فقط پسرم میتواند
گفتگو با حسین رضازاده
گفتوگوي شهروند را با پسر ايران در زير ميخوانيد: دليل اصلي خداحافظي حاج حسين چه بود؟ پزشكان ماهها پيش اعلام کرده بودند که بايد تمرينات سنگين و استرس ناشي از مسابقات را كنار بگذارم، اما امسال سالي نبود که بتوانم اين تصميم را حتي به قيمت از دست دادن سلامتام بپذيرم.انگيزه فراواني براي كسب سومين مدال طلاي المپيك داشتم و تمام سعي و تلاشام را نيز بهکار بستم تا به هر ترتيب شده به اين افتخار برسم اما حيف که نشد.شايد قسمت نبود. يعني نميشد 20 روز ديگر هم تحمل کنيد؟ من قصد داشتم تا روز اعزام تلاش کنم، اما نوسان در رکوردها و خون دماغهاي مکرر، کميخودم را هم به ترس و واهمه انداخته بود.تا اينکه پزشکان رئيس فدراسيون را خواسته و آخرين نتايج آزمايشات را به او گفتند.گويا موضوع خيلي پيچيده بود، چون افشارزاده نيمه شب به من زنگ زد و گفت فردا تمرين نکن و منتظرم باش تا موضوعي را با تو در ميان بگذارم. موضوع چه بود؟ موضوع از اين قرار بود که افشارزاده همان شب اعضاي کميته فني، مربيان و پيشکسوتان فدراسيون را براي جلسهاي اضطراري که فرداي آن روز در فدراسيون برگزار ميشد دعوت کرد.در اين جلسه تماميآزمايشات، اظهار نظر پزشکان و مربيان مورد بحث و بررسي قرار گرفته بود و حاصل آن نامهاي بود كه خطاب به من تنظيم شد.در اين نامه موکدا از من خواسته بودند تا با دنياي قهرماني خداحافظي کنم. چند وقت بود که متوجه بيماريات شده بودند؟ مشكلات پزشكي من مربوط به اين اواخر نبود.اينها دردهايي کهنه و حاصل سالها تمرين سنگين و حضور در رشته سنگين وزنهبرداري بود که با حضور افشارزاده و انجام تست پزشکي از تمام اردونشينان مشخص شد.من هر ماه توسط متخصصان چك ميشدم تا اينکه اسفندماه به من گفتند تمرين حرفهاي را كنار بگذارم، اما با توجه به اينكه المپيك نزديك بود، نميتوانستم اين كار را بكنم. ميخواستم بعد از المپيك كنار بروم، اما پزشكان تاكيد داشتند كه استرسها و فشار بيش از حد باعث ميشود كه رگهاي من پاره شود.بنابراين براي المپيك كنار رفتم تا ديگران جاي من را بگيرند. خانوادهات با اين موضوع چطور برخورد کردند؟ انصافا خانوادهام سهم بزرگي در تمام موفقيتهايم داشتهاند.پدر و مادرم که از ابتداي آغاز حمايتم کردند و پشتيبانم بودند و در اين اواخر و سالهاي پاياني نيز همسرم بود که با تمام دوريهايم ساخت و تحملام کرد.خيلي کار سختي بود هم بايد دوري من را تحمل ميکرد هم اينکه در پرورش و تربيت ابوالفضل يک تنه فعاليت ميكرد از همه آنها ممنونم.آنها هم اكنون در اردبيل هستند و با اينكه دوري من برايشان خيلي سخت است، اما باز هم از شنيدن اين خبر ناراحت شدند.همسرم نذر كرده بود تا قهرمان المپيك شوم، اما متاسفانه نشد كه دعاي آنها و ميليونها ايراني را مستجاب كنم. خودت چطور اين تصميم را گرفتي؟ خيلي سخت بود.ابتدا باورم نميشد.