نرمش کاربرد بیشتری دارد

گفتگو با دکتر بروجردی

کد خبر : 56249
دکتر علاءالدین بروجردی سابقه حضور در سه دوره مجلس شورای اسلامی دارد. او توانست همچنان جایگاه خود را در مجلس هشتم به عنوان رییس کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی حفظ نماید. او در این گفتگو از عملکرد دولت نهم و مجلس شورای اسلامی در رابطه با پرونده هسته‌ای و سیاست خارجی دولت سخن می‌گوید. ـ شما به عنوان رییس کمیسیون امنیت ملی در مجلس هفتم و هشتم، موقعيت فعلي پرونده هسته‌ای کشور را چگونه ارزیابی می‌کنید؟ همانطور که مطلع هستید، موضوع هسته‌ای کشور ما در چند سال گذشته، فراز و نشیب‌های فراوانی داشته است. در مقطعی، غربی‌ها فشار زیادی به ایران و به پرونده هسته‌ای وارد کردند. ما ناگزیر شدیم یک توقف داوطلبانه برای تعلیق داشته باشیم. چون فشارها در برهه‌ای از زمان از سوی غربی‌ها در جهت تعلیق زیاد بود، ما مجبور به حرکت در جهت خواست آنها شدیم و کار متوقف شد. پروژه‌های قطعه‌سازی، پروژه «یوسی‌‌اف» اصفهان و اصل غنی‌سازی که مهمترین مرحله در ارتباط با فن‌آوری هسته‌ای است متوقف شد. فرض بر این بود که در چنین مرحله‌ای، غربیها بپذیرند که کشور ما بر اساس ماده 4 عهدنامه ام‌پی‌تی عمل کند و از این حق استفاده نماید و کار را جلو ببرد. منتها آن نامه تاریخی که وزرای خارجی 3 کشور انگلیس، فرانسه و آلمان با آقای دکتر روحانی دبیر اسبق شورای عالی امنیت ملی نوشتند، نشان داد غربی‌ها مصمم هستند که ما را از این حق مسلم ملی، محروم کنند. ـ در قبال این تصمیم ایران چه سیاستی در پیش گرفت؟ شورای امنیت ملی در اواخر دوران ریاست جمهوری آقای خاتمی در یک تصمیم شجاعانه و منطقی، دستور فعال نمودن پروژه یوسی‌اف اصفهان و بعد هم اجرای مراحل بعدی یعنی قطعه سازی و ادامه کار را دادند. به مجرد اینکه ما یک چنین اقدامی کردیم غربیها شروع نمودند به بالا بردن فشار و انتقال موضوع هسته‌ای ایران از شورای حکام به شورای امنیت سازمان ملل که در نهایت منجر به نوشتن سه قطعنامه علیه ایران شد. در این دستاورد بسیار مهم ما شاهد موفقیت ایران و برافراشته ‌شدن پرچم پیروزی هسته‌ای بر قله این فن‌آوری که دانش نوین و بسیار مهم، در جهان امروز است بودیم. در حال حاضر من فکر می‌کنم که غرب به تدریج در حال پذیرفتن این واقعیت است که در حال عقب نشینی از مواضع خود می باشد. ـ آیا می‌توانیم این طور تعبیر کنیم که غرب تسلیم مقاومت استراتژی هسته‌ای ایران شده است؟ به نظرم بله. حداقل غربی که زمانی اجازه فعالیت 20دستگاه سانتریفیوژ را به جمهوری اسلامی ایران نمی‌داد، فعلا تسلیم قدرت ایران شده است. امروز حرف‌ غربی‌ها این است که تا همین جا که جلو رفتید متوقف شوید و ادامه ندهید. این به معنای پذیرفتن همه دستاوردهایی است که تا کنون به دست آوردیم. همچنین در مسئله کار مشترک و کنسرسیوم و این گونه صحبت‌ها که قبلاً به هیچ وجه انجام نمی‌دادند امروز بیان می‌کنند. بنابراین من فکر می‌کنم که در واقع ارزیابی میزان سودی که ما بردیم و یا زیانی که دیدیم نیازی به برآورد ندارد. به نظرم می‌آید که اگر قرار بر این باشد که ما این فن‌آوری مهم را در بلند مدت در اختیار داشته باشیم سود فراوانی خواهیم برد. ـ چالش‌ها و موانع را در مراحل بعدی موضوع هسته‌ای با توجه به تهدیدات در ارتباط با تعلیق پرونده و تحریم چطور ارزیابی می‌کنید؟ تحریم، آثار خودش را قطعاً هم بر اقتصاد و هم بر سیاست خواهد داشت. منتها موجب نخواهد شد که بر روند فعالیت ایران تاثیر گذار باشد. برای اینکه ایران بتواند این مسیر را تغییر دهد و شرایط را همانطور که مطرح کردیم به طرف دلخواه پیش ببرد، باید به یک نوع تعامل منطقی برسیم. ـ این تعامل منطقی چطور شکل می‌گیرد؟ ببینید. غربی‌ها که امروز بسته پیشنهادی‌ به ایران ارائه می‌دهند، مجموعه نکات مثبت را راجع به فعالیت هسته‌ای مطرح می‌کنند و بالاخره آماده شدند که یک گونه‌ای از مذاکرات را انجام دهند، اما وقتی که صحبت از تعلیق می‌کنند، نمی‌گویند توقف دایم یعنی می‌گویند تعلیقی که در واقع مدتش محدود به دوران مذاکره است. معنایش این است که غربیها اصل موضوع را پذیرفتند. علت اینکه ما تعلیق موقت را نمی‌پذیریم این است که ما تعلیق موقت را به مدت طولانی انجام داده‌ایم. آقای البرادعی و گزارش بازرسی آژانس هم عدم انحراف ما را تصریح کرده‌اند. خود آمریکایی‌ها هم که مرتب ‌گفتند، ایران دنبال ساخت بمب‌ هسته‌ای است شورای اطلاعاتی‌شان که 16 نهاد مهم اطلاعاتی را در بر می‌گیرد خیلی صریح عدم انحراف ایران و عدم گرایش به طرف ساخت بمب هسته‌ای را اعلام کردند. بنابراین من فکر می‌کنم ما در نهایت درحال حرکت به سوی نقطه‌ای هستیم که در آن نقطه به نوعی تفاهم با غربی‌ها بتوانیم برسیم. ایران با آژانس کار چند ماهه و مثبتی انجام داد که براساس آن به سوالات اصلی آژانس نقطه ی پایانی گذاشت و البرادعی رسما اعلام کرد که به هر شش مورد سوالات آژانس پاسخ داده شده است. ـ این برداشت از صحبتهای شما می‌شود که در مجموع فضای کلی گزارش را مثبت رزیابی می‌کنید؟ فضای کلی حاکم بر این گزارش مثبت ارزیابی می‌شود. البته همیشه در نهایت، روند کار به سمتی حرکت می‌کند که مورد دلخواه غربیها است. اما بسه پیشنهادی ایران به آژانس می‌تواند بسیاری از مسایل و ابهامات را حل نماید. ـ تحلیلتان از بسته پیشنهادی ایران به غرب چگونه است؟ با ارائه این بسته گام ارزشمندی برداشته شد وشورای عالی امنیت ملی اقدامی را انجام داد که باعث شد جاده یک طرفه تعامل با غرب در عرصه هسته ای دوطرفه شود. امروز در وضعیت خوبی قرار داریم در مذاکراتی که بدنبال ارائه بسته پیشنهادی ما به کشورهای دیگر آنها هم بسته ای را برای ما تدارک دیده اند که این موازنه بیشتر متضمن حظ منافع ملی ما است. اگر غرب با تدبیر این تعامل منطقی رابپذیرد برای خروج از بن بست راه خوبی را پیش گرفته است ـ محتوای بسته در ارتباط با چه موضوعاتی بوده است؟ اين بسته شامل موضوعات هسته اي و فراهسته اي از جمله مسائل منطقه اي همكاري هاي اقتصادي و كارهايي كه در دراز مدت مي توانيم با غربي ها انجام دهيم است. اصل چنين تحركي از سوي جمهوري اسلامي ايران منطقي و متناسب است و غربي ها نيز بايد با تعديل نظر خود درباره تعليق غني سازي از سوي ايران شرايط را براي اين گفت وگوها فراهم آورند. ـ فکر می‌کنید با ایجاد شرایط جدیدپرونده هسته اي ايران به سمت حرکت تندتر پيش خواهد رفت؟ علایم حاکی از این نیست که موضوع تندتر شود. مشکلات بسباری بر سر راه است. شواهد نشان مي دهد غربي ها تعديلي را بر نظرات خود اعمال می‌كنند زيرا مي دانند اگر اين روش تاثيرگذار بود تاكنون سه قطعنامه اي كه صادر كرده اند مي توانست اثرگذار باشد. در صورتي كه آمريكايي ها و غربي ها روند غني سازي ايران در چارچوب معاهده « ان پي تي » و مقررات آژانس را بپذيرند مي توان با چشم مسلح موفقيت ها را ديد و اميدواريم با چشم غير مسلح نيز در آينده بتوانيم مسائل را ببينيم ـ ایران در جهت بدست آوردن استراتژی هسته‌ای، با توجه به سه قطعنامه نوشته شده علیه ایران، مسیر درستی تا امروز طی کرده است؟ از نظر من راه طی شده، روند خوبی داشته است. ما هیچ‌ گاه در برابر تهدیدات عقب‌گرد نداشتیم بلکه در حرکت به سوی تفاهم با غربیها در بدست‌آوردن استراتژی هسته‌ای هستیم. این را هم نباید فراموش کنیم که در هر صورت سوخت‌های فسیلی کشور، دیر یا زود به پایان می‌رسد و ما عملاً تبدیل به یک کشور بدون نفت می‌شویم. نسل‌های آینده ما فاقد این منابع هستند و طبیعتاً نیازمند انرژی جایگزین که خوشبختانه این حرکت مستمر موجب شده که آینده ملت ما تضمین شود. جدای از این مسئله ما نباید بنشینیم و فقط شاهد پیشرفت کشورهای دیگر باشیم. باید کمی هم تلاش کنیم. ـ تعبیر شما از اقدام آقای پوتین در رابطه با امضای قطعنامه شورای امنیت علیه ایران در روز آخر کاری‌شان با توجه به حمایتهای ایران از روسیه چیست؟ در هر صورت بحث امضای روسیه نیست. بحث قطعنامه شورای امنیت است که روسیه یک عضو دائمی این شورا است. تحریم ما قبل از اینکه روسیه آن را امضا کند در قطعنامه‌ها شکل‌ گرفته بود. این کار با توجه به مجموعه روابط روس‌ها و آمریکایی‌ها و مجموعه غرب، یک کار نمادین علیه ایران بود. در واقع آنچه که در واقع در این صحنه اتفاق افتاده و به نظر من برای ما موفقیت می‌باشد این است که ما موفق شدیم این دانش را بدست بیاوریم. ـ موضع گیری مجلس هفتم نسبت به انتقال پرونده هسته‌ای ایران به شورای‌امنیت چگونه بود؟ در این‌باره مجلس نقش خیلی مهمی را ایفا کرد. در مجلس هفتم، چهار مصوبه مهم برای اجرا در اختیار دولت قرار دادیم. یکی از آنها تهدید شورای حکام بود که اگر موضوع هسته‌ای ایران به شورای امنیت سازمان ملل منتقل شود، طبق قانون، مجلس دولت را موظف خواهد کرد که اجرای پروتکل الحاقی را معلق نماید. خوب هر دو اتفاق افتاد. هم آنها پرونده هسته‌ای را به شورای‌امنیت منتقل کردند و هم ما دولت را موظف کردیم که اجرا ی پروتکل الحاقی را معلق نماید و عملاً پروتکل الحاقی متوقف شد و صدور قطعنامه‌ها هم شروع شد ـ آقای دکتر برخی معتقدند سیاست خارجی دولت نهم با ضعف شدیدی توام است و روابط خارجی و دیپلماتیک ایران محدود به تعدادی از کشورهای خاص شده است این را قبول دارید؟ ایران همیشه در طول 3 دهه گذشته در سیاست خارجی، دچار فراز و نشیب فراوان بوده است. یعنی قضاوت به نظر من قضاوت عادلانه‌ای نیست که این تفکیک را به صورت مطلق انجام دهیم و بگوییم ضعف سیاست خارجی، مختص دولت نهم است. شما حادثه میکونوس یا فراخوانی سفرای غربی از جمهوری اسلامی ایران را درنظر بگیرید. خوب این حوادث، حوادث تندی هستند که یکجا همه سفرای غربی، خاک کشور ما را رها کنند و بروند یا در دوره آقای خاتمی با همه نرمشی که در برابر غرب داشتیم، باز هم سیاست خارجی رو به رشد و چشم‌گیری نداشتیم. غربیها به میزانی که ما از نقطه نظراتشان تبعیت کنیم، برای ما کف می‌زنند و به میزانی که استقلال نظر خودمان را به خصوص در مسایل اساسی و مهم دنبال کنیم، تبدیل به آدمی می‌شویم که مرتب از طرف کشورهایی مانند آمریکا و کشورهای غربی تشویق نامه می‌گیریم. شما ملاحظه کنید مثلاً وضعیت حقوق بشر در کشور ما به هیچ وجه با کشورهای منطقه، حتی خیلی از کشورهای غربی قابل مقایسه نیست.
به عنوان مثال زن در جامعه ما کاملاً آزاد است. فعالیت‌های اجتماعی و حضور گسترده دارد. در دانشگاه‌ها و مراکز علمی از آقایان جلو زدند و مجموعه این اتفاقات مهم می‌افتد. آن وقت یک کشوری در همسایگی ما که آنجا زن حق رانندگی که جزحقوق اولیه اجتماعی است را ندارد، تشویق نامه حقوق بشری می‌گیرد و ما در لیست سیاه حقوق بشر قرار می‌گیریم. خوب این نشان می‌دهد که نگاه غربی‌ها نسبت به مسئله حقوق بشر کاملاً سیاسی است. چون موضع ایران در خاورمیانه بر خلاف موضع آمریکا است، ایران باید کارت قرمز بگیرد و در واقع به کشور ما فشار بیاورند و غربی‌ها در اتحادیه اروپا تصمیم جمعی بگیرند که مثلاً سفر در سطح وزیر را به ایران انجام ندهند. خوب این نتایج همین سیاست مستقل است. ـ پس شما هیچ اشکالی به دولت در شیوه روابط سیاست خارجی وارد نمی‌دانید؟ البته من از کسانی هستم که کاملاً معتقدم که ما حتماً ادبیاتمان حتی با غربی‌ها نباید ادبیات ستیز باشد. دولت نهم نیز باید در روابط سیاست خارجی از شیوه نرمش استفاده می‌کرد. ما باید در واقع از این پند و دستور قرآنی استفاده کنیم «و جادلهم بالتی هی احسن» ما می‌توانیم از منافع ملی‌مان دفاع کنیم، حرف خودمان را بزنیم و در واقع سیاست‌ خودمان را به پیش ببریم، بدون اینکه گزنده با جهان غرب قلمداد شود. ـ آقای دکتر اگر اجازه دهید چند سوال درباره ناآرامی‌های داخل کشور بپرسم. در طول چند سال اخیر شاهد بروز ناآرامی‌های قومی در آذربایجان و کردستان و یا در خوزستان بودیم، دلیل داخلی و خارجی بروز این ناآرامی‌ها را چگونه ارزیابی می‌کنید؟ وقتی در همسایگی شما یک آتشی برافروخته است، شما هنر کنید سعی می‌کنید که آتش به خانه شما نرسد، ولی مطمئناً دود آن خواهد رسید. یعنی اتفاقاتی که به عنوان مثال در خوزستان افتاد متاثر از حضور انگلیسی‌ها در بصره بود و شیطنتی که آنها انجام داده بودند یا مثلاً وقتی در همسایگی شرقی شما یک کشور بحران‌زده مانند افغانستان وجود دارد، طبیعتاً ناآرامی‌ها آثار خودش را روی استان هم جوار می‌گذارد. در استان‌های غربی ما نیز که به نوعی با کشور بحران زده عراق همسایه است، طبیعتاً این بحران تاثیرش را به صورت نا‌آرامی نشان می‌دهد. ـ شما دخالت آمریکا و اسرائیل را در بروز این ناآرامی‌ها تا چه اندازه موثر می‌دانید؟ سیاست‌ آمریکایی‌ها که در باتلاق عراق گرفتار هستند، اصولاً همین است. انگلیس هم همین خط را دنبال می‌کند. همانطور که گفتم، منشا اصلی ناآرامی‌ها در خوزستان انگلیس است. بالاخره همسایگان منطقه شرق و غرب ایران که گرفتار یک بحران جدی هستند، مطمئنا دستخوش تلاطم می‌شوند. ایران برای آنها یک جزیره آرامش و ثبات است که آمریکا و انگلیس تلاش فراوانی دارند که این آرامش را بر هم بزنند. برای نمونه در سیستان و بلوچستان، آمریکایی‌ها در هدایت اشرار منطقه نقش موثری دارند. آمریکایی‌ها با اشرار تماس می‌گیرند و به آنها امکانات می‌دهند تا در داخل کشور دست به ناآرامی بزنند. این سیاست خصمانه آمریکا است که در داخل کشور اعمال می‌کند. ـ فکر می‌کنید تا چه حد احتمال برخورد نظامی ایران و آمریکا در باقیمانده دوران ریاست جمهوری بوش وجود دارد؟ من بسیار احتمالش را ضعیف می‌دانم. در دورانی احتمال جدی‌تر بود. در مقطع فعلی، منطق سیاسی حکم می‌کند که چنین اتفاقی نیفتد چون طبیعی است که عکس‌العمل ایران در برابر هر اشتباه آمریکا عکس‌العمل بسیار شدید و جدی خواهد بود. آمریکایی که در عراق در یک باتلاق جدی گرفتار است و وضعیتش در عراق موجب شده که جمهوری‌خواهان هر دو مجلس را در آمریکا از دست بدهند و امروز تنها نقطه امید آنها در واقع کاخ ریاست جمهوری است، به نظر نمی‌رسد که بخواهند آن عامل از دست رفتن دو مجلس را به عنوان یک تجربه تلخ در ارتباط با ریاست جمهوری تکرار کنند. به نظر من احتمال ضعیفی استک آمریکا به ایران حمله کند. آقای بوش برای حفظ مواضع خود از طریق حمله به ایران عمل نخواهد کرد. ـ شما به عنوان رییس کمیسیون امنیت ملی آیا فکر می‌کنید تجربه گفتگو با آمریکا در مورد عراق برای ما موفقیت‌آمیز بود؟ نیازی نبود که برای ایران موفقیت‌آمیز باشد. آنچه که برای ما در عراق حائز اهمیت بود و حائز اهمیت است آرامش عراق است. ثبات دولت منتخب عراق و تلاش برای ایجاد آرامش و امنیت برای ایران بسیار مهم است. دولت عراق، آقای طالبانی رئیس جمهور و آقای مالکی نخست‌وزیر نسبت به این مذاکرات بسیار مصر بودند. در تماس‌های متعدد اصرار می‌کردند و درخواست می‌نمودند که ما این مذاکرات را انجام دهیم. ما هم با هدف تاثیرگذاری، حتی به میزان کم مذاکرات را آغاز کردیم با این هدف که بر وضعیت عراق و جلوگیری از کشتار و آرامش موثر باشد. به نظر من منطق حکم می‌کند این روند مذاکرات برای ثبات عراق ادامه داشته باشد. ـ بهره اصلی مذاکرات نصیب کدام کشور شد(ایران، آمریکا یا عراق)؟ در این مذاکرات محور صحبتها عراق و دولت عراق بود. بنابراین در این اتفاقی که افتاد یعنی مذاکره ایران و آمریکا، حتماً بیشترین تاثیر را حداقل در مقطعی، بر فضای داخل عراق گذاشت. این مذاکرات تنها برای دولت عراق سودمند بود و فکر می‌کنم که در مجموع در کاهش میزان ناآرامی‌ها در عراق و وضعیت بد امنیتی هم تاثیرگذاریش مثبت است. ـ آقای دکتر، شما ساز و کار وحدت اصولگرایان برای انتخابات مجلس هشتم تحت عنوان جبهه اصولگرایی متبلور شد این سازوکار را چگونه ارزیابی می‌کنید؟ بالاخره خروجی جبهه متحد اصولگرایی، نتیجه تفکر یک خرد جمعی بود. افرادی مانند گروه 6+5 می‌نشینند و مجموعه پیشنهادها را بررسی می‌کنند و از درون این بررسی‌ها رای گیری می‌کنند و تصمیم می‌گیرند و به نظر خودشان به یک ساز و کار منطقی و آزادانه و به اصطلاح دموکراتیک می‌رسند. تعداد اعضا لیست هم محدود است. وقتی تهران 30 نفر می‌خواهد، حتماً نمی‌توانید یک لیست 60 نفره ارائه دهید. بالاخره 30 نفر باید خروجی این تلاش‌ها باشد. در ضمن، یک روشی هم باید برای انتخاب وجود داشته باشد که بحث‌ و توافق و رای‌گیری، راه‌هایی است که در دنیا شناخته شده است. حالا اینکه این سی نفر انتخاب شده بهترین انتخابها بودند یا نه، باید نتیجه را در مجلس هشتم دید. ـ فکر می‌کنید جبهه اصولگرایی چه مدل و طرحی را برای انتخابات ریاست جمهوری عرضه نماید؟ بهتر است عجله نکنیم. تا انتخابات ریاست جمهوری هنوز خیلی وقت باقی‌مانده است و فرصت داریم. البته فعالیت‌ها و مذاکرات آغاز شده است، منتها در زمان مناسب خودش طبیعتاً گروه می‌نشینند، تصمیم‌گیری می‌کنند و تصمیمشان هم چیزی نیست که مخفی باشد و اعلام خواهد شد. البته من فکر می‌کنم تصمیم‌گیری‌ها در همان راستای انتخابات مجلس شورای اسلامی باشد. اما احزاب باید به این نکته توجه داشته باشند که برای انتخاب نامزد موردنظر نباید عجله نمایند و بهترین انتخاب را انجام دهند. ـ سیتم مدیریتی مجلس هفتم از دید شما چطور بود؟ فکر می‌کنید مدیریت مجلس هشتم به صورت عمل نماید. در مجموع من فکر می‌کنم که مجلس هفتم خوب مدیریت شده است. با توجه به نکاتی که عرض کردم ایجاد یک آرامش در جامعه نکته بسیار مهمی است چون مجلس در واقع نقطه امید مردم و کانونی است که هر روز در جامعه تاثیر می‌گذارد. ما نکات مثبت خوبی را در مجلس هفتم داشتیم اولاً من چون عضو مجلس ششم هم بودم در یک مقایسه از دو مجلس، می‌بینیم که مجلس هفتم، مجلس آرامش بود در حالیکه مجلس ششم به جای انتقال نوعی آرامش و اطمینان به جامعه مرتب ناآرامی منتقل می‌کرد. مجلس هشتم نیز با مدیریت آقای دکتر لاریجانی در حال کار است. با توجه به سابقه ایشان که در هر پستی حضور داشتند به بهترین شکل کار کردند من فکر می‌کنم مجلسی با سیستم مدیریتی قوی را شاهد باشیم. ـ چند نمونه از معضلات و اشکلات مجلس هفتم را بگویید. در مجلس هفتم، مشکل غیبتهای بی‌شمار نمایندگان