از ازدواج برای رشد تا نتیجه وصلت با بزرگان!
مرد زندگى با كسى همراه مىشود كه به اين مرد افتخار كند، نه آنكه وثاق و پيوندى را به گردن بگيرد كه او را بـه دنبال بكشاند و در ذلت بنشاند.
کد خبر :
564120
سرویس سبکزندگی فردا؛ استاد علی صفایی حائری*: رفتار و عمل آدمى را مىشود با آثار آن ارزيابى كرد، و مىشود با انگيـزه و نیت و هـدف و جهـت آن بـه ارزش رسيد.
از آنجا كه كارهاى انسانى در بينش و دل آدمى ريشه دارد و در جامعه و هستى اثر مىگذارد، مىتوان بـه ايـن هـر دو عامل ارزيابى توجه نمود.
دو عمل مساوى از دو نفر آدم، مثل دو ازدواج، دو انفاق و احسان و حتى دو شهادت، برابر نيستند. كـسى كـه بـه خاطر خستگى از دنيا به شهادت روى مىآورد با كسى كه با فراغت و آزادى و حتى با اشتياقهـا و علاقـههـا روى مىآورد برابر نيستند.
كسى كه براى راحت شدن از سماجت فقير، درهمى مىبخشد با كسى كه مىخواهـد گذشـت و احـسان را درس بدهد و بخشش و جوانمردى را بيآموزد يكسان نيستند. به همين خاطر در روايت نبوى آمده؛ لا عمل الاّ بالنِّيـة و لا نيةَ الاّ باصابة السنة ؛ هيچ عملى بدون نيت و بينش نيست و تحقق نمىيابد، همان طور كـه نيـت جـز بـا سـنّت و همراهى سنّت شكل نمىگيرد. در اين روايت ارتباط عمل با نيت و سنّت مطرح مىشود و همين باعث مىشود كـه عمل ازدواج با توجه نيت دو طرف و با توجه به همراهى با سنّت رسول به ارزش برسد.
در واقع عمل آدمى مثل اسكناس است و ارزش اسكناس به پشتوانهى آن اسـت. دو پرنـده، دو انـسان طبيعـى، بـا يكديگر جفت مىشوند اما ازدواج و پيوند آنها كه از سطح عادتها و غريزهها بالاتر رفته باشند و در حد وظيفه آمده باشند، در آسمانها و در عرش خدا بسته مىشود و خدا آن را مىپذيرد و بر مىدارد.
آنها كه به خاطر تمامى نيازها و تمامى ابعاد وجود خويش براى زناشويى، براى انس، براى شـناخت كـسرىهـا و ضعفها و بهرهبردارى از برخوردها و استقامت در مشكلات ازدواج مىكنند، با آنها كه به خـاطر عـادت و يـا بـه خاطر كسب اعتبار و وجاهت وصلت مىكنند و به سراغ بزرگان مىروند و كسانى را مىخواهند كه بـر آنهـا تكيـه كنند و به آنها افتخار كنند، برابر نيستند.
اينها ذليل همين تعلقها و اسير همين ضعفها مىشوند و دنباله مىشوند، كه نقطه ضعفها آدمى را به دنبال خود مىكشاند.
مىگويند شترى خوابيده بود. روباهى مىگذشت، به شتر روى آورد و با دم شتر بازى آغاز كرد تـا آنكـه دمش را با دم شتر گره زد. شتر برخاست. دم كوتاه اين دو به هم گره خورده بود. روباه معلق مانده بود و به دنبال شتر تاب مىخورد. گربهاى اين صحنه را ديد. از روباه پرسيد چه بر سرت آمده؟ روباه گفت: هيچ! با بزرگان وصلت كردهايم! راستى كه ضعفها و تعلقها آدمى را به ذلت مىكشاند و وصلتهاى ذليل كار جوانمردان نيست. و اگر غفلتى آن را فراهم كرد و وسوسهاى آن را پخت، ادامه نمىيابد و با رنج همراه مىشود و با درگيرى بريده مىشود.
مرد زندگى با كسى همراه مىشود كه به اين مرد افتخار كند، نه آنكه وثاق و پيوندى را به گردن بگيرد كه او را بـه دنبال بكشاند و در ذلت بنشاند. كسى كه مىخواهد در كلاس ازدواج بیاموزد، با كسى كـه مـىخواهـد از توشـهى ازدواج نواله بخورد و افتخار جمع كند، برابر نيستند.
بيشتر آنچه كه بدى و مشكل ازدواج قلمداد مىشود، مثل سختىها و برخوردها و توقعها و انتظارها و درگيرىهـا و گرفتارىها، در واقع همين بدىها، خوبى و ميوهى خوب ازدواج هستند. اين آدمى است كه بايد از حادثـههـا، از برخوردها و از درگيرىها بياموزد و از آنچه كه آموخت، راهش را مـشخص نمايـد و بـر حماقـت و اشـتباه خـود پافشارى نداشته باشد. آدمى مىتواند حتى از بنبستها بياموزد كه راه كجاست و چگونه بايد بازگـشت و حلقـهى زنجير را باز كرد و بدون سماجت و لج در آوردن، با تفاهم و محبت و مدارا در راه گام برداشت. بيـشتر مـشكلات ازدواج از همين كله شقىها و لج در
آوردنها آغاز مىشود و سپس اين زخمهاى كهنه، عفونى و ملالآور مىگردد و به طلاق و جدايى مىانجامد.
اگر كودكى را مىبوسم و او فرياد مىزند و فرار مىكند، نبايد لجاجت كنم و اشـكش را در آورم. اگـر شـوخى و مزاحى را با دوستى آغاز مىكنم، نبايد به ناسزا و دشمنى بكشانم. اين زياده روىها و حد نگـه نداشـتنهـا، باعـث درگيرى و خستگى و جدايى مىشود تا آنجا كه حضور تو غنيمت نيست و ملالآور است.
اين را هم بگويم، به همان اندازه كه ازدواج دو نفر ارزش پيدا مىكند، به همان اندازه وسوسه و حـسادت دوسـت و دشمن زياد مىشود، كه درگيرىها را زيادتر مىكند. پس به گونهاى تظاهر نبايد كرد كـه حـسادت و دشـمنىهـا بجنبد و سر بردارد، كه اگر اين حسادتها به زندگى تو آسيب نزند، باعث از هم پاشيدگى زندگى ديگران مىتواند باشد. تو در جمع آنها به گونهاى سخن بگو كه توقعها كم و تحمـلهـا زيـاد بـشود و از مـشكلات زنـدگى بهـره بردارند و با سختىها هم راحت باشند، چون؛ رنج و راحتى، در ظرفيت قلبى و در پختگى برخوردها است.
*برگرفته از کتاب روابط متکامل زن و مرد نوشته استاد علی صفایی حائری