ولي بعد فهميدم که کار خيلي پيچيدهتر از اين حرفهاست که فدراسيون و در راس آن افشارزاده اين همه تاکيد دارند چيزي بود كه براي او و دست اندرکاران فدراسيون نيز اهميت داشت.پس موضوعي حاد در ميان بود که همه سلامتي من را در اولويت ميدانستند. نظر خودت در خصوص رضازاده؟ کسب مدال و افتخارآفريني هميشه برايم مهم بوده وخيلي هم براي رسيدن به آن و بالطبع شاد کردن دل ميليونها ايراني تلاش کردهام.ركوردهاي زياد و جاودانهاي هم زدم، اما كسب سومين مدال المپيك ميتوانست نام خودم و ايران را بهعنوان سه طلايي المپيک آنهم در سنگين وزن جاودانه کند.اما متاسفانه نتوانستم اين كار را انجام دهم.کسب 17 مدال طلا و 2 برنز فقط و فقط به عشق جبران محبتهاي بيدريغ مردم بود که فکر ميکنم توانسته باشم دينم را به كشورم ادا کنم. فکر ميکني در غيابت کدام حريف قهرمان المپيک شود؟ من فكر ميكنم كه در اين المپيك با ركوردي حدود 450 كيلوگرم بشود مدال طلا گرفت.در المپيكهاي قبلي هم به غير از المپيك سيدني همينطور بود.من در المپيك سيدني 472 و نيم كيلوگرم را بالاي سر بردم تا قهرمان شدم.در مسابقات و المپيكهاي ديگر هم من خارج از حد معمول وزنه ميزدم.ساير حريفانم حتي از 450 كيلوگرم هم نميگذشتند. فکر کنم در پکن يکي از 3 وزنه بردار معروف يعني چيگيشف،شراباتيس يا اشتاينر جوان و آلماني بر سکوي نخست بايستند که البته آنها رقابت بسيار سنگيني با جابر سالم و اوداچيم هم خواهند داشت.اما مطمئن باشيد سمت رکوردهاي رضازاده هم نخواهند رفت. فکر ميکني رکوردهاي رضازاده تا کي دست نخورده باقي بماند؟ من اميدوارم كه يك ايراني بتواند ركوردهايم را بشكند.اما مطمئن هستم كه ابوالفضل (فرزند پنج ساله رضازاده) بتواند ركوردهايم را بشكند.من آرزو ميكنم كه ابوالفضل بتواند اين كار را انجام دهد.خودم مربياش خواهم شد و تمام تلاشم را ميكنم كه روزي او جايگزين من شود.زدن ركوردها در تمرين خيلي مهم است، اما اينكه اين ركوردها در مسابقه به ثبت برسد مهمتر است.اميدوارم كه خدا عمري به من بدهد تا بتوانم فرزندم را قهرمان المپيك و ركورددار جهان و المپيك كنم. شيرينترين و تلخ ترين خاطره ورزشيات؟ قهرماني در بازيهاي المپيک سيدني شيرينترين خاطره دوران ورزشيام است، چراکه در آن ميدان بزرگ و حساس رکودهايي را زدم و وزنههايي را بالاي سر بردم که حتي براي تماشا کردن هم رويهالتر سوارشان نکرده بودم.من درتمرينات دو بار 210 کيلوگرم را زدم اما در سيدني و بخاطر رقابت سنگيني که شکل گرفته بود توانستم وزنه 212 کيلوگرم را بالاي سر ببرم. و تلخ ترين خاطرهام نيز تا قبل از اين خداحافظي اجباري مصدوميت در آستانه رقابتهاي جهاني سال 2001 بود که من در تمرينات آسيب ديدم. حرف آخر؟ دست تمام ايرانيان که برايم دعا کردند تا رضازاده، رضازاده شود را ميبوسم و مطمئن باشيد که دست از خدمت و تلاش براي موفقيت جوانان و فرزندان ايران برنخواهم داشت.اين بار در لباسي ديگر و جايگاهي ديگر. منبع: شهروند امروز