تقوای دینی، دعا و جانباز؛ سه گانه اکران عمومی!
«سینما آزادی همه چیز را برای پرچمداری سینماهای ایران دارد، کیفیت صدا، صندلی های باشکوه مخمل و اغذیه فروشی های مدرن. تنها گم شده در این میان، فیلم های کارگردانانی است که سینمای ایران را مشهور کرده اند.»
یک بعد از ظهر شلوغ در تهران و هزاران طرفدار فیلم در خارج از یک مجموعه سینمایی مجهز برای تماشای آخرین محصولات صنعت گران بهای ایران صف کشیده اند. به گزارش سرویس بین الملل «فردا»، خبرگزاری فرانسه که طی چند هفته اخیر بر گزارش های اجتماعی خود افزوده در جدید ترین گزارش خبرنگارش در تهران می نویسد:«سینما آزادی همه چیز را برای پرچمداری سینماهای ایران دارد - کیفیت صدا،صندلی ها ی با شکوه مخمل و اغذیه فروشی های مدرن. تنها گم شده در این میان،فیلم های کارگردانانی است که سینمای ایران را مشهور کرده اند.» آخرین فیلم هایی که از سوی کارگردانان ایرانی شناخته شده در خارج که
جایزه هایی نیز کسب کرده اند مانند کیارستمی شاعر و جعفر پناهی شجاع موفق نشده اند تا مجوز اکران فیلم های خود را از وزارت فرهنگ کسب کنند. یک درام اجتماعی همه گیر درباره اعتیاد ساخته مهرجویی(سنتوری)، که در سال 1969 فیلم گاو را ساخته و گه گاه بعنوان بهترین فیلم ایرانی از آن یاد می شود، نیز مجوز اکران را نگرفته است. بهروز افخمی از کارگردانان پس از انقلاب در گفت و گو با اعتماد می گوید:« من فکر می کنم که هیچ اساس و منطقی برای سانسور فعلی در سینمایمان وجود ندارد.» اما جوانان هیجان زده عاشق فیلم در سینما آزادی صف بسته اند. پوسترهای بزرگ فیلم پرفروش «زن دوم» ماه هاست که در
تهران پخش شده، فیلمی که داستان مردی را روایت می کند، زمانی که همسر اولش از خارج برمی گردد و وی را مجبور به ترک عشق واقعی همسرش می کند. خبرگزاری فرانسه مدعی می شود که این فیلم با نمایش صحنه های تقوای دینی،دعا و شخصیتی جانباز (اما از نظر روانی قوی) که در جنگ ایران و عراق مجروح شده، توانسته از گزند سانسور نجات یابد. اما غیاب فیلم های پرجرات تر و تابوشکن تر که در زمان ریاست جمهوری خاتمی ظهور پیدا كرد،موجب بروز نگرانی های در این صنعت شده است. آخرین فیلم کیارستمی با عنوان «کپی تضمینی» که در خارج از ایران و در ایتالیا تولید شده و از بازیگران ایرانی در آن استفاده نشده و
ستاره اش،ژولیت بینوش فرانسوی است. 50 کارگردان ایرانی در نامه ای سرگشاده نوشتند:«کمبود توجه به سینمای فرهنگی که بعنوان سرمایه ملی یاد می شود،نگران کننده است. تصمیم گیرندگان سینما، به جای اینکه تصمیماتی بگیرند تا به افق های بین المللی و ملی ارتقا یابیم، سینما را منزوی نموده و حتی این نوع سینما را از افکار عمومی حذف نموده است. وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی،محمد حسین صفار هرندی از موج فیلم های «پسری که دختری را می بیند» در دوران خاتمی که از «ارزش های خانوادگی و مذهبی» به دور بوده شکایت می کند. وی می افزاید:«بخشی از آنها منفی بوده و باید حذف می شد.» فیلم مهرجویی نیز
شامل سانسور شده است.