نرمش کاربرد بیشتری دارد
گفتگو با دکتر بروجردی
کد خبر :
56249
به عنوان مثال زن در جامعه ما کاملاً آزاد است. فعالیتهای اجتماعی و حضور گسترده دارد. در دانشگاهها و مراکز علمی از آقایان جلو زدند و مجموعه این اتفاقات مهم میافتد. آن وقت یک کشوری در همسایگی ما که آنجا زن حق رانندگی که جزحقوق اولیه اجتماعی است را ندارد، تشویق نامه حقوق بشری میگیرد و ما در لیست سیاه حقوق بشر قرار میگیریم. خوب این نشان میدهد که نگاه غربیها نسبت به مسئله حقوق بشر کاملاً سیاسی است. چون موضع ایران در خاورمیانه بر خلاف موضع آمریکا است، ایران باید کارت قرمز بگیرد و در واقع به کشور ما فشار بیاورند و غربیها در اتحادیه اروپا تصمیم جمعی
بگیرند که مثلاً سفر در سطح وزیر را به ایران انجام ندهند. خوب این نتایج همین سیاست مستقل است. ـ پس شما هیچ اشکالی به دولت در شیوه روابط سیاست خارجی وارد نمیدانید؟ البته من از کسانی هستم که کاملاً معتقدم که ما حتماً ادبیاتمان حتی با غربیها نباید ادبیات ستیز باشد. دولت نهم نیز باید در روابط سیاست خارجی از شیوه نرمش استفاده میکرد. ما باید در واقع از این پند و دستور قرآنی استفاده کنیم «و جادلهم بالتی هی احسن» ما میتوانیم از منافع ملیمان دفاع کنیم، حرف خودمان را بزنیم و در واقع سیاست خودمان را به پیش ببریم، بدون اینکه گزنده با جهان غرب قلمداد شود. ـ آقای
دکتر اگر اجازه دهید چند سوال درباره ناآرامیهای داخل کشور بپرسم. در طول چند سال اخیر شاهد بروز ناآرامیهای قومی در آذربایجان و کردستان و یا در خوزستان بودیم، دلیل داخلی و خارجی بروز این ناآرامیها را چگونه ارزیابی میکنید؟ وقتی در همسایگی شما یک آتشی برافروخته است، شما هنر کنید سعی میکنید که آتش به خانه شما نرسد، ولی مطمئناً دود آن خواهد رسید. یعنی اتفاقاتی که به عنوان مثال در خوزستان افتاد متاثر از حضور انگلیسیها در بصره بود و شیطنتی که آنها انجام داده بودند یا مثلاً وقتی در همسایگی شرقی شما یک کشور بحرانزده مانند افغانستان وجود دارد، طبیعتاً
ناآرامیها آثار خودش را روی استان هم جوار میگذارد. در استانهای غربی ما نیز که به نوعی با کشور بحران زده عراق همسایه است، طبیعتاً این بحران تاثیرش را به صورت ناآرامی نشان میدهد. ـ شما دخالت آمریکا و اسرائیل را در بروز این ناآرامیها تا چه اندازه موثر میدانید؟ سیاست آمریکاییها که در باتلاق عراق گرفتار هستند، اصولاً همین است. انگلیس هم همین خط را دنبال میکند. همانطور که گفتم، منشا اصلی ناآرامیها در خوزستان انگلیس است. بالاخره همسایگان منطقه شرق و غرب ایران که گرفتار یک بحران جدی هستند، مطمئنا دستخوش تلاطم میشوند. ایران برای آنها یک جزیره
آرامش و ثبات است که آمریکا و انگلیس تلاش فراوانی دارند که این آرامش را بر هم بزنند. برای نمونه در سیستان و بلوچستان، آمریکاییها در هدایت اشرار منطقه نقش موثری دارند. آمریکاییها با اشرار تماس میگیرند و به آنها امکانات میدهند تا در داخل کشور دست به ناآرامی بزنند. این سیاست خصمانه آمریکا است که در داخل کشور اعمال میکند. ـ فکر میکنید تا چه حد احتمال برخورد نظامی ایران و آمریکا در باقیمانده دوران ریاست جمهوری بوش وجود دارد؟ من بسیار احتمالش را ضعیف میدانم. در دورانی احتمال جدیتر بود. در مقطع فعلی، منطق سیاسی حکم میکند که چنین اتفاقی نیفتد چون طبیعی
