تدبیری که کروش داشت و برانکو نه
این یک برداشت شخصی است از تفاوت بین دو مربی دوست داشتنی این روزهای فوتبال ایران.
نتیجه این حمایت بیرونی از سوی رسانه ها و البته پشتیبانی باشگاه، تیمی بود که نتایج خوبی در ادامه کسب کرد اما در بزنگاه مهم لیگ و جایی که تیم برای پایان کارش به تدبیر نیاز داشت، نتیجه عکس رقم خورد و در مهمترین بازیهای فصل پرسپولیس با وجود حمایت بزرگ هوادارانش نتوانست مطابق انتظار نتیجه بگیرد و حتی حضور پررنگ تماشاگران در بازی های خانگی پرسپولیس در اکثر مواقع نتیجه عکس داد. بی انصافی است اگر برای پیروزیهای پرسپولیس نقش برانکو را نادیده بگیریم اما نمی توان تردید داشت که فوت ناگهانی هادی نوروزی مهمترین محرک این فصل پرسپولیس بود و در واقع این اتفاق بیشتر از هر عامل دیگری در بازگشت قرمزها به میان مدعیان موثر بود. از آن طرف این را هم نمی شود منکر شد که روحیه همیشه محتاط برانکو عاملی شد برای باختن قافیه در سه هفته پایانی، درست در مهمترین برهه لیگ.
شاید تفاوت مربیانی چون کارلوس کروش که امتحانش را در سه بازی پایانی ایران در انتخابی جام جهانی 2014 و کسب حداکثر امتیاز از یک بازی خانگی و دو دیدار خارج از خانه پس داده، با مربیانی همچون برانکو این باشد که بلد هستند چگونه راه را تا پایان به خوبی پیش ببرند و در واقع در "مومنتم" آن طور حرکت کنند که همه راه طی شده به نتیجه ختم شود. پرسپولیس تا رسیدن به قهرمانی راه کوتاهی را پیش داشت اما طی کردن آن راه کوتاه به تدبیری نیاز داشت که فقدانش روی نیمکت پرسپولیس در روزهای آخر لیگ به خوبی مشهود بود.