در مورد رهبر انقلاب قسم می خورم
اگر مدعی هستیم که پیرو راه امام هستیم صرفا نباید بگوئیم ما مبارزات امام را قبول داریم اما بقیه چیزهای امام را قبول نداریم! ما باید در تمام ابعاد زندگیمان به امام اقتدا کنیم.آن چیزی که امام را زجر می داد اسراف بود و خروج دولتمردان از روش زندگی خودشان.
آخرین سخنرانی یادگار امام راحل، مرحوم حجت الاسلام حاج سید احمد خمینی در جمع خانواده محترم شهدا که در سالگرد پیروزی انقلاب اسلامی - یک ماه قبل از وفات ایشان- ایراد شد حاوی نکات مهم و جالبی می باشد که قسمت هایی از آن در پی می آید. به گزارش «فردا»، ایشان در این سخنرانی ایشان به عشق بالای امام خمینی نسبت به خانواده های شهدا، مفقودین، اسرا و جانبازان اشاره می کنند و می فرمایند: جذبه و جاذبه ای که بین امام(ره) و خانواده های شهدا، مفقودین، اسرا و جانبازان وجود داشت یک جاذبه طرفینی و الهی بود. وی در ادامه خطاب به حاضران می گوید: امام تمام تلاشش این بود که زندگی خودش مثل زندگی شما ها باشد. یعنی یک زندگی عادی و یک زندگی قابل قبول برای شما عزیزان باشد. به تبعیت از مولایش امیرالمونین علی علیه السلام. مرحوم حاج سید احمد خمینی در ادامه با دعوت از حضار برای بازدید از محل زندگی ساده امام خمینی (ره) به ذکر خاطره ای از امام راحل پرداخته و فرمودند: خدا را گواه می گیرم که امام (ره) به علت ناراحتی قلبی که داشتند هر دو ساعت یکبار قرص می خوردند و لیوانی را آب می کردند و روی میز خودشان می گذاشتند و یک کاغذ یا نعلبکی بر روی آن می گذاشتند که کثیف نشود. به خاطر اینکه هر بار قرص می خوردند کسی نرود برای ایشان یک لیوان آب تازه بیاورد. گاهی یک لیوان آب را تا 48 ساعت مصرف می کردند. وی با ذکر این مثال در ادامه می افزاید: اگر مدعی هستیم که پیرو راه امام هستیم صرفا نباید بگوئیم ما مبارزات امام را قبول داریم اما بقیه چیزهای امام را قبول نداریم! ما باید در تمام ابعاد زندگیمان به امام اقتدا کنیم.آن چیزی که امام را زجر می داد اسراف بود و خروج دولتمردان از روش زندگی خودشان. مرحوم حاج سید احمد خمینی (رض) در ادامه این سخنرانی به ذکر مثال دیگری از زوایای زندگی امام اشاره نموده و گفتند: یک شب برف می آمد. من دیدم چراغ حیاط خاموش شد فهمیدم امام بیرون آمده اند و توی برف چراغ حیاط را خاموش کردند و برگشتند به داخل اتاقشان. من خودم را به ایشان رساندم و گفتم: خوب آیفون که هست اینجا! شما یک آیفون می زدید، من می رفتم چراغ را خاموش می کردم. گفتند بالاخره یک نفر بایستی می رفت. برای خاموش کردن یک چراغ که اسراف نشود. وی در ادامه تاکید می کند: خوب ما حالا نباید وقتی وضع زندگی خودمان را، وضع زندگی مسئولینمان را، وضع اداراتمان را با امام مقایسه می کنیم، نباید محدود به مواضع سیاسی و مواضع ضد امپریالیستی امام بشود. نباید فقط فکر کنیم امام در مبارزه با آمریکا هست و ما هم داریم این راه را طی می کنیم. نه اینها هست اما عبادت هم هست. خلوص هم هست. تقوا هم هست. اسراف نباید بشود. ما مسئولان، چه آنها که طلبه ایم و چه آنها که نیستند باید یک زندگی متوسط معمولی داشته باشیم. ما باید این زندگی متوسط و معمولی را حفظ کنیم. اگر توانستیم این کار را بکنیم یعنی اینکه لیاقت این را داریم که مسئول مردم باشیم. اما اگر دلمان خوش بود به پست و مقام و تا به جایی رسیدیم خودمان را باختیم و زندگیمان را تغییر دادیم و شیطان بازیمان داد و مثلا گفت: تو وزیر هستی، تو وکیل هستی! باید جایی را داشته باشی که افراد بیشتری بیایند! پس باید خانه بزرگتری داشته باشی! اینگونه نباشیم. امام درباره مکان زندگی خود موقع ورود به ایران فرموده بودند: منزل من از توپخانه آن موقع که خیابان امام خمینی فعلی هست باید پایین تر باشد. ایشان در خیابان ایران بین مردم بودند و سپس به قم رفتند. در آنجا هم به علت بیماری مجبور شدند به تهران بازگردند. یادگار امام راحل در ادامه به زندگی جانشین امام(ره) اشاره و افزودند: من این مسئله را بارها گفته ام و بازهم می گویم! به خدا قسم رهبر انقلاب حضرت آیت الله خامنه ای و خانواده شان روی موکت زندگی می کنند. به خدا قسم ما با آنها ارتباط داریم. من در زندگی داخلی آنها بوده ام، رفته ام. شما فکر نکنید یک مرتبه اگر وضع زندگیتان سخت است حالا آن کسی که آن بالا هست و رهبر هست در چه جایی و چه طور زندگی می کنه. تشکیلات اداری و دفتر کار ایشان یک چیز است. اگر شما در تشکیلات اداری و دفتر ایشان هم بروید غیر از موکت چیزی نمی بینید. وی در ادامه می افزاید: رهبر انقلاب در منزلش برسر سفره ای که دو نوع غذا باشد، والله نمی نشیند.