است که عکسالعمل ایران در برابر هر اشتباه آمریکا عکسالعمل بسیار شدید و جدی خواهد بود. آمریکایی که در عراق در یک باتلاق جدی گرفتار است و وضعیتش در عراق موجب شده که جمهوریخواهان هر دو مجلس را در آمریکا از دست بدهند و امروز تنها نقطه امید آنها در واقع کاخ ریاست جمهوری است، به نظر نمیرسد که بخواهند آن عامل از دست رفتن دو مجلس را به عنوان یک تجربه تلخ در ارتباط با ریاست جمهوری تکرار کنند. به نظر من احتمال ضعیفی استک آمریکا به ایران حمله کند. آقای بوش برای حفظ مواضع خود از طریق حمله به ایران عمل نخواهد کرد. ـ شما به عنوان رییس کمیسیون امنیت ملی آیا فکر میکنید
تجربه گفتگو با آمریکا در مورد عراق برای ما موفقیتآمیز بود؟ نیازی نبود که برای ایران موفقیتآمیز باشد. آنچه که برای ما در عراق حائز اهمیت بود و حائز اهمیت است آرامش عراق است. ثبات دولت منتخب عراق و تلاش برای ایجاد آرامش و امنیت برای ایران بسیار مهم است. دولت عراق، آقای طالبانی رئیس جمهور و آقای مالکی نخستوزیر نسبت به این مذاکرات بسیار مصر بودند. در تماسهای متعدد اصرار میکردند و درخواست مینمودند که ما این مذاکرات را انجام دهیم. ما هم با هدف تاثیرگذاری، حتی به میزان کم مذاکرات را آغاز کردیم با این هدف که بر وضعیت عراق و جلوگیری از کشتار و آرامش موثر
باشد. به نظر من منطق حکم میکند این روند مذاکرات برای ثبات عراق ادامه داشته باشد. ـ بهره اصلی مذاکرات نصیب کدام کشور شد(ایران، آمریکا یا عراق)؟ در این مذاکرات محور صحبتها عراق و دولت عراق بود. بنابراین در این اتفاقی که افتاد یعنی مذاکره ایران و آمریکا، حتماً بیشترین تاثیر را حداقل در مقطعی، بر فضای داخل عراق گذاشت. این مذاکرات تنها برای دولت عراق سودمند بود و فکر میکنم که در مجموع در کاهش میزان ناآرامیها در عراق و وضعیت بد امنیتی هم تاثیرگذاریش مثبت است. ـ آقای دکتر، شما ساز و کار وحدت اصولگرایان برای انتخابات مجلس هشتم تحت عنوان جبهه اصولگرایی متبلور شد
این سازوکار را چگونه ارزیابی میکنید؟ بالاخره خروجی جبهه متحد اصولگرایی، نتیجه تفکر یک خرد جمعی بود. افرادی مانند گروه 6+5 مینشینند و مجموعه پیشنهادها را بررسی میکنند و از درون این بررسیها رای گیری میکنند و تصمیم میگیرند و به نظر خودشان به یک ساز و کار منطقی و آزادانه و به اصطلاح دموکراتیک میرسند. تعداد اعضا لیست هم محدود است. وقتی تهران 30 نفر میخواهد، حتماً نمیتوانید یک لیست 60 نفره ارائه دهید. بالاخره 30 نفر باید خروجی این تلاشها باشد. در ضمن، یک روشی هم باید برای انتخاب وجود داشته باشد که بحث و توافق و رایگیری، راههایی است که در دنیا
شناخته شده است. حالا اینکه این سی نفر انتخاب شده بهترین انتخابها بودند یا نه، باید نتیجه را در مجلس هشتم دید. ـ فکر میکنید جبهه اصولگرایی چه مدل و طرحی را برای انتخابات ریاست جمهوری عرضه نماید؟ بهتر است عجله نکنیم. تا انتخابات ریاست جمهوری هنوز خیلی وقت باقیمانده است و فرصت داریم. البته فعالیتها و مذاکرات آغاز شده است، منتها در زمان مناسب خودش طبیعتاً گروه مینشینند، تصمیمگیری میکنند و تصمیمشان هم چیزی نیست که مخفی باشد و اعلام خواهد شد. البته من فکر میکنم تصمیمگیریها در همان راستای انتخابات مجلس شورای اسلامی باشد. اما احزاب باید به این نکته
توجه داشته باشند که برای انتخاب نامزد موردنظر نباید عجله نمایند و بهترین انتخاب را انجام دهند. ـ سیتم مدیریتی مجلس هفتم از دید شما چطور بود؟ فکر میکنید مدیریت مجلس هشتم به صورت عمل نماید. در مجموع من فکر میکنم که مجلس هفتم خوب مدیریت شده است. با توجه به نکاتی که عرض کردم ایجاد یک آرامش در جامعه نکته بسیار مهمی است چون مجلس در واقع نقطه امید مردم و کانونی است که هر روز در جامعه تاثیر میگذارد. ما نکات مثبت خوبی را در مجلس هفتم داشتیم اولاً من چون عضو مجلس ششم هم بودم در یک مقایسه از دو مجلس، میبینیم که مجلس هفتم، مجلس آرامش بود در حالیکه مجلس ششم به جای
انتقال نوعی آرامش و اطمینان به جامعه مرتب ناآرامی منتقل میکرد. مجلس هشتم نیز با مدیریت آقای دکتر لاریجانی در حال کار است. با توجه به سابقه ایشان که در هر پستی حضور داشتند به بهترین شکل کار کردند من فکر میکنم مجلسی با سیستم مدیریتی قوی را شاهد باشیم. ـ چند نمونه از معضلات و اشکلات مجلس هفتم را بگویید. در مجلس هفتم، مشکل غیبتهای بیشمار نمایندگان را داشتیم که این پدیده غیبتها نیز در مجلس اصلاً جدید نیست. شما اگر مروری بر کار علمی و تجزیه تحلیلی در همه مجالس بعد از انقلاب کنید فکر نمیکنم خیلی تفاوت و نوسانی داشته باشد. در مجلس ششم گاهی اتفاق میافتاد که
تا ساعت 9 یا 10 صبح هم به زحمت جلسه را شروع میکردیم. پدیده غیبتها پدیده جدیدی نبود. هیئت رئیسه هم طبیعتاً ناگزیر بود که در چارچوب قانون، مجلس را مدیریت کند. یعنی چیزی فراتر از قانون نمیتواند انجام دهد. مکرر در همان چهارچوبی که قانون اعلام میکندعمل میکردند و منجر به یک تذکر میشد و فراتر از این نمیتوان کاری انجام داد. ـ برخی از صاحبنظران عقیده داشتند مجلس هفتم در مقابل دولت منفعل عمل کرد نظر شما چیست؟ تا تعریف از انتقاد چه چیزی باشد. من فکر نمیکنم در هیچ مجلسی به میزان مجلس هفتم از اختیارات قانونی نمایندگان استفاده شده باشد، یعنی در قالب سوال که در
واقع عدم انفعال را نشان میدهد. در هیچ مجلسی به این میزان به وزرای پیشنهادی دولت رای ندادهاند. خوب ما تلاشمان در این مدت این بود که به مسایل کلان و مشکلات اصلی جامعه بپردازیم چه در بعد امنیتی مسایل ملی از قبیل مسایل هستهای و یا مسائلی در مورد اقتصاد جامعه و معیشت جامعه و مشکلات اساسی مثلا همین در واقع مسئله آموزش و پرورش و تصویب بودجههای کلان وقتی که یک رقم 4 میلیارد دلاری برای مقاومسازی مدارس که یک مسئله بسیار مهمی است در بعد ملی خوب یک کار مهم و ارزشمند بود. طبیعتاً چون قضاوت نسبی است ما هدف را صد میگیریم و طبیعتاً با رسیدن به آن نقطه مطلوب فاصله
داریم ولی تلاشها و اقدامات خوبی در مجلس هتم صورت گرفته است. ـ انتقاد منفعل عمل نمودن مجلس نسبت به دولت در رابطه با کمیسیون امنیت ملی نیز مطرح شده تا چه اندازه این انتقادات را وارد میدانید؟ کمیسیون امنیت ملی نیز از این قاعده مستثنی نیست. به عنوان مثال من فقط عنوان میکنم در طرح انگشت نگاری از آمریکاییهایی که به ایران وارد میشوند، دولت به شدت مخالف بود. وزیر خارجه دولت به مجلس آمد و در صحن علنی برای اینکه این اتفاق نیفتد با ظرح مخالفت کرد. ما نیز در کمیسیون نسبت به این مسئله مصر بودیم. مبنای اصرار ما هم این بود که چون شهروند ایرانی در مبادی ورودی
آمریکا انگشتنگاری میشود و در واقع شهروند ایرانی در یک فضای ناامن قرار میگیرد و از مسیر ورودی به اتاق ویژه برای انگشتنگاری وارد میشود، باید متقابلا برای شهروندان آمریکایی نیز این محدودیتها اعمال شود. ـ به نظر میرسد دولت مخالف اقدام متقابل در برابر انگشتنگاری از شهروندان ایرانی بود؟ درست است. دولت اعتقاد داشت دلیلی ندارد که ما متقابلاً نسبت به شهروندان آمریکایی چنین اقدامی انجام دهیم. این در حالی صورت گرفت که مجلس هفتم با نظر مخالف، به طور جدی دولت را وادار کرد که نباید دید منفعلانه نسبت به موضوع داشته باشد. اگر مجلس منفعل عمل کرده بود باید
دستها را به نشانه تسلیم به دولت بالا میبرد و تصمیمات منفعلانه دولت را قبول میکرد. در صورتیکه خود بنده به عنوان مخالف در مخالفت با دولت در صحن مجلس صحبت کردم. خوشبختانه مصوبه نیز رای بالایی آورد. امروز هم افتخار میکنیم که یک چنین اقدامی در مجلس هفتم رخ داده است. ـ در رابطه با آقای پور محمدی فکر میکنید عملکرد ایشان در دوران وزارتشان قابل توجه بوده است؟با توجه به این موضوع که ایشان در زمان گرفتن رای اعتماد از مجلس، دارای کمترین رای از سوی نمایندگان بود؟ من در سخنرانی وزارت کشور در مراسم تودیع ایشان هم عنوان کردم که ما آقای پورمحمدی را از وزرای توانمند و
قدرتمند دولت آقای احمدینژاد میدانیم. ارزیابی نمایندگان در مجلس هم همین بود دویست و پنج امضا برای تایید از ایشان و حمایت از ایشان یا برای تقدیر زحماتشان ارائه شد اما طبق قانون رئیس جمهور اختیار دارد که وزرای خودش را معرفی کند و یا اگر نتوانست با آنها کار کند تغییر دهد. این اختیاری است که قانون به رئیس کشور داده است. مجلس نیز به لحاظ قانونی نمیتواند کاری انجام دهد. ـ ارزیابی شما از این تغییرها، عزل و نصبها از سوی دولت نهم چیست؟ من فکر میکنم به خصوص وزارتخانههای حساسی مثل اطلاعات، خارجه، کشور حتماً ثبات مدیریت باید وجود داشته باشند یعنی اینکه دولت با
تغییرات پیدرپی، نوعی سر در گمی دروزارتخانه ایجاد میکند. به طور مثال آقای پورمحمدی، همانطور که گفتید زمانی که به مجلس معرفی شدند با کمترین رای نمایندگان به وزارت رسیدند این نمودی از موفقیت کاری ایشان است که امروز اگر رایگیری شود مطمئنا ایشان خیلی بیشتر از گذشته است. پس عزل و نصبهای مکرر آیسب جدی به مدیریتها وارد میکند. ـ برای سوال آخر، در کمیسیون تا چه میزان از نظر کارشناسان و متخصصان خارج از چارچوبهای دولتی به عنوان مثال اساتید دانشگاه استفاده میشود. برخی میگویند از این ظرفیت در کمیسیون امنیت ملی چندان استفادهای نمیشود. این درست است. ما در
کلیه جلسات، بررسی لوایح و یا طرحها که آنجا در حال کار کارشناسی را سپری میکنیم از متخصصین دعوت میکنم من تعجب میکنم از این صحبتها که بعضیها میگویند درهای کمیسیون به روی متخصصان بسته است. ـ یعنی درهای کمیسیون امنیت ملی به روی متخصصان باز است و کمیسیون همیشه برای بررسی موضوعات از نظر کارشناسان و استادان استفاده میکند. البته کمیسیون به لحاظ حساسیت اطلاعاتش نمیتواند مدام در تبادل اطلاعات با کارشناسان خارج از کمیسیون اسفاده باشد. منتها فراوان از متخصصان خارج از کمیسیون استفاده شده است.بسیاری از متخصصان در مسایل علمی و تجربی مربوط به کمیسیون امنیت
ملی همکاری میکنند. چه در بعد سیاست خارجی چه در بعد امنیت ملی و داخلی و چه در بعد مسایل دفاعی. اکثر متخصصین همکار، دارای عناوین بالای علمی و حتی تدریس در دانشگاه هستند. اما همانطور که اشاره کردید نمیتوان یک محدوده بازی را برای کمیسیون امنیت ملی به لحاظ طبقهبندی مسئله کمیسیون و حساس بودن آن در نظر داشت.