چرا دستگاه دیپلماسی برای نجات مردم فوعه و کفریا اقدام نمیکند؟
اساسا مسئله فوعه کفریا که دو روز قبل با اصرار ایران مطرح شد، پشتوانه آن صرفا قدرت و نیروهای میدانی ایران بوده و حتی از طرف دولت و وزارت خارجه ایران هم حمایتی در این باره نشده است.
کد خبر :
603029
سرویس بین الملل فردا؛ عرفان طالبی: با پیشروی چشمگیر ارتش سوریه در حلب و حتمی بودن شکست مسلحین، نهایتا توافقی بین طرفین حاصل شد تا مسلحین و خانواده هایشان از حلب خارج شوند و در مقابل هم بیماران و زخمی ها از شهرک های شیعه نشین فوعه و کفریا که نزدیک دو سال در محاصره کامل تروریست های جیش الفتح قرار دارند، به مناطق تحت اختیار دولت سوریه منتقل شوند.
اما این توافق که با تضمین روسی و ترکی حاصل شده به هیچ عنوان متوازن اجرا نمی شود و هیچ یک از طرفین بالا هم اساسا دغدغه ای در مورد فوعه کفریا ندارند. با خروج مستمر حدود 10 قافله از حلب، حدود 9000 نفر از مسلحین با خانواده هایشان به غرب حلب منتقل شدند و تنها حدود 1000 نفر از آنها باقی مانده اند.
اما تا این لحظه مسلحین اجازه عبور هیچ اتوبوس و آمبولانسی را به سمت فوعه کفریا نمی دهند و حتی اقدام به شلیک موشک های گراد به محل توقف اتوبوس ها و آمبولانس های صلیب سرخ در مسیر فوعه کفریا کرده اند. مسئولین سوری می گویند این توافق با ضمانت روسی و ترکی انجام گرفته و فرافکنی هایی از این دست.
صراحتا باید گفت اگر اقدام خاصی صورت نگیرد، این به اصطلاح «توافق»! کاملا یکطرفه اجرا می شود و مهم ترین برگه برای آزادی مردم محصور فوعه کفریا از دست می رود و چنین اقدامی هم به جز جمهوری اسلامی ایران از طرف دیگری انتظار نمی رود.
طبیعتا روسیه هیچ اهمیتی برای این موضوع قائل نمی شود و ترکیه هم که اساسا حامی اصلی همان جیش الفتحی است که با افتخار از کشتار مردم غیر نظامی و حتی اطفال شیعه این دو شهرک سخن میگوید.
با این حساب به نظر می رسد اساسا مسئله فوعه کفریا که دو روز قبل با اصرار ایران مطرح شد، پشتوانه آن صرفا قدرت و نیروهای میدانی ایران بوده و حتی از طرف دولت و وزارت خارجه ایران هم حمایتی در این باره نشده که اگر شده بود، شاهد آن نبودیم که سخنگوی وزارت خارجه جمهوری اسلامی ایران صراحتا طرح هرگونه شرطی از طرف ایران را تکذیب کند.
جالب آنکه چند روز دیگر قرار است نشست سه جانبه وزرای خارجه ایران ترکیه و روسیه در مسکو انجام شود و کماکان شاهد هیچ تحرکی نیستیم و گویا اتفاق خاصی هم نیفتاده است.
گویی همه فراموش کرده اند که قبل از هر چیز این مساله، یک موضوع انسانی است و اصرار و پیگیری و موضع گیری علنی در مورد آن نه تنها خجالت آور نیست، بلکه یک سند محکم برای مقابله با شانتاژ تبلیغاتی غرب در حلب به بهانه ظاهرا انسان دوستانه است. در حالی که دنیای غرب و عرب های مرتجع و حتی سازمان ملل کلامی در مورد این فاجعه انسانی سخن نمی گویند، شاهد سکوت همزمان مسئولین در جمهوری اسلامی ایران هستیم.
جمهوری اسلامی ایران در حال حاضر توان کافی برای فشار و اجرایی شدن این توافق را دارد، چه در میدان و چه در بعد سیاست خارجی؛ تنها نیازمند اجماع و اراده است. اما گویا اهمیت این موضوع در حدی نیست که از جایگاه های رسمی کشور از آن سخن گفته شود؛ و اگر ایران از آن سخن نگوید، انتظاری از دیگران نیست... مردم مظلوم فوعه کفریا چشم انتظار اقدامی از طرف جمهوری اسلامی ایران هستند که سالها به خاطر اعتقاد و وفاداری به انقلاب اسلامی در محاصره ظالمانه ای قرار گرفته اند.
اگر ترکیه و روسیه و حتی دولت سوریه نسبت به این مساله بی اهمیت هستند، مردم شیعه فوعه و کفریا چشم امید به کدام سمت باید داشته باشند؟!
مسئولین جمهوری اسلامی باید بدانند که مهم ترین و وفادار ترین هم پیمان ایران در آینده سوریه همین مردم فوعه کفریا و نبل الزهرا هستند. اگر قرار نیست اقدام جدی برای آنان شود، پس چه مساله ای در پرونده سوریه در اولویت جمهوری اسلامی ایران قرار دارد؟
این وظیفه ذاتی جمهوری اسلامی ایران است که دفاع از مستضعفان را پیگیری کند؛ آن هم در جایی که توان کافی میدانی و سیاسی وجود دارد.
در این ساعات حساس، فشار سیاسی به ترکیه و روسیه و اقدام میدانی برای اجرای کامل این توافق و خارج کردن غیر نظامیان از فوعه کفریا ضروری است و هیچ گونه تعللی در این باره پذیرفته نیست و باید در پیشگاه اسلام و قرآن و محکمه خون شهیدان پاسخگوی تعلل خود باشند. و حتی اگر موفق نشدند، با سکوت خود نمک بر این زخم نپاشند.
و در آخر خطاب قرآن کریم را به مسئولین یادآور می شوم که این مسئله مصداق بارز این آیه شریفه است:
"وَما لَكُم لا تُقاتِلونَ في سَبيلِ اللَّهِ وَالمُستَضعَفينَ مِنَ الرِّجالِ وَالنِّساءِ وَالوِلدانِ الَّذينَ يَقولونَ رَبَّنا أَخرِجنا مِن هٰذِهِ القَريَةِ الظّالِمِ أَهلُها وَاجعَل لَنا مِن لَدُنكَ وَلِيًّا وَاجعَل لَنا مِن لَدُنكَ نَصيرًا"
چرا در راه خدا پیکار نمی کنید در حالی که مردان و زنان و کودکانی که (به دست ستمگران) تضعیف شدهاند میگویند: «پروردگارا! ما را از این شهر که اهلش ستمگرند، بیرون ببر! و از طرف خود، برای ما سرپرستی قرار ده! و از جانب خود، یار و یاوری برای ما تعیین فرما!