را داشتیم که این پدیده غیبت‌ها نیز در مجلس اصلاً‌ جدید نیست. شما اگر مروری بر کار علمی و تجزیه تحلیلی در همه مجالس بعد از انقلاب کنید فکر نمی‌کنم خیلی تفاوت و نوسانی داشته باشد. در مجلس ششم گاهی اتفاق می‌افتاد که تا ساعت 9 یا 10 صبح هم به زحمت جلسه را شروع می‌کردیم. پدیده غیبتها پدیده جدیدی نبود. هیئت رئیسه هم طبیعتاً ناگزیر بود که در چارچوب قانون، مجلس را مدیریت کند. یعنی چیزی فراتر از قانون نمی‌تواند انجام دهد. مکرر در همان چهارچوبی که قانون اعلام می‌کندعمل می‌کردند و منجر به یک تذکر می‌شد و فراتر از این نمی‌توان کاری انجام داد. ـ برخی از صاحبنظران عقیده داشتند مجلس هفتم در مقابل دولت منفعل عمل کرد نظر شما چیست؟ تا تعریف از انتقاد چه چیزی باشد. من فکر نمی‌کنم در هیچ مجلسی به میزان مجلس هفتم از اختیارات قانونی نمایندگان استفاده شده باشد، یعنی در قالب سوال که در واقع عدم انفعال را نشان می‌دهد. در هیچ مجلسی به این میزان به وزرای پیشنهادی دولت رای نداده‌اند. خوب ما تلاشمان در این مدت این بود که به مسایل کلان و مشکلات اصلی جامعه بپردازیم چه در بعد امنیتی مسایل ملی از قبیل مسایل هسته‌ای و یا مسائلی در مورد اقتصاد جامعه و معیشت جامعه و مشکلات اساسی مثلا همین در واقع مسئله آموزش و پرورش و تصویب بودجه‌های کلان وقتی که یک رقم 4 میلیارد دلاری برای مقاوم‌سازی مدارس که یک مسئله بسیار مهمی است در بعد ملی خوب یک کار مهم و ارزشمند بود. طبیعتاً چون قضاوت نسبی است ما هدف را صد می‌گیریم و طبیعتاً با رسیدن به آن نقطه مطلوب فاصله داریم ولی تلاش‌ها و اقدامات خوبی در مجلس هتم صورت گرفته است. ـ انتقاد منفعل عمل نمودن مجلس نسبت به دولت در رابطه با کمیسیون امنیت ملی نیز مطرح ‌شده تا چه اندازه این انتقادات را وارد می‌دانید؟ کمیسیون امنیت ملی نیز از این قاعده مستثنی نیست. به عنوان مثال من فقط عنوان می‌کنم در طرح انگشت نگاری از آمریکایی‌ها‌یی که به ایران وارد می‌شوند، دولت به شدت مخالف بود. وزیر خارجه دولت به مجلس آمد و در صحن علنی برای اینکه این اتفاق نیفتد با ظرح مخالفت کرد. ما نیز در کمیسیون نسبت به این مسئله مصر بودیم. مبنای اصرار ما هم این بود که چون شهروند ایرانی در مبادی ورودی آمریکا انگشت‌نگاری می‌شود و در واقع شهروند ایرانی در یک فضای نا‌امن قرار می‌گیرد و از مسیر ورودی به اتاق ویژه برای انگشت‌نگاری وارد می‌شود، باید متقابلا برای شهروندان آمریکایی نیز این محدودیتها اعمال شود. ـ به نظر می‌رسد دولت مخالف اقدام متقابل در برابر انگشت‌نگاری از شهروندان ایرانی بود؟ درست است. دولت اعتقاد داشت دلیلی ندارد که ما متقابلاً نسبت به شهروندان آمریکایی چنین اقدامی انجام دهیم. این در حالی صورت گرفت که مجلس هفتم با نظر مخالف، به طور جدی دولت را وادار کرد که نباید دید منفعلانه نسبت به موضوع داشته باشد. اگر مجلس منفعل عمل کرده بود باید دستها را به نشانه تسلیم به دولت بالا می‌برد و تصمیمات منفعلانه دولت را قبول می‌کرد. در صورتیکه خود بنده به عنوان مخالف در مخالفت با دولت در صحن مجلس صحبت کردم. خوشبختانه مصوبه نیز رای بالایی آورد. امروز هم افتخار می‌کنیم که یک چنین اقدامی در مجلس هفتم رخ داده است. ـ در رابطه با آقای پور محمدی فکر می‌کنید عملکرد ایشان در دوران وزارتشان قابل توجه بوده است؟با توجه به این موضوع که ایشان در زمان گرفتن رای اعتماد از مجلس، دارای کمترین رای از سوی نمایندگان بود؟ من در سخنرانی وزارت کشور در مراسم تودیع ایشان هم عنوان کردم که ما آقای پورمحمدی را از وزرای توانمند و قدرتمند دولت آقای احمدی‌نژاد می‌دانیم. ارزیابی نمایندگان در مجلس هم همین بود دویست و پنج امضا برای تایید از ایشان و حمایت از ایشان یا برای تقدیر زحماتشان ارائه شد اما طبق قانون رئیس جمهور اختیار دارد که وزرای خودش را معرفی کند و یا اگر نتوانست با آنها کار کند تغییر دهد. این اختیاری است که قانون به رئیس کشور داده است. مجلس نیز به لحاظ قانونی نمی‌تواند کاری انجام دهد. ـ ارزیابی شما از این تغییرها، عزل و نصبها از سوی دولت نهم چیست؟ من فکر می‌کنم به خصوص وزارتخانه‌های حساسی مثل اطلاعات، خارجه، کشور حتماً ثبات مدیریت باید وجود داشته باشند یعنی اینکه دولت با تغییرات پی‌درپی، نوعی سر در گمی دروزارتخانه ایجاد می‌کند. به طور مثال آقای پورمحمدی، همانطور که گفتید زمانی که به مجلس معرفی شدند با کمترین رای نمایندگان به وزارت رسیدند این نمودی از موفقیت کاری ایشان است که امروز اگر رای‌گیری شود مطمئنا ایشان خیلی بیشتر از گذشته است. پس عزل و نصبهای مکرر آیسب جدی به مدیریتها وارد می‌کند. ـ برای سوال آخر، در کمیسیون تا چه میزان از نظر کارشناسان و متخصصان خارج از چارچوبهای دولتی به عنوان مثال اساتید دانشگاه استفاده می‌شود. برخی می‌گویند از این ظرفیت در کمیسیون امنیت ملی چندان استفاده‌ای نمی‌شود. این درست است. ما در کلیه جلسات، بررسی لوایح و یا طرح‌ها که آنجا در حال کار کارشناسی را سپری می‌کنیم از متخصصین دعوت می‌کنم من تعجب می‌کنم از این صحبت‌ها که بعضی‌ها می‌گویند درهای کمیسیون به روی متخصصان بسته است. ـ یعنی درهای کمیسیون امنیت ملی به روی متخصصان باز است و کمیسیون همیشه برای بررسی موضوعات از نظر کارشناسان و استادان استفاده می‌کند. البته کمیسیون به لحاظ حساسیت اطلاعاتش نمی‌تواند مدام در تبادل اطلاعات با کارشناسان خارج از کمیسیون اسفاده باشد. منتها فراوان از متخصصان خارج از کمیسیون استفاده شده است.بسیاری از متخصصان در مسایل علمی و تجربی مربوط به کمیسیون امنیت ملی همکاری می‌کنند. چه در بعد سیاست خارجی چه در بعد امنیت ملی و داخلی و چه در بعد مسایل دفاعی. اکثر متخصصین همکار، دارای عناوین بالای علمی و حتی تدریس در دانشگاه هستند. اما همانطور که اشاره کردید نمی‌توان یک محدوده بازی را برای کمیسیون امنیت ملی به لحاظ طبقه‌بندی مسئله کمیسیون و حساس بودن آن در نظر داشت.
لینک کوتاه :

با دوستان خود به اشتراک بگذارید: