این عکسه بابای منه...
رضا (یک فرزند شهید) در وبلاگ خود که برای پدر شهیدش قلم می زند، می نویسد:
4 ماه بعد از شهادت بابا به دنبا آمد. مثل همه بچه ها اولبن لغتي كه ياد گرفت بابا بود، اماتنها تفاوتش با بچه هاي ديگر اين بود كه انگشتش را به سمت يك عكس درازمي كرد و مي گفت بابا. از همان روزها فهميد بابا به يك مسافرت طولاني رفته است. بدترين لحظاتمان وقتي بود كه خواهر كوچكم درباره بابا سوال مي كرد. داداش پس بابا كي از مسافرت مياد؟ بيچاره مادرم تا اين سوال را مي شنيد بغض گلويش را مي گرفت. با همون صداي گرفته مي گفت: مياد دخترم مياد. يه روز ديدم آبجي هفت سالم يك عكس تو دستشه ، اومد جلو ،گفت داداش اين عكس كيه؟ نگاه عكس كردم ديدم عكس جنازه بي سر باباست. موندم آخه اين عكس رو از كجا پيدا كرده. با ناراحتي عكس رو از دستش كشيدم و گفتم اين عكس يه شهيده. درحاليكه سعي مي كرد عكس رو دوباره از دستم بگيره بلند بلند داد می زد ومی گفت من مي دونم اين عكسه بابای منه... لینک مطلب