درباره شهید امیر اسدی
امروز که داشتم سر رسید سال گذشته را نگاه می کردم چشمم خورد به برنامه ای که برای ساعت 10 صبح روز چهارشنبه 19 اردیبهشت ماه در مسجد قدس واقع در خیابان پیروزی نوشته بودم! در تقویم آن روز نوشته بودم شرکت در مراسم یادبود شهید امیر اسدی به جای بابا بغض کردم ! یک سال گذشت ؟ پس چه شدند آن همه هم رزمان و دوستان شهید امیر اسدی؟ ای خدا چقدر ما بدبخت شده ایم که حتی اولین سالگرد یکی از بهترین دوستانمان را فراموش می کنیم؟ مایی که ادعا داریم با خاک خوردگان جبهه و جنگ خصوصاً بچه های تخریب که با خاموش ترین و بی رحم ترین قاتلان زمین، یعنی "مین" سر کله می زنند نون و نمک خورده ایم از دیگران چه انتظار داریم ؟ رسول عاصمی (فرزند سردار شهید علیرضا عاصمی فرمانده شهید امیر اسدی) تعریف می کرد که چهار شنبه شب به امیر اسدی زنگ زدم، گفتم : حاجی فردا شب ، ششم اردیبهشت مراسم عقد من میای؟ جواب داد من منطقه ام رسول جان اگر اومدم تهران حتما میام... حالا این فرزند شهید اسدی است که یک سال از یتیم شدنش می گذرد نمی دانم کدام یک از همرزمانش سیع کرد نگذارد این پسر بچه با این روزگارغریب درگیر شود؟ ولی همین قدر می دانم که برای اولین سالگرد عروج این بزرگوار هیچ اطلاع رسانی ای صورت نگرفت. البته انشالله که دوستانش آن تاریخ را فراموش نکرده باشند و لااقل جهت تسلای خاطر خانواده آن عزیز سری به آنها زده باشند. همسر شهید عاصمی سال گذشته در مراسمی که به مناسبت بیستمین سالگرد همسرش در مشهد برگزار شد شرکت نکرد و گفت : چرا بعد بیست سال یادشان افتاده؟ انشالله اگرعمری باقی بود برای مراسم بعدی که چهل سالگیش را یاد کنند حاضر می شوم! نکند که با کوتاهی از حداقل کاری که از دستمان برمی آید بازماندگان این عزیزان که گردن تک تک ما حق دارند را از خود دلگیر کنیم. شهدا ما فراموش کاریم شما ما را فراموش نکنید. آخرین هدیه و شاید یادگار "امیر اسدی" برای هموطنان ایلامی اش، دو کامیون پر از "مین خنثی شده" بود، امیر، دین خود را به ایران عزیز ادا کرد . راهش پررهرو و جاودان است چون "و لاتحسبن الذین قتلوا فی سبیل الله، امواتا" . شهید امیر اسدی یک معلم بازنشسته بود . به بیان درست تر، بعد از جنگ به معلمی بازگشته بود، ظاهرا دغدغه معیشت و در باطن دلتنگی "مهران و ایلام و شلمچه و طلاییه و..." باعث شده بود که بعد از بازنشستگی برگردد به جبهه و تخصص دوران جنگ - تخریب - را ادامه دهد . اما در آن سحرگاه خنک بهاری پنج شنبه 6 اردیبهشت ماه 86 در دشتهای سبز قصر شیرین، وقتی که امیر و گروهش می خواستند مینهای کشف شده را در گودالی منفجر کنند، "ظاهرا" چاشنی زنگ زده و حساس یک مین بهانه ای می شود برای پرواز امیر . از "تن" شهید امیر اسدی به جز تکه استخوان خون آلودی "هیچ" باقی نمانده است ...