفس بهاري در جانشان دويد. هين سخن تازه بگو تا دو جهان تازه شود وا رهد از حد جهان، بي حد و اندازه شود خاك سيه بر سر او كز دم تو تازه نشد يا همگي رنگ شود، يا همه آوازه شود ... روي كسي سرخ نشد، بي مدد لعل لبت بي تو اگر سرخ بود از اثر غازه شود محمد ايماني