تبليغات در مورد شهيد بهشتي گزينشي بوده است

در مورد شهيد بهشتي «معروف» هم بايد بگويم كه تبليغات كشور در اين 27 سال بيشتر به شيوه ي گزينشي و به اقتضاي روز به معرفي انديشه و منش و عمل ايشان پرداخته، به نحوي كه در مواردي بايد گفت: « هر كسي از ظن خود شد يار من» .

کد خبر : 54720

در مورد شهيد بهشتي «معروف» هم بايد بگويم كه تبليغات كشور در اين 27 سال بيشتر به شيوه ي گزينشي و به اقتضاي روز به معرفي انديشه و منش و عمل ايشان پرداخته، به نحوي كه در مواردي بايد گفت: « هر كسي از ظن خود شد يار من» . به گزارش «فردا» دكتر سيد محمد رضا حسيني بهشتي در گفتگو با همهشري جمعه در پاسخ به اين سئوال كه در برابر مظلومیت های ایشان و تهمت هایی که زده می شد، خانواده چه عکس العملی نشان میدادند، گفته است، شاید امروز نسل جوان ما نتوانند بدرستی تصور کنند که چگونه فردی در عرصه ی بزرگ جامعه میتواند آماج شایعه ها و تهمت ها از جانب مخالفان و دردناکتر از آن ، گاهی از جانب موافقان و دوستان دیروز و امروز قرار بگیرد، آنهم به اتهام چیزهایی که حقیقتا در او نبود. ( مثل انحصار طلبی، قدرت خواهی، فخر فروشی، ثروت اندوزی و ....) ، آنهم بر در و دیوار شهر و بر صفحات مطبوعاتی که با نیش آزار دهنده ی قلم نویسندگان نا منصف و در مواردی مغرض و گاهی مبتلا به حسادت و با این حال ذهن و دلش را لحظه ای از آنچه برای جامعه ما درست می داند و وظیفه انسانی و دینی خود می شمرد و متوجه این موضوعات نسازد بلکه به دلیل خطیر بودن شرایط جامعه ، وقت جامعه را ارزشمندتر از آن بداند که بخواهد به این من و تویی ها بپردازد. طبعا فشار این انبوه اتهامات دردناک متوجه خانواده ی ماهم میشد. من از خانواده خواهش کرده بودم که وقتی در منزل هستم ، اجازه بدهند که پاسخ تلفن ها را من بدهم. و اذعان می کنم گاهی آنچه می شنیدیم از حد تحمل من بسیار فراتر بود. از روی همین می توانید حدس بزنید که در مورد سایر افراد خانواده وضع چطور بوده است. فرزند شهيد آيت الله دكتر بهشتي همچنين درباره فاجعه انفجار دفتر حزب ضمن اشاره به اينكه در آن زمان قائم مقام دفتر سياسي حزب بوده است گفت، مرحوم شهید بهشتی مصمم شده بود به مصداق " ان الله فرض علی ائمه العدل" زندگی متوسط خودش را باز هم به زندگی طبقات ضعیفتر جامعه نزدیکتر کند تا سخنانش صرفا شعار نباشد. به همین دلیل از منزلمان در قلهک به مناطق مرکزی شهر و منزلی در آنجا اسباب کشی کنیم. اتفاقا آخرین وانت وسایل را که سمت آن منزل در پشت بهارستان می بردیم، نزدیکی میدان بهارستان صدای انفجار مهیب را شنیدم و بلافاصله متوجه شدم که محل حزب است. با عجله اسباب ها را به آن منزل که مادر و چند تن از دوستان آنجا بودند رساندم و خودم به دفتر مرکزی حزب آمدم. چند دقیقه ای از انفجار گذشته بود . آنچه میدیدیم، تاریکی بود و تل خاک. و آوار بر روی سالن و مردمی که وحشت زده، و نگران در جستجوی افراد و کمک رسانی بودند. حوالی ساعت یک بعد از نیمه شب خبر رسید که مرحوم شهید بهشتی را به بیمارستان میثاقیه( شهید مصطفی خمینی فعلی) برده اند. که با عجله به آنجا رفتم. اما خبر نادرست بود. دوباره به دفتر حزب برگشتم، و مشغول کمک رسانی شدم. مناظر غریبی بود که هیچگاه فراموشم نخواهد شد. بعضی از این مناظر، حتی برایم از مناظر جنگ هم بیادماندنی تر بود.حوالی ساعت چهار صبح ، بولدوزر به کف سالن رسید. معلوم شد که دیگر جستجو به پایان رسیده. به زحمت تلفنی را در یکی از اتاقهای دفتر مرکزی حزب پیدا کردم و به مرحوم شهید رجایی زنگ زدم. گفتم : من در خود محل حادثه ام اما از مرحوم شهید بهشتی خبر ندارم. ایشان بعد از مکثی طولانی ، گوشی تلفن را با فاصله، گرفتند و از حضار پرسیدند، فلانی است به او چه بگویم؟ گفتم: من فکر می کنم بتوانم هر خبری را تحمل کنم. اما اگر لازم می دانید بروم خانواده را آماده کنم؟ ایشان هم گفتند، پس برو آماده کن. این را در حالی گفتند که به شدت متاثر بودند. تا رسیدن به منزل جدید که چندان دور هم نبود، خیلی طول کشید، البته شاید به این دلیل که من هم نمی دانستم چگونه باید این خبر دردناک را برسانم. وقتی به منزل رسیدم، ساعت از 6 صبح گذشته بود. و ظاهرا قبل از من از طریق رادیو آنها خبردار شده بودند. متن كامل اين گفتگو را در اين ( + ) بخش بخوانيد

لینک کوتاه :

با دوستان خود به اشتراک بگذارید: